...ระหว่างเรา... [1] เจ็บใจ

posted on 15 Nov 2007 13:39 by i-am-hima in fiction

* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

"หนอย… เจ็บใจนัก!!!"

                เด็กหนุ่มกระแทกกำปั้นบนกำแพง แล้วก็รีบชักมือกลับสะบัดแรงๆ ด้วยความเจ็บ
                …ไอ้มาโกะ… ไอ้พี่บ้า คิดว่าตัวเองดีเลิศประเสริฐศรีนักรึไง…
                เขากัดฟันกรอด แล้วหันไปมองกระจกอย่างฉุนเฉียว
                …บ้าที่สุด! ทำไมเราถึงได้เกิดมาเป็นน้องของคนแบบนี้ โอ๊ย… เจ็บใจโว้ย!
                คิดพลางขยี้หัวตัวเองแรงๆ แล้วจึงสงบลงได้ในนาทีต่อมา
                ก่อนที่เขาระบายอารมณ์ในห้องน้ำแห่งนี้ เขาเพิ่งทะเลาะกับมาโกโตะ พี่ชายซึ่งเป็นคู่หูทั้งในการทำงานและชีวิตประจำวันมาหยกๆ
                ส่วนเหตุผลที่ทะเลาะกันน่ะรึ………

                "มาโกะ… นายไปก่อเรื่องอะไรไว้อีกเนี่ย"
                เมื่อได้ยินน้ำเสียงเอาเรื่อง เด็กหนุ่มซึ่งแก่กว่าสองปีก็เงยหน้าขึ้นจากสคริปต์อัดรายการ แล้วมองน้องชายตัวใหญ่กว่าอย่างฉงน
                "มีอะไร"
                มาโมรุกำโทรศัพท์ซึ่งเพิ่งวางสายไปไม่กี่นาทีในมือแน่น หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
                "เรระซัง…"
                "หือ?"
                อีกฝ่ายรอฟังอย่างสงบ ไม่มีสะทกสะท้านต่อชื่อที่เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาเลยสักนิด
                "เรระซังโทรมา"
                "แล้วไง?" ถามกลับเสียงเนือยๆ พลางหันกลับไปยังกระดาษที่อยู่ตรงหน้าเหมือนเก่า
                มาโมรุสูดหายใจลึกๆ บริเวณนั้นคือห้องแต่งตัวซึ่งมีทีมงานเดินเข้าเดินออก เด็กหนุ่มจึงกระชากต้นแขนของพี่ชายให้ลุกขึ้น
                "เฮ่!"
                มาโกโตะมองหน้าอย่างรำคาญ
                "ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องยัยนั่นล่ะก็ มาคุยกันทางนี้ให้รู้เรื่อง"
                เสียงกระซิบลอดไรฟันของมาโมรุบ่งบอกได้ชัดว่าเขากำลังสะกดอารมณ์เต็มที่
                ร่างที่เล็กกว่าถอนหายใจ ชักแขนกลับแล้วยอมลุกขึ้นแต่โดยดี
                "เอาล่ะ เอาล่ะ… ก็ได้ ไปที่ไหนดีล่ะ"

                "ห้องน้ำ"

                มาโมรุจัดแจงปิดประตูห้องน้ำแล้วลงกลอนทันที
                "ว่าไง มีอะไรก็รีบๆ พูดมาสิ"
                "เรระซังโทรมา"
                มาโกโตะยืนกอดอก จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างตั้งใจฟัง

                "นี่ยังไม่รู้สึกอะไรอีกเหรอ?"
                มาโมรุเสียงดังขึ้นอย่างเหลืออด
                "แล้วจะให้ฉันรู้สึกอะไรล่ะ เรื่องของยัยนั่นจบไปตั้งนานแล้ว"
                เรระคืออดีตทีมงานสาวซึ่งมาโกโตะเคยคบแบบไม่จริงจังนักเมื่อหลายเดือนก่อน หลังจากคนในบริษัทเริ่มสงสัยว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเกินเลยรึเปล่า บริษัทก็แจกซองขาวให้กับสาวเจ้าเป็นการตัดไฟแต่ต้นลม
                "เธอบอกว่านายทำเธอท้อง!"
                "เหรอ… ถ้านายคิดว่างั้น ก็คงงั้น"
                "หมายความว่าไง?"
                มาโมรุเอียงคอถาม เขาไม่เข้าใจเลยว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมพี่ชายจอมสร้างภาพของเขาจึงยังนิ่งเฉยอยู่ได้
                "เมื่อวานยัยนั่นโทรมาหาฉัน"
                "แล้วนายว่าไง"
                มาโกโตะยักไหล่
                "จะให้ว่าไงล่ะ ไม่เกี่ยวกับฉันแล้วนี่"
                "แล้วถ้าหล่อนท้องจริงล่ะ?"
                "นั่นก็เรื่องของหล่อน นายจะสนใจไปทำไม"
                "มาโกะ… แกมัน…"
                มาโมรุกำหมัดแน่นกลั้นความโกรธไว้
                "ถ้าเรื่องที่จะพูดมีแค่นี้ล่ะก็ ฉันไปทำสมาธิก่อนล่ะ จะถึงเวลาอัดรายการแล้ว นายก็เหมือนกัน ตัวเองก็จะเอาไม่รอด อย่าสนเรื่องคนอื่นหน่อยเลย"
                มาโกโตะเดินผ่านน้องชายไปยังประตู
                "ยัยนั่นโทรมาขู่ฉัน แล้วนายยังจะบอกว่าเป็นเรื่องคนอื่นอีกเรอะ"
                อีกฝ่ายชะงักเท้า แล้วหันกลับมา
                "แล้วนายก็เชื่อที่เขาขู่? คำขู่ของเขามีน้ำหนักมากขนาดนั้นเชียว? ถ้านายทำอะไรให้เขาขู่ได้ล่ะก็… แสดงว่าไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉันแล้ว เชิญหาทางแก้ปัญหาด้วยตัวเองก็แล้วกัน"
                พูดจบก็เดินออกจากห้องน้ำไป

หนอย… ไอ้พี่เย็นชา! ต่อหน้ากล้องทำเป็นโอ๋เราอย่างนั้นอย่างนี้ แต่พอน้องตัวเองกำลังเดือดร้อนจริงๆ ไม่ถามซักคำเลยว่าเราโดนขู่ด้วยอะไร ที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่านั้น…

ไม่ยอมปฎิเสธให้โล่งใจเลยซักนิด ว่าไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น!!!

                ฮึ่ม… เจ็บใจชะมัด
                ไม่เชื่อใจกันบ้างเลย
                ในสายตาเขา ผมคือคนเจ้าชู้ฟันผู้หญิงไม่เลือกสินะ?
                ช่างเถอะ… เขาไม่รู้นี่นา ว่าผมทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร
                ทำไมผมถึงต้องยอมคบกับผู้หญิงคนนั้นเมื่อหลายเดือนก่อน…
                ช่างเถอะ… เขาไม่รู้
                และผมก็เลยต้องยอมเป็นคนเจ้าชู้มือไวในสายตาเขา

                เจ้าน้องงี่เง่า… ที่ฉันต้องทำแบบนั้น ก็เพราะนายนั่นแหละ รู้ไว้ซะด้วย!!!

                โธ่เว้ย… แล้วมันจะรู้มั้ยเนี่ย!?