...ระหว่างเรา... [9] A sister like me (น่า envy จริงๆ นั่นแหละ)

posted on 16 Nov 2007 19:31 by i-am-hima in fiction

* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

สุดท้าย… ก็ไม่มีใครสนใจวันเกิดของมามิ

                หลังเลิกจากเรียนพิเศษ มามิเลยตัดสินใจเดินเตร็ดเตร่ย่านร้านค้าก่อนกลับบ้าน
                อันที่จริงจะนัดฉลองกับเพื่อนก็ได้ แต่กลัวเสียฟอร์ม ก็ทุกปีมีนัดกินข้าวกับพี่ชายทั้งสอง แต่ปีนี้กลับเงียบเป็นเป่าสากทั้งคู่เลย
                คอยดูนะ… คืนนี้แม่โทรมาอวยพรเมื่อไหร่ จะฟ้องให้แหลกลาญ โทษฐานทิ้งน้องสาวให้เหงาในวันเกิด

                เสียงเรียกเข้าเพลงของพี่ชายดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ
                …พี่ฮิเดมิ อดีตแฟนสาวของมาโกะจังนั่นเอง
                มามิกดรับโทรศัพท์ด้วยเสียงที่แห้งเหี่ยวสุดๆ
                "ฮัลโหล…"
                "ฮัลโหล มายุมิจัง แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะจ๊ะ"
                "ขอบคุณค่ะ"
                มามิยิ้มเขินๆ แต่เสียงร่าเริงของอีกฝ่ายก็ไม่ช่วยทำให้มามิอารมณ์ดีได้ เฮ้อ… คนถูกทิ้งและกำลังเผชิญวิกฤตของชีวิตในเวลาเดียวกันนี่คะ
                "มายุมิจัง? เป็นอะไรไปรึเปล่า?"
                "ไม่มีค่ะ"
                "จริงอ่ะ? เสียงแย่เชียว… ว่าแต่วันนี้ไปฉลองวันเกิดที่ไหนล่ะเนี่ย"
                "………"
                จะให้ตอบว่ายังไงล่ะเนี่ย มามิโดนพี่ชายทิ้งซะแล้ว ฮือๆๆๆๆ แล้วก็ตีโพยตีพายต่อหน้าคนอื่นงั้นเหรอ… ไม่ใช่นิสัยอ่ะ
                "เอ่อ… ขอโทษนะจ๊ะที่ถาม ไม่ใช่เพราะอยากรู้นะจ๊ะ แต่ถ้าไม่รังเกียจ โทรมาคุยได้ทุกเมื่อเลยนะ"
                "ขอบคุณค่ะ"
                แล้วก็วางสาย

พี่ฮิเดมิเป็นผู้หญิงที่สดใสและมีเสน่ห์มาก ขนาดเลิกกับมาโกะจังไปแล้ว แต่ก็ยังเอาใจใส่มามิเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด ทำไมมาโกะจังถึงตัดใจจากผู้หญิงน่ารักๆ แบบนี้ได้ลงคอกันนะ…

เฮ้อ ช่างเถอะ เหตุผลมันก็รู้ๆ อยู่แล้ว มาโกะจังเป็นเกย์ แถม SM อีกต่างหาก บางทีพี่ฮิเดมิอาจจะโชคดีก็ได้ ที่เลิกราจากมาโกะจังไปซะ

ไอ้เรารึก็อุตส่าห์เชื่อมาตลอดเลยว่า สาเหตุที่มาโกะจังเลิกกับสาวๆ ทั้งหลายเป็นเพราะมีความรับผิดชอบต่อการทำงาน

                เสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง
                …แง่ะ… มาโกะจัง… ตายยากชะมัด
                นี่แน่ะ กดตัดสายซะเลย… งอน ยังไม่อยากเสวนาด้วย
                หลังจากนั้นมาโกะจังยังคงโทรตื้ออีก 2-3 ครั้ง และมามิก็ตัดสายทุกครั้ง
                ดี… สม… ทำร้ายจิตใจกันดีนัก เจ้าพี่ใจร้าย
                เชิญไปตะลิดติ๊ดชึ่งกับบน้องชายตัวเองให้พอใจในวันเกิดน้องสาวเลย ฮึ่ม…

                เวลาผ่านไปประมาณ 15 นาที
                เสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง
                ง่า… คราวนี้เป็นมาโมะจังแฮะ…
                มาโมะจังที่น่าสงสาร รับซะหน่อยดีกว่า สงสัยจะโทรมาง้อเรา
                มามิเริ่มยิ้มออก ความหวังเรื่องการฉลองวันเกิดที่ริบหรี่ฝากไว้ที่เสียงเรียกเข้านี้ทั้งหมด
                "ฮัลโหล"
                "มามิจัง แย่แล้ว!"
                เสียงมาโมะจังฟังดูร้อนรน
                โธ่… ไม่ได้อวยพรวันเกิดหรอกเหรอ ผิดหวังอย่างแรง
                "มีอะไร"
                มามิทำเสียงเครียดใส่บ้าง
                "มาโกะน่ะสิ… มาโกะ…"
                ชื่อนี้อีกแล้ว… เบื่ออ่ะ ไม่อยากได้ยิน
                "มาโกะจังเป็นอะไรอ่ะ"
                ถามเสียงแข็งกลับไปให้รู้ว่า… งอนโว้ยยยย…
                "เมื่อกี้ตอนที่ซ้อม อยู่ดีๆ เจ้ามาโกะก็… เอ่อ… ตอนนี้ยังไม่รู้ผลเลยว่าอาการจะเป็นยังไง"
                "แล้วมาโกะจังเป็นอะไรล่ะ?"
                เสียงมาโมะจังสั่นเครือและจริงจังมากจนอดหวั่นๆ ไม่ได้ ถึงจะเป็นเกย์ SM กับน้องชายตัวเองยังไง แต่มาโกะก็เป็นพี่ที่ดีของมามิมาเสมอ ถ้าเป็นอะไรไปล่ะก็…
                "รีบมาดูอาการเร็วๆ เถอะ ตอนนี้หามส่งบ้านแล้ว"
                "ถึงกับหามเลยเหรอ ว่าแต่มาโกะจังเป็นอะไรเล่า บอกมาซะทีสิ"
                "………ฮึก"
                อ๋า… ยะ… อย่าบอกนะว่ามาโมะจังกำลังร้องไห้…
                มามิใจไม่ดีเลย ให้ตายเถอะ
                "มาโกะเขา… มาโกะเขา…"
                "เออ… ช่างเถอะ มาโมะจังทำใจดีๆ ไว้นะ เค้าจะรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้ล่ะ"
                นี่มันวันเกิดอะไรกันนะ… ทำไมถึงมีแต่เรื่องซวยๆ ตลอดเลย

                มามิรีบรุดกลับบ้าน ในใจจินตนาการไปเรื่อยถึงอาการของมาโกะจัง
                อะไรบ้างนะที่พอจะเป็นไปได้…
                ตกเวที…ขาหัก?
                ฟังจากเสียงของมาโมะจังมันน่าจะร้ายแรงกว่านั้น
                หรือว่าโดนรถชน?
                ไม่น่าอ่ะ… ฮือ… อีกใจนึงก็ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากเห็นมาโกะจังอยู่ในสภาพล้มหมอนนอนเสื่อ ขยับตัวไปไหนไม่ได้… สงสาร…

ทันทีที่ถึงบ้าน มามิก็เปิดประตูเข้าไปอย่างไม่รีรอ

……………………เงียบกริบ………………

"มาโมะจัง… เค้ากลับมาแล้ว"
มามิเดินไปยังห้องของมาโกะจัง แอบเงี่ยหูฟังเสียงในห้องเล็กน้อย

เงียบ

                งั้นเปิดเข้าไปดูเลยดีกว่า
                แต่เดี๋ยวก่อน
                ขอทำใจก่อนนะ… ไม่อยากเห็นสภาพเลวร้ายของมาโกะจังนี่นา
                มามิสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนออกมา
                เอาวะ… เป็นไงเป็นกัน
                คิดได้ดังนั้นก็จับลูกปิด เปิดประตู

ว่างเปล่า

อะไรกัน… คนเจ็บคือมาโกะจัง แต่ทำไมกลับไม่มีมาโกะจังอยู่ในห้อง?
งั้นเดินไปดูห้องมาโมะจังดีกว่า ถ้าไม่อยู่ที่นี่ก็ต้องอยู่ห้องนั้นแน่นอน

                มามิเดินมาหยุดหน้าห้องของมาโมะจัง แม้จะเงียบแต่ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรกุกกักอยู่ข้างใน
                ไม่ผิดแน่… แต่ว่าห้องนี้…
                เป็นห้องที่คืนนั้นมาโมะจังกับมาโกะจัง…
                ไม่… ไม่… นี่ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพรรค์นั้น มาโกะจังเป็นคนยังไงก็ช่าง ยังไงก็พี่ชาย
                มามิเอื้อมมือไปจับลูกบิด
                อ๊ะ… เดี๋ยวก่อน… ยังทำใจไม่ได้ง่า…
                ก่อนเข้าไปดูให้เห็นกับตา อย่างน้อยก็อยากจะรู้ว่าร้ายแรงแค่ไหน
                ขอแนบหูฟังซักนิดเถอะนะ
                "ซิก… ซิก… ฮือ…"
                สะ… เสียงสะอื้นของมาโมะจัง นี่ยังไม่หยุดร้องไห้อีกเหรอ?
                มามิถึงกับเข่าอ่อนไปเล็กน้อย
                จริงสิ… ว่าแต่เจ็บหนักแล้วทำไมถึงไม่ส่งโรงพยาบาล
                หรือว่า… ที่พากลับมาบ้านเป็นเพราะ…
                ไม่จริง… มาโกะจัง… เห็นกันอยู่หลัดๆ จะเป็นไปได้ยังไง
                ถ้ารู้อย่างนี้… มามิจะไม่เย็นชาใส่มาโกะจังใน 2-3 วันนี้เลย
                ถ้ารู้อย่างนี้… มามิจะยอมให้อภัยทุกอย่าง ให้บ้านของเรามีความสุขเหมือนทุกๆ วัน
                ถ้ารู้อย่างนี้…
                ฮือ… ฮือ… ไม่นะ…
                "ฮือ… มาโกะจัง…"
                มามิตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป
                "มามิขอโทษ… ไม่ว่ามาโกะจังจะเป็นเกย์ จะรุนแรงกับมาโมะจังยังไง มามิก็จะไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว… อย่าตายนะ… มาโกะจัง ฮือ…"
                ห้องมืดสลัว ทุกอย่างรางเลือนเพราะน้ำที่คลอนัยน์ตา
                ………………………
                …………………
                ……………
                ………

                "แฮปปีเบิร์ธเดย์ทูยู… แฮปปีเบิร์ธเดย์ทู้ยู…"
                เสียงที่คุ้นเคยสองเสียงดังประสานกันอยู่ในห้องที่เงียบสนิท
                แสงเทียนบนขนมเค้กค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
                ผู้ชายสุดเท่ในชุดสูทสง่างามสองคนกำลังเดินประคองมันมาไว้ตรงหน้ามามิ

                นี่มันเกิดอะไรขึ้น… นี่มันเรื่องอะไรกัน…
                เค้กเหรอ?
                แล้วมาโกะจังล่ะ?
                โอย… งงไปหมดแล้ว
                "แฮปปี…เบิร์ธเดย์… ทู… ยู…"
                สิ้นเสียงร้องเพลง ห้องก็กลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
                "แฮ่ม… คุณผู้หญิงขอรับ จะเอ๋อกินอีกนานมั้ยขอรับ อธิษฐานแล้วเป่าเทียนซะทีสิ"
                เสียงกวนโอ๊ยของมาโมะจังดึงสติมามิให้กลับมาอีกครั้ง

                โธ่เอ๊ย… มามินะมามิ โดนพี่ชายตุ๋นซะเปื่อยเลย
                น้ำตาแห่งความดีใจมันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
                มามิตั้งจิตอธิษฐานแล้วเป่าเทียนตรงหน้าให้ดับลง
                ซักพักแสงไฟบนเพดานก็สว่างขึ้น
                ห้องของมาโมะจัง… กลายเป็นห้องฉลองเล็กๆ ของพวกเรา มีการตกแต่งประดับสายรุ้งและป้ายสีสันสดใส เตียงถูกขยับไปอยู่มุมห้อง ตรงกลางมีโต๊ะวางอาหารมาตั้งแทน
                "มาโกะจัง… มาโมะจัง…"
                ปลื้มง่า… พูดอะไรไม่ออก… ทำอะไรไม่ถูก
                มาโกะจังซึ่งอยู่ในสภาพปลอดภัยดีทุกประการก็อยู่ตรงหน้า แถมหล่อกว่าทุกวัน ไหนจะรอยยิ้มแบบพี่ชายที่แสนดีของมาโมะจังซึ่งนานๆ ทีจะได้เห็นอีกต่างหาก
                "อ้าว… เจ้าของวันเกิดยืนตัวแข็งไปเลย"
                พี่ชายทั้งสองวางเค้กบนโต๊ะ แล้วเข้ามากอดมามิแบบอบอุ่นมากๆ
                โอยยยยย… มีความสุขจัง จะละลายอยู่แล้ว…
                "มาโกะจัง… มาโกะจังไม่เป็นไรใช่มั้ย?"
                มามิถามให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพี่ชายสุดที่รักจริงๆ
                "ขอโทษนะที่ต้องโกหก… ตกใจแย่เลยใช่มั้ยเนี่ย"
                มาโกะจังจูบรับขวัญเบาๆ ที่หน้าผาก
                "ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ… คราวนี้มามิยกโทษให้"
                "ว่าแต่… เมื่อกี้อะไรน่ะ?"
                มาโมะจังถามขึ้นบ้าง แถมยังมองมาทางมามิแบบแปลกๆ อีกด้วย
                "ที่บอกว่ามาโกะจังเป็นเกย์ รุนแรงกับฉัน…"
                "อ๊ะ"
                มามิเอามือปิดปาก หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
                จริงสิ… มาโกะจังได้ยินไปเต็มๆ เลยนี่นา
                "เอ่อ… ก็… คือ…"
                อูยยย พูดลำบากจัง
                "เฮ้อ… กะแล้วเชียวว่าต้องมีอะไรแน่ๆ อยู่ๆ ก็ทำหน้าบึ้งใส่หลายวัน ใครไปพูดอะไรงั้นรึ?"
                "ไม่ต้องมีใครมาพูดหรอก… มามิได้ยินกับหู คืนนั้น มาโกะจังกับมาโมะจังกำลัง…"
                พี่ชายทั้งสองยื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อฟังมามิพูดต่อให้จบ
                แต่ว่า… ใครมันจะพูดต่อจนจบได้เล่า กระดากปากง่า
                "โอ๊ยยยย ก็คืนนั้นไง ที่มาโมะจังร้องโอดโอยอยู่ในห้อง"
                "หืม?"
                ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างฉงน
                "คืนไหนอ่ะ? ฉันก็เห็นนายร้องโอดโอยทุกคืนที่เอายาใส่แผล"
                อะ… เอายาใส่แผล?
                "หมายความว่าไง"
                "ก็นี่ไง"
                มาโมะจังถกแขนเสื้อให้ดู แขนขาวๆ มีรอยตกสะเก็ดเป็นทาง
                "อุบัติเหตุตอนซ้อมนิดหน่อย"
                "อ๋า… อย่างงี้นี่เอง"
                "ทีพี่สาวในกองทำแผลให้ล่ะ ทำเก่ง เงียบกริบไม่ร้องเลยซักแอะ แต่ที่ฉันทำแผลให้ดันร้องจะเป็นจะตาย ไอ้ลูกแหง่เอ๊ย"
                "นายมือหนักนี่หว่า… แถมแทนที่จะเอาสำลีแตะๆ ดันกดคาไว้ที่แผล มันแสบนะเฟ่ย"
                เอ่อ… กระจ่างแล้วเจ้าค่ะ… สุดท้ายที่มามิเข้าใจผิด ก็เพราะเสียงเจ็บปวดอันเซ็กซี่จนเกินงามของมาโมะจังนี่เอง
                "ดูซิ… เจ็บตัวแล้วยังต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งเตรียมสถานที่จัดงานวันเกิดให้ยัยน้องสาวตัวแสบอีกตั้งหลายคืน ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลย"
                "ว่าใครตัวแสบอีกแล้ว"
                มามิหันไปค้อนพี่ชายตัวดีบ้าง
                "เอาน่า คนที่เสนอไอเดียวันเกิดมามิคือหมอนี่เชียวนะ แถมจัดการทุกอย่างด้วย ออกแบบห้อง ลากเตียง ตัดกระดาษทำป้าย สั่งดอกไม้…"
                "เงียบไปเลย มาโกะ"
                อ๊ะ… มาโมะจังเขินด้วย
                "แล้วจะไม่ขอบคุณซักหน่อยเหรอ"
                พูดพลางทำแก้มป่องข้างหนึ่งแล้วเอียงเข้ามาหามามิ
                มามิฉีกยิ้มหน้าบาน แล้วเข้าไปหอมแก้มมาโมะจังฟอดใหญ่
                "โอย… หิวแล้ว ได้เวลากินอาหารซักที มีไม่มากหรอกนะ แต่มาโกะทำเองหมดเลย"
                "จริงเหรอ!!"
                ตื่นเต้นจังเลย… วันนี้มาโกะจังทำอะไรที่นอกเหนือจากอาหารเช้าให้กินด้วย ไม่ว่ารสชาติจะเป็นยังไง มามิก็จะกินให้หมดเกลี้ยงเลยล่ะค่า

เฮ้อ… วันเกิดปีนี้ใครจะมีความสุขเท่ามามิคงไม่มีอีกแล้ว
พี่ชายสุดหล่อซึ่งเป็นไอดอลชื่อดังทั้งสองคนสละเวลาอันน้อยนิดทุ่มเทจัดงานให้ แถมยังดีดกีตาร์ร้องเพลงอยู่ใกล้ๆ จนดึก

ที่สำคัญ… ยังได้รู้ว่าพี่ชายที่แสนดีก็ยังคงเป็นพี่ชายที่แสนดีของมามิตลอดไป

แหม… เป็นมามิเนี่ย น่าอิจฉาจริงๆ นั่นแหละค่ะ

ขอให้ทุกคนมีความสุข หลับฝันดีนะคะ บ๊ายบาย

To be continued...

| ตอนต่อไป |

edit @ 12 Jan 2008 02:13:46 by ★ひまじん★

1 Comments