...ระหว่างเรา... [8] A sister like me (น่า envy จริงรึเปล่า?)

posted on 16 Nov 2007 19:06 by i-am-hima in fiction

* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

สวัสดีค่า… มามิเองค่ะ
เป็นครั้งแรกที่ได้บทนำ… เขินจัง

มามิมีพี่ชายทั้งหมด… 1…2…3…4 คนค่ะ แต่ที่อยู่ด้วยกันจริงๆ ในตอนนี้มีแค่ 2 คนเท่านั้น และเป็น 2 คนที่ไม่ธรรมดาเลยนะ

ก็พี่ชายของมามิน่ะ… เป็นไอดอลที่โด่งดังทั้งคู่เลยนี่นา

มีพี่ชายที่ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง มีความสามารถ แถมยังเป็นที่คลั่งไคล้ของสาวๆ ทั่วประเทศแบบนี้ น้องสาวอย่างเราก็อดยืดไปด้วยไม่ได้ แหม… มันภูมิใจจริงๆ ค่ะ

แต่ว่า… เป็นมามิก็ใช่ว่าจะน่าอิจฉาไปซะทุกเรื่องนะคะ

หลังๆ มามิรู้สึกว่าพี่ๆ ทั้งสองมีลับลมคมในยังไงไม่รู้ ต้องปิดบังอะไรน้องสาวคนสวยอยู่แน่ๆ

ถึงมามิจะไม่ได้อยู่กับทั้งคู่ตลอด 24 ชั่วโมง แต่ก็พอจะสังเกตได้ว่าหลายๆ พฤติกรรมของพี่ๆ ดูแปลกๆ น่าสงสัย

อย่างเช่น มาโมะจังที่ปกติชอบเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องคนเดียวเวลาอยู่บ้าน เดี๋ยวนี้ก็เข้าๆ ออกๆ ห้องมาโกะจังบ๊อยบ่อย เวลาทำงานก็อยู่ด้วยกันตลอดเวลาอยู่แล้ว ไม่รู้จะพิศวาสอะไรกันนักหนา กลับบ้านถึงได้ยังติดกันแจอยู่อีก เห็นแล้วมันหงุดหงิดค่า… หนอย… ไอ้มาโมะ คิดจะยึดมาโกะจังไว้คนเดียวหรือไง โมโหอ่ะ มาโกะจังก็เหมือนกัน เดี๋ยวนี้ล็อคห้องนอนอยู่เรื่อย เวลามามิจะเข้าไปหาก็ต้องเคาะประตู แล้วกว่าจะเปิดก็ต้องให้มามิรออยู่หลายนาที แต่พอเป็นมาโมะจัง รีบเปิดรับทันที มันน่าน้อยใจมั้ยล่ะคะ…

นี่ก็กะว่าเมื่อไหร่สองคนนั้นเผลอ มามิจะไปแอบฟังซะหน่อยว่าคุยอะไรกัน นินทาเรารึเปล่า ไม่ยอมด้วยอ่ะ แบบนี้เหมือนถูกทิ้งอยู่คนเดียวเลย เกิดมาเป็นผู้หญิงคนเดียวในบ้าน พวกน้อย… เรียกร้องอะไรก็ไม่ได้ เจ็บใจๆๆๆๆ

เอ้า… บ่นไม่ทันไร มาเจอภาพบาดใจอีกแล้ว

                "เอ… น้ำสลัดนี่หมดอายุเมื่อไหร่"
                มาโกะจังมองรอบขวดน้ำสลัดเพื่อหาวันหมดอายุ
                "ตรงนี้ล่ะมั้ง"
                มาโมะจังซึ่งยืนซะชิดหลังมาโกะจังยื่นมือมาชี้ที่ฉลากขวด
                "ตัวเล็กชะมัด"
                มาโกะจังยกขวดขึ้นมาจนเกือบชิดหน้า ส่วนมาโมะจังก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เหมือนอยากมีส่วนร่วม
                หนอย… ไอ้มาโมะ… หน้าจะไปชนแก้มมาโกะจังอยู่แล้ว ถอยออกมาเดี๋ยวนี้… ถ้าสายตาสั้นนักล่ะก็ ไปหยิบแว่นมาใส่กันซะเซ่…
                กรี๊ดดดดด… มะ… มือค่ะ… มือไอ้มาโมะกำลังเลื่อนมาที่เอวมาโกะจังแล้ว
                ถ้ายังปล่อยไว้ต่อไปล่ะก็

ครืด

                "มามิเกลียดผัก ทิ้งน้ำสลัดนั่นไปเลย ไม่กิน"
                ลุกยืนสิคะ ไอ้พี่บ้าเพราะเรานั่งดูทีวีอยู่ เลยคิดว่าไม่เห็นรึไง
                ไอ้ตัวแสบมาโมะรีบชักมือกลับ ส่วนมาโกะจังมองอย่างงงๆ
                "ไม่ได้จะทำสลัดซักหน่อย แม่ส่งหมูหยองจากไต้หวันมาให้ มันเค็ม ไม่รู้ว่าจะกินกับอะไร เลยคิดว่าจะเอามาโรยบนขนมปังเอาน้ำสลัดราดแล้วอบดู"
                อ๋า… มาโกะจังพูดถึงของกินทีไรน้ำลายสอทุกที มามิชักใจอ่อนแล้วสิคะ แค่คิดภาพก็อยากกินแล้วง่า
                "ว่าไงล่ะ จะกินมั้ย"
                มาโมะจังถามเสียงกวนๆ
                ฮึ่ม ไอ้มาโมะ อย่าคิดนะว่ามามิไม่รู้ว่าคิดอะไร น้องสาวคนสุดท้องอย่างฉันไม่ยอมให้แกยึดมาโกะจังไว้คนเดียวหรอก ฉันต่างหากที่เป็นน้องรักของมาโกะจัง ที่สำคัญ ฉันเป็นน้องสาว ต้องมีสิทธิในการอ้อนมากกว่าน้องชายอยู่แล้ว โฮะๆๆๆ
                คิดได้ดังนั้น มามิก็ไม่รีรอที่จะเข้าไปคว้าแขนมาโกะจังสิคะ แล้วก็ดึงออกมาให้ห่างจากตัวอันตรายให้มากที่สุด
                "เฮ่… มามิจัง"
                มาโกะจังเหมือนจะตกใจนิดหน่อย
                "งั้นมาโกะจังต้องทำให้มามิมากกว่ามาโมะจังด้วย"
                "เอ่อ… ได้สิ"
                มาโกะจังตอบเสียงอ่อย แต่มาโมะจังกลับหัวเราะหึออกมา
                "มีปัญหาอะไร มาโมะจัง"
                มามิหันไปแยกเขี้ยวถาม
                "คือว่านะขอรับคุณผู้หญิง… มาโกะทำออกมากินได้รึเปล่ายังไม่รู้เลยขอรับ… แล้วถ้ามันไม่อร่อย ห้ามกินเหลือด้วยล่ะ"
                "หนอย… อย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลย ตัวเองทำอะไรไม่เป็นแล้วยังไปว่าเขาอีก ถ้าเป็นของที่มาโกะจังทำ มามิกินได้ทุกอย่างแหละ แล้วจะกินให้หมดเกลี้ยงเลยด้วย"
                มามิกอดแขนมาโกะจังแน่น จงใจซบที่ไหล่แล้วแลบลิ้นใส่มาโมะจัง
                "เฮ้อ… ตามสบายแล้วกันขอร้าบบบบ… ขนมปัง หมูหยอง น้ำสลัด อ้อ ใส่เนยด้วยใช่มั้ย ถ้าลดน้ำหนักไม่ลงก็อย่ามาโวยวายทีหลังแล้วกัน"
                พูดจบพี่ชายจอมกวนก็เดินกลับห้องไป
                ไปซะได้ก็ดี… ตอนนี้ขอมามิกระหนุ่งกระหนิงกับมาโกะจังแค่สองคนก่อนล่ะ

                แล้วขนมปัง หมูหยอง น้ำสลัดของมาโกะจังก็สำเร็จออกมาด้วยดี โฮะๆๆ พี่ชายเราอัจฉริยะจริงๆ ขนาดทำงานตัวเป็นเกลียวไม่ค่อยได้เข้าครัว (นอกจากอาหารเช้า) นะเนี่ย
                "เอาล่ะ… จานนี้ของมามิจัง เอาไปเลย 3 แผ่น… ถ้ากินไม่หมดพี่ก็ไม่ว่าหรอกนะ"
                "อ้าว… แล้วทำไมถึงมีแค่ 2 จานล่ะมาโกะจัง"
                อีกจานที่ว่ามีขนมปังแผ่หราอยู่ 3 ชิ้น ราดน้ำสลัด 2 ชิ้น ส่วนอีกชิ้นราดนมข้นหวาน เดาได้เลยว่าชิ้นที่ราดนมข้นหวานต้องเป็นของมาโกะจังอย่างแน่นอน
                "อืม… พอดีมีธุระต้องทำกับมาโมรุนิดหน่อย กะว่าจะเอาไปกินด้วยกันในห้องน่ะ"
                หา… มามิไม่ได้หูฝาดใช่มั้ยคะ?
                มาโกะจังกับมาโมะจังเนี่ยนะ? มีธุระคุยกันในห้อง?
                ตอนทำงานก็อยู่ด้วยกันตลอดเวลาอยู่แล้ว กลับบ้านยังมีอะไรต้องคุยกันอีกงั้นเหรอ? ที่สำคัญ เมื่อก่อนต่างคนต่างอยู่ยังกับเบื่อหน้ากัน แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้ตัวติดกันยังกับแม่เหล็กคนละขั้วงั้นแหละ… น้องสาวงงสิคะ
                "มาโกะจังอ่ะ จะทิ้งให้มามินั่งกินคนเดียวได้ลงคอเหรอ… มันเหงานะ"
                มาโกะจังยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วลูบหัวมามิเบาๆ สายตาลำบากใจคู่นั้นทำให้มามิรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย… เราคงไม่ได้อ้อนจนพี่รำคาญหรอกนะ?
                "ขอโทษจริงๆ นะ มามิจัง… แต่พี่มีธุระกับมาโมะจังจริงๆ หลังๆ พวกเราซ้อมคอนกันหนัก เลยไม่ค่อยมีเวลาคุยเรื่องอื่นเลย"
                อะไรกัน… มามิก็ไม่ได้คุยกับพี่ๆ เหมือนกันแหละ ฮึ่ม
                "เรื่องอะไรเหรอ? มามิไปคุยด้วยได้ป่าว"
                มาโกะจังทำหน้าตกใจเล็กน้อย
                "อะ… มะ… ไม่ได้หรอก… ผู้ชายเขาจะคุยกัน… ไว้หลังคอนเสิร์ตพี่จะหาเวลาอยู่กับมามิจังทั้งวันเลยนะ"
                "สัญญานะ"
                "อื้ม… สัญญา"
                "ไชโย… มาโกะจังน่ารักที่สุดเลย"
                พูดจบมามิก็คว้าคอพี่ชายสุดเลิฟมาหอมแก้ม
                ยอมก็ได้… แต่อย่าเบี้ยวก็แล้วกันนะคะ

อย่างไรก็ตามแต่… ไอ้ธุระที่ว่า "ผู้ชายเขาจะคุยกัน" เนี่ย ทำไมสัปดาห์นี้มันมีตลอดเลย ไม่เข้าใจ อีกไม่กี่วันก็จะวันเกิดมามิแล้วด้วย ไม่รู้ว่าพี่ชายทั้งสองทำงานเพลิน คุยกันแบบผู้ชายเพลินจนลืมรึเปล่า ทำไมไม่ยอมพูดถึงบ้างเลยนะ ปกติจะต้องมีเกริ่นบ้างแล้วว่าจะพาไปเลี้ยงข้าวที่ไหน กลัวเราน้อยใจ แต่ปีนี้เงียบฉี่… เฮ้อ ไอ้เราก็อุตส่าห์ทำตัวเป็นน้องที่ดี เข้าอกเข้าใจว่ามันใกล้คอนเสิร์ตแล้ว เลยไม่ทวงถาม แต่ในใจก็อดโหวงๆ ไม่ได้ กลัวถูกลืมง่า…

จ้อกกกก

คิดแล้วก็หิวยามดึก ออกไปหาอะไรในตู้เย็นกินดีกว่า

                ทว่าในความมืด… ขณะที่มามิกำลังจะเดินไปห้องครัวนั่นแหละค่ะ ก็เห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่แถวๆ หน้าห้องมาโมะจัง
                ตอนแรกมามิเกือบร้องกรี๊ดลั่นบ้าน เพราะคิดว่าผี แต่พอประตูห้องเปิดออก แสงไฟลอดออกมาถึงได้รู้ว่า เงานั้นคือมาโกะจัง
                แล้ว… ทำไมมาโกะจังถึงได้หอบของเยอะแยะเข้าไปในห้องของมาโมะจังกลางดึกอย่างนี้ล่ะ?
                เอ๋… ไม่ได้การ… แบบนี้ขอปฏิบัติการสอดรู้ซักหน่อยล่ะ สงสัยมานานแล้วว่าไอ้ "ผู้ชายเขาคุยกัน" เนี่ย มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมถึงต้องลักลอบคุยกันบ่อยขนาดนั้น
                ว่าแล้วเด็กฉลาดมาดดีอย่างมามิก็ค่อยๆ ย่องไปแนบหูกับประตูห้องพี่ชายอย่างไม่รีรอ

                "ซี้ดดดด… มาโกะ เบาๆ หน่อยซี่…"
                "นี่ก็เบาสุดๆ แล้ว นายนั่นแหละ เมื่อไหร่จะอยู่นิ่งซะที"
                "โอ๊ยยยย… ก็มันเจ็บนี่นา ฉันน่ะนิ่งสุดๆ แล้ว นายนั่นแหละ แกล้งกันรึไง คาไว้อยู่ได้"
                คะ... คา...?
                "หุบปากเถอะน่า โวยวายมากเดี๋ยวมามิจังตื่น ความแตกกันพอดี"
                บทสนทนานาสงสัยแบบนี้… มามิแน่ใจเต็มร้อยว่าพี่ชายทั้งสองจงใจปิดบังบางอย่างกับมามิอย่างแน่นอน
                "หนอย… ถ้านายไม่ยอมกันดีๆ ล่ะก็ ฉันจะใช้กำลังแล้วนะ"
                "โอเค… ยอมแล้วคร้าบบบ… อย่ารุนแรงกับน้องเลยนะจ๊ะ มาโกะจ๋า…"
                "เอ้า… เขยิบเข้ามาสิ จะได้เสร็จๆ"
                ยะ… อย่าบอกนะว่า… สองคนนี้… กำลัง…
                "อา… ซี๊ดดดด… โอยยย… มาโกะ…"
                แสดงว่ามาโกะจังเป็นฝ่ายกระทำ…!!! มามิช็อคสุดๆ เลยสิคะ
                "หึหึ… ไม่เอาน่า… นี่ฉันเบามือสุดๆ แล้วนะ นายยังคร่ำครวญอะไรอีก ใจเสาะเป็นบ้า"
                "เบาของนายแล้วเหรอนั่น… เจ็บกว่าตอนแรกอีก อ๊า…"
                ถะ… แถมยัง SM !?
                มะ… ไม่จริง… มาโกะจังของมามิ… เป็นไปไม่ได้…
                มาโกะจังเป็นคนแบบนี้เองเหรอเนี่ย…
                "สำออยจริงนะนาย… ใช่ซี้… ฉันไม่ใช่สาวๆ นี่ นายจะได้กัดฟันทนจนถึงที่สุด"
                กรี๊ดดดดด ทนฟังต่อไปไมไหวแล้วค่ะ เสียงร้องโอดโอยของมาโมะจังมันหลอนหูเหลือเกิน คืนนี้มามิจะนอนหลับมั้ยเนี่ย ฮือๆๆๆ
                มาโกะจังที่อ่อนโยนใจดีคนนั้น แท้จริงแล้ว… ชอบไม้ป่าเดียวกัน! แถมเป็นฝ่ายรุกอีกต่างหาก! (ถึงจะผิดคาดแต่อันนี้ยังพอยอมรับได้) ย่ำยีน้องชายแท้ๆ! (อันนี้รับไม่ได้อย่างแรง) แล้วยังซาดิสต์!!! (โอ้ววว ม่ายยยยน่าาาา)

                มิน่าล่ะ… พักนี้มีลับลมคมในกับมามิเหลือเกิน ไหนจะท่าทีที่มาโมะจังเหมือนจะยึดมาโกะจังไว้คนเดียวนั่นอีก หรือที่มาโมะจังมองมามิแบบกวนๆ เหมือนตัวเองเหนือกว่า… ที่แท้ก็เอาร่างกายเข้าแลก มัดใจมาโกะจังไว้ด้วยวิธีนี้สินะ…
                ขอเป็นลมซักร้อยรอบ สมองปั่นป่วน จินตนาการไปต่างๆ นานา
                คิดแล้วความหิวหดหาย ขอคลานกลับไปนอนทำใจที่ห้องก่อนแล้วกันค่ะ

                สุดท้าย… คืนนั้นมามิก็นอนไม่หลับสิคะ
                เจอแบบนี้ใครจะไปหลับลง
                มามิถือกระเป๋านักเรียนมาที่โต๊ะอาหาร รู้สึกเหมือนวิญญาณตัวเองหลุดออกจากร่างไปเรียบร้อย
                "ไง มามิจัง ขนมปังทาเนยหรือทาแยมดี"
                มาโกะจังหันมายิ้มหวานให้ แต่สารรูปพี่ชายของมามิก็โทรมไม่แพ้กัน ...ชิ สงสัยจู๋จึ๋กันจนไม่ได้นอนทั้งคืนล่ะสิท่า
                "กินไม่ลง"
                มามิตอบสั้นๆ หลบสายตาพี่ชาย
                โอย… อึดอัดชะมัด มองหน้ามาโกะจังไม่ติดเลยค่ะ
                "ไม่สบายรึเปล่า ไหนดูซิ"
                มาโกะจังเข้ามาแตะหน้าผากวัดไข้ แต่มามิเผลอสะบัดหน้าหนี ทำเอามาโกะจังหน้าจ๋อยไปเลย
                น่าสงสารอยู่หรอก… แต่ว่า…
                ฮือๆๆๆ ขอโทษนะมาโกะจัง มามิจังขอเวลาทำใจยอมรับความจริงก่อน…
                "ละ… แล้วมาโมะจังล่ะ"
                มามิจังรีบเปลี่ยนเรื่องถาม ไม่อยากให้มาโกะจังติดใจสงสัยท่าทางของตัวเองเมื่อตะกี้
                "ยังไม่ตื่นเลยมั้ง เมื่อคืนนอนดึก เลยปล่อยให้นอนไปก่อน"
                อึ๋ย… แสดงว่า… มาโกะจังเข้าไปปลุก? ไม่สิ รึว่าจริงๆ แล้วตื่นมาในห้องมาโมะจังกันแน่…?
                คิดไม่ทันขาดคำ คนที่พูดถึงก็เดินเข้ามา สภาพโทรมสุดๆ ยิ่งกว่ามาโกะจังเสียอีก
                …โธ่… มาโมะจังร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงตั้งแต่เด็ก แล้วยังโดนมาโกะจังรุนแรงจนสะบักสะบอมซะขนาดนี้ ถึงมาโมะจังจะหน้าสวยเหมือนผู้หญิง แต่ทำไมต้องถูกกระทำเหมือนเป็นผู้หญิงด้วย
                "อ้าว… มาโมรุ ไหวรึเปล่า"
                มาโกะจังถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยสุดฤทธิ์
                หนอย… ทำเขาแล้วยังมาถามอีก
                มาโมะจังเข้าไปกอดมาโกะจังด้านหลัง แล้วซบลงที่ไหล่แบบออเซาะ
                อ้อนพี่ชายโจ่งแจ้งแบบนี้… อยู่ในโหมดป่วยชัวร์
                "เมื่อคืนหักโหมไปหน่อย ปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัวเลย มาโกะจ๋า…"
                โอดครวญทั้งที่ยังหลับตา
                โธ่… มาโมะจังที่น่าสงสาร… หนอย… มาโกะจังนะมาโกะจัง ได้ข่าวว่าจะขึ้นคอนเสิร์ตอยู่วันสองวันแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมยังไปรังแกมาโมะจังซะระบมขนาดนั้น ฮือๆๆๆๆ
                "อ้าว… ยัยตัวแสบ ยังไม่ไปโรงเรียนอีกเหรอ… ไหน เอามาชิ้นนึงซิ"
                พูดจบก็เดินมาหยิบเบคอนในจานของมามิไปเคี้ยวตุ้ยๆ
                โถ… มาโมะจัง วันนี้มามิโกรธไม่ลงจริงๆ อยากกินก็เอาไปเถอะ มามิจังกินไม่ลงแล้ว…
                "ไม่โวยเลยแฮะ… เซ็ง…"
                สภาพร่างกายแบบนั้น ยังอุตส่าห์ทำตัวเหมือนปกติอีก
                มามิสงสารจับใจ รี่เข้าไปกอดตัวสูงๆ ของพี่ชาย
                …อึ๋ย… มีไข้ด้วยอ่ะ ตัวร้อนเชียว
                มาโกะยืนทำหน้างงอยู่หลังโต๊ะเตรียมอาหาร มามิเลยมองค้อนพร้อมส่งรังสีอำมหิตใส่ซะเลย
                หนอย… อย่าคิดนะว่ามามิไม่รู้
                มาโกะจังสะดุ้งโหยง หน้าซีดไปเล็กน้อย
                …ดี… สมน้ำหน้า ฮึ่ม
                "มาโมะจังพักผ่อนเยอะๆ นะ… อย่าหักโหมทำงานล่ะ เดี๋ยวป่วยก่อนคอนจะยุ่ง"
                มามิหอมแก้มพี่ชายฟอดใหญ่ แล้วคว้ากระเป๋าไปโรงเรียนโดยไม่ได้กินอะไรเลย
                ไม่อยากอยู่เห็นหน้ามาโกะจังนานๆ… หงุดหงิด