...ระหว่างเรา... [6] You are my brother

posted on 16 Nov 2007 17:16 by i-am-hima in fiction

* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

ก๊อก ก๊อก…

                เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำเอามาโมรุถึงกับสะดุ้งโหยง
                "ใคร?"
                เขาถามอย่างหงุดหงิด
                "มาโมะจัง… ทำไมต้องล็อคห้องด้วยล่ะ"
                เสียงใสๆ ของมายุมิดังผ่านประตูเข้ามา
                "มีธุระอะไร"
                "แม่โทรมาบอกว่าอยากคุยกับพี่แน่ะ"
                …โธ่เว้ย… ทำไมต้องเป็นตอนนี้…!!!
                มาโมรุขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด แต่ถ้าไม่ออกไปจะน่าสงสัยมากขึ้น เขาจึงจำใจต้องทำเหมือนปกติ
                ทันทีที่เปิดประตู สาวน้อยในชุดนักเรียนก็ยืนเท่าเอวทำหน้ายักษ์ใส่
                "อยู่กันแค่นี้ไม่เห็นต้องล็อคประตูเลย… แอบดูหนังโป๊อยู่รึเปล่า"
                พูดจบก็ยื่นหน้ามองลอดช่องว่างของประตูกับพี่ชายตัวโตอย่างสอดรู้สอดเห็นเต็มที่
                มาโมรุใช้ฝ่ามือยันหน้าน้องสาวสุดแสบให้ถอยออกไปอย่างรำคาญ
                "จะบ้าเรอะ มีที่ไหน"
                เขาเดินออกมาแล้วรีบปิดประตู จากนั้นก็กระซิบถามมายุมิด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติที่สุด
                "แล้วมาโกะล่ะ?"
                "อาบน้ำนอนไปแล้ว ท่าทางวันนี้จะเหนื่อยมาก"
                แหงล่ะ… วันนี้ซ้อมเต้นเตรียมลุยคอนเสิร์ตแล้วนี่นา ตัวเขาถ้าไม่ติดคดีของตัวเองล่ะก็ ป่านนี้คงหลับเป็นตายไม่แพ้กัน
                "เอ้า จะไปคุยกับแม่แล้ว ตัวเองไปอาบน้ำอาบท่าซะสิ ป่านนี้แล้วยังใส่ชุดนักเรียนอยู่อีก เหม็นเฉ่า"
                "เค้าไม่ได้ใช้แรงงานจนเหงื่อโทรมกายอย่างพี่นี่นา"
                พูดจบก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ แล้วรีบเผ่นกลับเข้าห้อง

                เด็กหนุ่มคุยโทรศัพท์อย่างไม่เป็นสุขนัก เขาคอยมองนาฬิกาอยู่ตลอดเวลา
                เรื่องของเรื่องที่แม่อยากคุยกับเขาเป็นเพราะมาโกโตะโทรไปปรึกษาถึงอาการแปลกๆ ของเขาในสองสามวันมานี่นั่นเอง
                พี่ชายจอมจุ้นกังวลแม้แต่ความใจดีที่มีให้สาวๆ อย่างผิดปกติของเขา… อุตส่าห์ปรับตัวแล้ว ไม่พอใจอีกรึไง?
                กว่าแม่จะยอมวางสายก็ปาเข้าไปครึ่งชั่วโมง
                มาโมรุรีบกลับมาที่ห้อง ป่านนี้วิดีโอคงนอนรออยู่ในเมลบ็อกซ์ของเขาเรียบร้อยแล้ว
                เขากวาดตามองรอบห้องตัวเอง แล้วย่องออกไปสำรวจห้องของมาโกโตะ ประตูล็อคจากด้านใน… คาดว่าคงนอนแล้ว
                มาโมรุกลับมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ หันซ้ายหันขวาอย่างระแวงอีกครั้ง
                เรระส่งเมลมาให้เขาแล้วดังคาด บนมือถือก็มีข้อความจากเรระเช่นกัน
                'ดูให้หนำใจเลยนะจ๊ะ หนุ่มน้อย'
                มาโมรุคลิกเปิดไฟล์ ตาเขาแทบจะเข้าไปติดหน้าจอ เพราะไฟล์ภาพคุณภาพค่อนข้างต่ำ บวกกับเขาเป็นคนสายตาสั้นมาก กว่าจะโฟกัสได้ก็ต้องเพ่งอย่างเต็มที่เท่านั้น
                ภาพบนจอทำเอาเขาเย็นวูบไปทั่วทั้งหลัง
                สถานที่นั้น… แม้ค่อนข้างสลัว แต่เขาก็จำได้ดีว่าเป็นบ้านพักตากอากาศต่างจังหวัดซึ่งพวกเขาไปถ่ายรายการมาเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนนั้นมาโกโตะยังไม่ได้คบกับเรระด้วยซ้ำ และทุกๆ คนก็เดาเอาว่า ทั้งคู่คงพบรักกันที่นั่น
                มาโกโตะนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาริมระเบียงในห้องพัก… แต่ตอนนั้น… ไม่น่าจะมีใครอยู่นี่นา ถึงจะเป็นเวลาอิสระ แต่มาโกโตะเพลียมาก และขอไม่ให้ใครเข้ามายุ่งกับเขาซักพัก
                มาโมรุเห็นภาพตัวเองเข้ามาในจอ เขามีอาการลังเลเล็กน้อย ก่อนเข้าไปนั่งบนโซฟาข้างๆ จ้องใบหน้าพี่ชายซึ่งไม่มีท่าทางว่าจะตื่น เอื้อมมือลูบผมอย่างอ่อนโยน มาโกโตะส่งเสียงอือออเล็กน้อย แต่ก็เคลิ้มไปกับสัมผัสที่นุ่มนวล ซุกแก้มลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา
                มาโมรุยิ้มเอ็นดูพี่ แล้วค่อยๆ ก้มหน้าลงไปจุมพิตเบาๆ บนริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่าย เขาถอนริมฝีปากออกมาครั้งหนึ่ง เมื่อไม่มีการตอบสนองจากมาโกโตะ เขาก็เริ่มบรรเลงจูบอย่างวางใจ จนกระทั่งมาโกโตะส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ แล้วพลิกกายนอนตะแคงหันหน้าเข้าพนักโซฟา
                เด็กหนุ่มเหมือนได้สติ ลุกพรวดขึ้นมา
                เขาก้มลงมองพี่ชายซึ่งยังคงหลับเป็นตายอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้รับรู้การกระทำของเขาเมื่อกี้
                ภาพในคลิปจบลงที่เขาเดินออกไปจากจอ
                มาโมรุปิดไฟล์ด้วยมือสั่นเทา เขาหน้าซีดด้วยความละอาย…
                สุดท้ายการกระทำแบบเด็กๆ ที่เอาแต่อารมณ์ก็ย้อนกลับมาสนองเขาด้วยราคาที่ไม่เด็กเลยสักนิด
                มันไม่ยากเลยที่จะแก้ตัวกับสื่อ หากภาพนี้ถูกแพร่ออกไป
                แต่ถ้ามาโกโตะมาเห็นสิ่งที่เขาทำกับตนเองยามหลับล่ะก็… เขาจะคิดยังไงนะ?
                หากจะอ้างว่าเป็นการล้อเล่น หรือหยอกล้อตามประสาพี่ชายน้องชาย ครอบครัวของเขาก็ไม่เคยเล่นอะไรพิเรนทร์แบบนี้ แถมบรรยากาศในคลิปก็ไม่ใช่อารมณ์หยอกล้อเสียด้วย
                ตัวเขาเองก็จำได้ดีว่า ถ้าตอนนั้นมาโกโตะไม่พลิกตัวก่อนล่ะก็ เขาอาจเผลอกลืนกินพี่ชายตัวเองไปแล้วก็เป็นได้
                เด็กหนุ่มกุมขมับตัวเองแน่น

                "กะแล้วเชียว… ว่าต้องมาไม้นี้"
                เสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอามาโมรุสะดุ้งสุดตัว
                "ยัยนั่นพอขายให้สื่อไม่ได้ ก็เลยเอามารีดไถนายแทน นายก็เหมือนกัน… ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องไปสนใจ"
                เมื่อหันกลับไป ก็พบว่ามาโกโตะยืนสีหน้าเครียดประชิดติดพนักเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่
                "นายเข้ามาได้ไง!!!"
                "ฉันอยู่ในห้องน้ำตั้งนาน ยังเสียวๆ อยู่เลยว่า นายจะเข้ามาฉี่ก่อนเปิดไฟล์นั่นรึเปล่า"
                มาโกโตะพูดปนหัวเราะเล็กน้อย ทว่าเมื่อสิ้นเสียง ห้องก็เงียบสนิทไปครู่ใหญ่

                "มาโกะ… ฉัน…"
                "ไม่ต้องห่วงหรอก… ฉันให้ฮิโรมิซังจัดการเรื่องยัยนั่นตั้งนานแล้ว ก่อนหน้านี้ทางบริษัทใช้เงินยัดสื่อที่ยัยเรระเอาคลิปวิดีโอไปขาย ต่อไปนี้นายก็ไม่ต้องรับโทรศัพท์แบล็คเมล์จากใครอีก แต่เราต้องทำงานใช้หนี้บริษัทกันหัวบานเลยรู้มั้ย…"
                มาโกโตะพูดติดตลก พลางคลี่ยิ้มบางๆ ดวงตาเคร่งขรึมกลับอ่อนโยนขึ้นอีกครั้ง… ดวงตาของพี่ชายที่แสนดี
                …อย่ามองฉันแบบนั้น… มาโมรุคิด ยิ่งมาโกโตะดีกับเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากจะร้องไห้มากขึ้น
                เขาควรจะดีใจที่พี่ชายไม่ถือโทษกับการกระทำในวันนั้นของเขา แต่ทำไม… เขากลับเจ็บปวดใจขนาดนี้

                เสียงโทรศัพท์ของมาโกโตะดังขึ้น
                เด็กหนุ่มรับ ออกไปยืนคุยสองสามคำที่ระเบียง แล้วจึงกลับเข้ามา
                มาโมรุยังคงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ตรงเก้าอี้หน้าคอม ท่าทางยังคงช็อคกับการปรากฏตัวของพี่ชายอยู่ไม่หาย

มาโกโตะถอนหายใจ เขาเอื้อมมือไปยังไหล่ของผู้เป็นน้อง แต่แล้วก็ชะงักอย่างลังเล ในที่สุดก็ตัดสินใจถอยห่างออกมาสองก้าว แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนปลายเตียง

                "ฉันกับเรระคบกันเพราะคลิปนั่น…"
                ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น หัวใจของมาโมรุแทบจะหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม
                …นี่หมายความว่า มาโกโตะรู้มาตั้งแต่แรกแล้วสินะ?
                "เดิมทีเรระเป็นแฟนเพลงประเภทสตอล์กเกอร์อยู่แล้ว แต่เพราะเป็นทีมงาน เราเลยไม่ทันได้ระวังตัวกัน วันนั้นตอนที่ฉันกำลังพักผ่อนอยู่ เธอมาแอบด้อมๆ มองๆ อยู่แถวระเบียงห้อง เผื่อจะได้ภาพตอนเผลอของพวกเรา"
                "นี่… ฉัน… เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดเหรอเนี่ย"
                มาโมรุเอามือกุมหัวอย่างหมดแรง
                "อย่าโทษตัวเองอย่างนั้นสิ… ฉันเองก็ผิดที่ปล่อยให้นายทำอย่างนั้น"
                เอ๊ะ… แสดงว่า…
                เด็กหนุ่มหน้าร้อนฉ่า หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
                "นายไม่ได้… หลับ?"
                "เฮ้อ… จะว่างั้นก็ได้ กำลังเคลิ้มๆ หนังตาหนัก พอมีอะไรมาป้วนเปี้ยนอยู่ที่ปากมันก็เลยเพลิน นึกว่ามีสาวที่ไหนมาให้ท่า แต่ที่ไหนได้… กลายเป็นน้องชายตัวเองซะงั้น เซ็ง…"
                มาโกโตะพูดเป็นเชิงหยอกเล่นในตอนท้าย แต่มาโมรุกลับหัวเราะไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
                "พอนายไป ฉันก็ได้ยินเสียงอยู่แถวพุ่มไม้ เลยจับตัวยัยนั่นได้ แต่โชคร้าย กลายเป็นว่าจับตัวให้เธอเอาภาพมาขู่…"
                จริงสิ… มาโกโตะเป็นพวกรักษาภาพลักษณ์อยู่แล้ว ที่เขายอมคบกับหล่อน คงเพื่อปกป้องชื่อเสียงของพวกเรากระมัง…
                เด็กหนุ่มแอบน้อยใจอยู่นิดๆ
                แล้วทำไมพี่ชายขี้บ่นของเขาถึงได้ยอมรับกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่ออยู่คนเดียว… ถ้าเป็นปกติเวลาที่เขาทำผิดอะไรก็ต้องมาบ่นมาโวยแล้วสิ? แต่นี่ ยังยอมคบกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ได้ โดยไม่เล่าอะไรให้เขาฟังเลยสักคำ ทั้งๆ ที่สาเหตุมาจากเขาแท้ๆ หรือจริงๆ แล้วมาโกโตะคงแอบมีใจให้หล่อนด้วยสินะ?
                ...ก็ตอนคบกับหล่อนกระหนุงกระหนิงกันซะจนบริษัทจับได้แบบนั้น…
                "ฉันเคยบอกนายแล้วใช่มั้ย ว่าไม่ว่าที่ลับตาคนซักแค่ไหนก็ต้องระวังตัว ถึงไม่มีปาปารัซซี แต่ก็ยังมีแฟนเพลงประเภทนี้อยู่มาก ตราบใดที่เราไม่ได้ขายแต่เสียงร้อง หรือท่าเต้น แต่เรายังขายหน้าตาและส่วนประกอบอื่นๆ จนคนเรียกว่าเป็นไอดอล… ถึงอึดอัด แต่ก็ต้องปรับตัวเข้าหามัน"
                พี่ชายเริ่มตั้งกัณฑ์เทศน์
                "นาย… โกรธฉันรึเปล่า? ขยะแขยงฉันมั้ย? ที่ฉันทำแบบนั้นกับนาย…"
                มาโมรุถามเสียงเครือทั้งที่ยังกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์
                อีกฝ่ายหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วถอนหายใจเบาๆ เขาไม่อยากให้บทสนทนามาถึงช่วงนี้เลย ให้ตายเถอะ
                "มาโมรุ… มานี่สิ"
                เด็กหนุ่มหันไปมองอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เมื่อมาโกโตะยิ้มและกวักมือเรียกให้มานั่งด้วยกัน เขาจึงลุกจากเก้าอี้ แล้วมานั่งคุกเข้าข้างหน้าพี่ชาย
                มาโกโตะดึงตัวโตๆ ของอีกฝ่ายเข้ามากอด มาโมรุกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป จึงสะอื้นเสียงดังฮึกเบาๆ
                ร่างที่เล็กกว่าลูบหัวน้องชายที่น่ารัก แล้วจูบลงกลางกระหม่อม
                "รู้มั้ย ว่าฉันคบกับยัยนั่นด้วยเงื่อนไขอะไร…"
                มาโมรุนิ่งเงียบเพื่อตั้งใจฟัง
                "ฉันขอให้ทำลายคลิปนั่น แต่เธอก็ไม่ยอม เธอกลัวว่าฉันจะไปจากเธอเมื่อไหร่ก็ได้หากปราศจากข้อต่อรอง ฉันก็เลยขอให้เธอปิดเรืองนี้ ไม่ให้นายรู้…"
                เอ๋…? ทำไมถึงไม่ให้เขารุ้ล่ะ?
                ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองพี่ชาย
                เพราะฉันกลัวที่จะฟังความรู้สึกของนายน่ะเซ่... กลัวใจตัวเองในตอนนั้น กลัวจะแสดงอะไรออกไปให้นายรู้ว่าฉันก็คิดเหมือนกัน
                เขาอยากพูดออกไปแบบนี้เหลือเกิน แต่ก็ต้องกลั้นใจไว้
                "เพราะถ้านายรู้ นายก็จะทุกข์ใจน่ะสิ… เหมือนอย่างที่นายเครียดแทบเป็นแทบตายตั้งแต่ก่อนหน้านี้ แต่ที่ไหนได้ ไม่คิดเลยว่าสุดท้าย ที่ยัยนั่นก็เอาคลิปมาข่มขู่นายได้ เพราะมีเงื่อนไขที่ฉันเป็นคนสร้างขึ้นเองในตอนแรก"
                "มาโกโตะ… นายโทษตัวเองทำไม… นายรับความผิดทั้งหมดไว้ทำไม…"
                ร่างสูงกอดอีกฝ่ายแน่น เหมือนจะปลอบว่า ไม่เป็นไร… ไม่ใช่ความผิดของนายเลย…
                มาโกโตะยิ้มอย่างอบอุ่นแล้วลูบหลังสั่นเทาของผู้เป็นน้อง
                "เพราะนายคือน้องชายคนเดียวของฉัน…"
                ใช่แล้ว… นายคือน้องชายคนเดียวของฉัน… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็ต้องถนอมน้องชายคนสำคัญคนนี้ไว้ จะไม่ยอมสูญเสียนายไป…

                มาโมรุเจ็บแปลบไปทั้งใจ เขาผลักตัวเองออกจากอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้น แล้วจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยดวงตาอันแสนเศร้า
                "แต่ฉัน… ไม่ได้รักนายอย่าง… พี่น้อง…"
                เสียงอ่อยทว่าชัดเจนและกล้าหาญ
                มาโกโตะนิ่งงันด้วยความอึ้ง เขาควรจะดีใจกับคำสารภาพรักที่ปรารถนามานาน แต่ทำไม… คำพูดนั้นกลับบีบหัวใจของเขาได้ขนาดนี้
                เวลานี้เขาน่าจะเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดไม่ใช่หรือ…
                "นะ… นายอาจจะกำลังอยู่ในช่วงสับสน จริงสิ วัยรุ่นส่วนใหญ่มักจะผ่านช่วงเวลาแบบนั้นกันทั้งนั้น พอนายโตเป็นผู้ใหญ่ นายจะเจอคนที่นายรักจริงๆ ฉัน… ไม่ได้ปฏิเสธนายนะ แต่ไม่อยากให้นายเข้าใจผิด"
                พูดพลางหลบสายตาชุ่มชื้นของอีกฝ่ายที่มองลึกเข้ามา
                "พอทีเถอะ… เลิกเห็นฉันเป็นเด็กๆ ซักที ฉันโตแล้วนะ เพราะฉะนั้น… อย่ามาดูถูกความรักของฉัน ฉันจะพิสูจน์ให้นายเห็นเอง ว่าฉันจริงจัง ถึงฉันจะเคยทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ มาตลอด แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ ฉันรักนาย… ฉันอยากกอดนาย ฉันอยากจูบนายอย่างในวันนั้น ฉันอยากครอบครองทุกพื้นที่ในตัวนาย… แม้กระทั่งเส้นผมทุกเส้น…"

เพียะ

                มาโกโตะเผลอตบหน้าเด็กหนุ่มผู้เป็นที่รักฉาดใหญ่
                ห้องทั้งห้องเงียบกริบ
                เขารู้สึกชาที่ฝ่ามือ ทว่าในวินาทีต่อมาความเจ็บก็แผ่ซ่านไปทั่ว แก้มของมาโมรุก็คงเจ็บไม่แพ้กัน
                นี่เป็นครั้งแรก ที่เขาลงไม้ลงมือกับน้องชาย… ไม่สิ กับคนในครอบครัว
                น้ำตาที่เหมือนสะกดกลั้นไว้มานานค่อยๆ ไหลอาบที่สองแก้ม
                "…ถึงนายจะไม่เห็นฉันเป็นพี่ชายก็ตาม… แต่ได้โปรด… อย่ามาพรากน้องชายคนสำคัญไปจากฉัน… ฉันมีน้องชายแค่คนเดียว เขาเป็นครอบครัวของฉัน ฉันอุตส่าห์ทะนุถนอมเขามาเกือบยี่สิบปี… เราหัวเราะด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน ลำบากด้วยกันมาตั้งนาน… ได้โปรด… อยากพรากเขาไปเลยได้มั้ย!!!"
                มาโกโตะเขย่าไหล่กว้างตรงหน้า แล้วซบหน้าลงสะอื้นเหมือนคนสำลักน้ำตา

                เวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายนาที
                หลังจากฟังเสียงครวญครางของอีกฝ่ายจนได้สติ เขาโอบแขนรอบลำตัวของพี่ชายอย่างมั่นคง ฝ่ามือนุ่มลูบหลังอย่างอ่อนโยน
                ทั้งที่ตัวเองโดนตบแท้ๆ แต่ทำไมคนที่เงื้อมือตบเขาเมื่อครู่ กลับเจ็บปวดเหมือนหัวใจจะแตกสลาย
                "เข้าใจแล้ว… พี่ชาย… โอ๋… อย่าร้องเลยนะ ฉันสัญญาว่าฉันจะเป็นน้องชายของนายตลอดไป แบบนี้ดีมั้ย?"
                มาโกโตะเงยหน้าขึ้น มาโมรุใช้มือเช็ดแก้มให้เหมือนอีกฝ่ายเป็นเด็กเล็กๆ แล้วจูบเบาๆ ซับน้ำตาเป็นการปลอบโยน
                "เจ้าเด็กบ้า"
                มาโกโตะผลักอีกฝ่ายออกไปเมื่อได้สติ เขาก้มหน้างุดซ่อนความอายที่ได้รับการปฏิบัติอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนจากน้องชาย
                "เป็นน้องเป็นนุ่ง ริอ่านมาทำแบบนี้เรอะ"
                "เพราะเป็นน้องเป็นนุ่งน่ะสิ เวลาพี่ร้องไห้ ก็ต้องปลอบใจกันหน่อยไม่ใช่เหรอ?"
                "บ้า… เด็กแก่แดด"
                มาโมรุเบ้หน้า
                "เอาอีกและ… คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก… เพิ่งจะพูดไปหยกๆ ว่าไม่ใช่เด็กแล้ว ไม่เชื่อลองพิสูจน์ดูมั้ยล่ะ"
                พูดจบก็ทำท่าจะปลดกระดุมถอดเสื้อ
                "เฮ้ย… จะทำบ้าอะไร ไอ้ลามก… หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันจะไปนอนแล้ว"
                มาโกโตะรีบลุกขึ้นเดินหนี ทว่ามือใหญ่ของอีกฝ่ายคว้าตัวไว้จากด้านหลัง
                "มาโกะ…"
                เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างหู
                "ถึงตอนนี้ฉันยังเป็นน้องชายที่ดีของนายไม่ได้ แต่นายให้โอกาสฉันนะ… นายไม่อยากเสียน้องชาย แต่ฉันไม่อยากเสียนายไป… เพราะฉะนั้น… ฉันสัญญาว่าฉันจะเป็นน้องชายของนายตลอดไป แต่นาย… อย่ารังเกียจฉันได้มั้ย… อย่ารังเกียจที่ฉันยังรักนายแบบนี้…"
                มาโกโตะถอนหายใจเบาๆ แล้วหันไปเผชิญหน้า
                "เจ้าน้องบ้า… ฉันจะไปรังเกียจนายลงได้ยังไง นายไม่ใช่แมลงสาบซักหน่อย"
                ฝ่ามือนุ่มลูบไปบนใบหน้าที่ตัวเองเพิ่งตบไปหมาดๆ
                "ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นายเจ็บ"
                แววตาที่จ้องมองบนแก้มดูปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก
                …ถ้าไม่ติดว่าเพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าจะเป็นน้องชายล่ะก็ มาโมรุคงเผลอดึงคนข้างหน้าเข้ามาจูบเยียวยาความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้นให้หนำใจไปแล้ว
                "ที่สำคัญ… พี่น้องผู้ชายบ้านไหนเขายืนกอดอ้อนกันแบบนี้ หา? ฉันง่วงแล้ว จะไปนอนซะที"
                พูดจบก็คลายวงแขนของอีกฝ่ายที่พันรอบเอวของตัวเอง แล้วเดินออกนอกห้องไป ทิ้งให้มาโมรุมองส่งตาละห้อยด้วยความเสียดาย

                …เจ็บหน้าไปนิด แต่ก็โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก…
                การที่อีกฝ่ายรับรู้ความรู้สึกของเขา มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เขาเคยระแวงก่อนหน้านี้
                อย่างน้อย… เขาก็ยังมองหน้าและพูดคุยกับมาโกโตะได้เหมือนเดิม

เขาเดินกลับไปปิดคอมพิวเตอร์

ก๊อก ก๊อก

                เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบา
                เมื่อมาโมรุเปิดประตูห้องก็ต้องแปลกใจที่พี่ชายซึ่งเพิ่งเดินออกไปหยกๆ ปรากฏตัวอีกครั้ง
                "คือ… ประตูห้องมันล็อค… แหะๆ ไม่ได้เอากุญแจออกมา"
                เวรกรรม… แล้วกุญแจสำรองของห้องนอนก็ไม่มีซะด้วย ต้องรอเรียกคนดูแลบ้านมาเปิดให้ตอนเช้า
                "ฉันไปเคาะห้องมามิจังแล้ว… แต่ไม่รู้ทำอะไรอยู่ ไม่ได้ยิน…"
                มาโมรุทำหน้าเซ็งเมื่อได้ยินชื่อน้องสาว ที่ไปเคาะห้องยัยนั่นก่อนแสดงว่ายังระแวงเขาอยู่ล่ะสิ    แต่แล้วก็ยิ้มขำในความเปิ่นของมาโกโตะที่นานๆ จะได้เห็นซักที ก่อนหน้านี้คงรีบน่าดูสิท่า เพราะไม่รู้ว่าเขาจะวางหูเมื่อไหร่
                "เอ้า เชิญเลยคร้าบบบบ คุณพี่…"
                มาโกโตะเข้ามาในห้องอย่างขัดเขิน แล้วนอนลงฟากหนึ่งของเตียง
                มาโมรุปิดไฟแล้วขึ้นมานอนข้างๆ
                ทั้งคู่หันหลังให้กันพักใหญ่
                มาโมรุกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด แล้วทำเนียนพลิกตัวไปกอดพี่ชาย

…ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง…

                "มาโกะ… ฉันรู้นะ นายยังไม่หลับใช่มั้ย"
                "……"
                "ดีล่ะ… ถ้านายไม่หันมา ฉันจะปล้ำ…"
                "เฮ้ย! จะบ้าเรอะ ไหนเมื่อกี้ยังสัญญาอยู่หยกๆ ว่าจะเป็นน้องชาย…"
                มาโกโตะเผลอพลิกตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายอย่างเต็มตัวด้วยความตกใจ
                เด็กเจ้าเล่ห์หัวเราะคิกคักอย่างทะเล้น
                "ทำเป็นพูดดี… จริงๆ ก็หวั่นไหวใช่ม้า…"
                ผู้เป็นพี่หน้าร้อนฉ่า โชคดีที่ดับไฟแล้ว คาดว่าเจ้าตัวแสบคงไม่เห็น
                "หวั่นไหวอะไรของนาย"
                "อ้าว… ก็ตรงนี้ไง"
                พูดพลางมือบอนป่ายแปะไปที่เป้ากางเกงของอีกฝ่าย
                "เฮ้ยยยย… ทำบ้าอะไรของนาย หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้เด็กทะลึ่ง"
                มาโกโตะโวยวายลั่น ปัดมือซุกซนใต้ผ้าห่มให้พ้นตัว
                "อะไรกัน แหย่เล่นหน่อยเดียวมีอารมณ์ซะแล้ว… ใครกันแน่ที่ทะลึ่งครับคุณพี่"
                "ไอ้บ้า… ถ้ายังเล่นอยู่อีก ฉันจะไปนอนโซฟาที่ห้องรับแขกนะเฟ่ย"

ก๊อก ก๊อก…

                ระฆังช่วยชีวิต… เสียงเคาะประตูขัดจังหวะขึ้นซะก่อน
                "ชิ… ยัยมายุมิ"
                มาโมรุเบ้ปากอย่างขัดใจ
                มาโกโตะได้ทีรีบลุกไปเปิดประตูให้
                "อ้าว… มาโกะจัง… ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ"
                มายุมิทำตาโตเมื่อเห็นคนที่ไม่คาดคิด
                "คือว่า… ห้องล็อคอ่ะ เข้าไม่ได้"
                "มิน่าล่ะ"
                อันที่จริงเธอไปเคาะห้องของมาโกโตะมาก่อนแล้ว แต่ห้องล็อคและไม่มีใครมาเปิด เธอจึงมาเคาะห้องของมาโมรุแทน
                "มีอะไรรึเปล่า ยัยแสบ"
                พี่ชายวัยใกล้เคียงกันถามเสียงขุ่น
                "ฮือ... ดูสิ มาโกะจัง… มันว่ามามิว่ายัยแสบอ่ะ ไม่ยอมด้วย"
                "เอาล่ะ เอาล่ะ"
                มาโกโตะตัดบทอย่างระอา
                "ว่าแต่มามิจังยังไม่นอนอีกเหรอ"
                "เมื่อกี้อ่ะ… ตอนที่มามิกำลังอาบน้ำอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พอมามิวิ่งจากห้องน้ำออกมาเปิด ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่เลย มาโกะจัง… มามิกลัวจังเลย บ้านราต้องมีอะไรแปลกๆ แน่ๆ"
                มาโมรุทำท่าฮึดฮัดเมื่อเห็นน้องสาวตัวแสบออดอ้อนซบไหล่พี่ชาย
                มาโกโตะหัวเราะแหะ คนกำลังกลัวผี อธิบายไปก็คงไม่เชื่อแล้วล่ะมั้ง…
                "งั้นคืนนี้มามิขอนอนที่นี่อีกคนนะ เตียงมาโมะจังออกจะกว้างงงงงงงง"
                "เตียงน่ะกว้าง แต่เธอมันตัวใหญ่ รู้มั้ยยัยแสบบบบบบบ"
                "เอาอีกแล้ว… มาโกะจัง มาโมะจังว่าเค้าอีกแล้วอ่ะ มามิไม่ยอมๆๆๆๆๆ"
                "จ้า… จ้า… แล้วจะจัดการให้ทีหลังนะ คืนนี้พี่ง้วงง่วง อยากนอนด้วยกันก็เอาสิ แต่มีข้อแม้ว่าห้ามนอนดิ้น"
                "โห… ยากจัง"
                เด็กสาวโอดครวญ
                "ไม่รับปากนะ"
                พูดจบก็หอมแก้มพี่ชายฟอดใหญ่ แล้วกระโดดขึ้นไปนอนตรงกลาง
                "เฮ้ย… ใครใช้ให้มานอนตรงนี้ นี่มันที่ของมาโกะ"
                มาโมรุรีบโวยพลางชักสีหน้า
                "อะไรกัน พูดจากไม่ให้เกียรติเลดี้เลยนะ ไม่รู้ล่ะ นอนแล้ว"
                มาโกโตะหัวเราะเบาๆ แล้วเอนกายลงนอนข้างๆ น้องสาว
                "ราตรีสวัสดิ์นะ"
                ก้มลงจูบหน้าผากมายุมิเบาๆ แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัว
                …หนอย… ยัยจอมยุ่ง… ฝากไว้ก่อนเถอะ!!!
                มาโมรุยังคงหน้างอเป็นม้าหมากรุก
                "อ๊า… มาโกะ แล้วจูบราตรีสวัสดิ์ของน้องชายล่ะครับบบบบ"
                "ไอ้มาโมะ เลิกโวยวายซะที คนจะหลับจะนอน"
                "หนอยยยย นี่มันห้องฉันนะเฟ้ยยยย"