...ระหว่างเรา... [2] อิจฉา
posted on 16 Nov 2007 01:02 by i-am-hima in fiction* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *
พวกเราเข้ามาอยู่วงการเมื่อ 3 ปีก่อน…
พี่ชายผมเป็นพวกรักการเต้นมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว ส่วนผมก็เห็นว่าน่าสนุกดี บวกกับบ้านของเราสนับสนุน ก็เลยเริ่มเรียนเต้นไปพร้อมๆ กับมาโกโตะ
ผมเริ่มต้นได้ไม่ค่อยสวยงามนัก เพราะตัวผมเองสุขภาพไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก ฝืนทำอะไรเต็มที่ไม่ค่อยได้
ผมอิจฉาพี่เหลือเกิน…
เขาเจิดจ้าเหมือนแสงอาทิตย์ในสายตาของผม ไม่ว่าจะหยิบจะจับอะไรก็ดีไปเสียทุกอย่าง เป็นคนทุ่มเท สละได้ทุกสิ่งเพื่อให้บรรลุจุดมุ่งหมายของตัวเอง เมื่อเทียบกับผมแล้ว ผมกลายเป็นเด็กที่ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ ไปหมด ทุกอย่างมีอุปสรรคตลอด
ผมอยากทำอะไรได้เต็มที่อย่างมาโกโตะบ้าง
เพราะความร่าเริงสดใส ความตลก ขี้เล่น ทุกคนจึงพากันเข้าไปรุมล้อมมาโกโตะ เหมือนโดนเสน่ห์ของเขาดึงดูดจนถอนตัวไม่ขึ้น ใครก็ตามที่ได้สัมผัสความใจดีของเขา จะไม่มีวันเกลียดเขาลงได้เลย มาโกโตะอ่อนโยนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร จนกลายเป็นธรรมชาติของเขาไปแล้ว ถึงแม้กับผมเขาจะดุบ้างตามประสาพี่ชาย หรือพูดทำลายน้ำใจบ้างตามประสาคนที่เก่งไปซะทุกเรื่องจนไม่เข้าใจความรู้สึกของคนที่พยายามแล้วแต่ทำไม่ได้ แต่ผมรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายผม หมอนั่นรักน้องจะตายไป
ไม่ว่าจะทำยังไง ผมก็เป็นอย่างมาโกโตะไม่ได้…
ผมวิ่งไล่ตามมาโกโตะมาหลายปี แต่ยิ่งตามก็ยิ่งห่าง…
ผมโมโหทุกครั้งที่โดนดวงตาคู่นั้นมองอย่างตำหนิ
"ง่ายจะตาย ถ้านายหัดบ่อยๆ ก็จะทำได้"
"อะไรกัน แค่นี้เอง เหนื่อยแล้วเหรอ"
"เอ้า ซ้อมต่อได้แล้ว อย่าอู้นักเลย"
ผมอยากเก่งอย่างพี่… ไม่สิ อยากเก่งกว่าพี่…
ผมอยากให้เขายอมรับในตัวผม เพราะฉะนั้น…
ผมต้องเหนือกว่าเขาให้ได้
เพื่อให้เขาหันมามองผม… ไม่ใช่ในฐานะน้องชาย…
แต่อยากให้เขามองผมในฐานะคนคนหนึ่ง ที่มีดีอยู่ในตัวเหมือนกัน
มาโกะ… ซักวัน นายจะต้องมองฉันใหม่… คอยดู!!!
เดิมทีมาโมรุกับผมก็ไม่ได้สนิทกันซักเท่าไหร่หรอกครับ จนพวกเราได้มาทำงานร่วมกัน
มาโมรุเป็นเด็กที่มีโลกส่วนตัวสูง… สูงมากจนหลายๆ ครั้งผมก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร
อย่างไรก็ตาม นั่นกลับเป็นเสน่ห์ที่ลึกลับและน่าค้นหาสำหรับผม
ผมเป็นพวกชอบเอาชนะ ผมจึงทำตัวเป็นพี่ชายที่ดีเผื่อว่าสักวันเขาจะยอมเปิดใจให้ผมบ้าง
แต่ว่าความอยากเอาชนะใจเขานั่นเอง ที่ทำให้ผมติดอยู่ในบ่วงเสน่ห์ของน้องชายตัวเองอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
เจ้าน้องชายจอมดื้อ… ทำอะไรก็ตรงข้ามกับใจผมไปหมด จนผมนึกอยากปราบพยศของหมอนั่นให้ได้
ผมอยากให้เขาอ้อนผม อย่างที่เขาเที่ยวอ้อนคนรอบข้างไปทั่ว… ราวกับว่าเขาล่วงรู้ความในใจของผมแล้วแกล้งทำให้หึงเล่นๆ งั้นแหละ
หลายครั้ง ผมรู้สึกเหมือนถูกดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นอ่านใจอย่างทะลุปรุโปร่ง ผมเคยระแวงว่าเขาอาจจะรู้ว่าผมคิดยังไงกับเขา ทำให้ผมต้องถอยห่างจากเขาออกมาทุกครั้ง
แต่แล้วผมก็ต้องมาหัวเราะตัวเองในภายหลังว่ามันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ คนที่เคยประกาศตัวว่ารังเกียจความรักของผู้ชายด้วยกันอย่างเขา หากรู้ความในใจของผมล่ะก็ ต้องขยะแขยงและไม่กล้าเข้าใกล้ผมอีกอย่างแน่นอน
จนกระทั่งตอนนั้น...
ทำไมหมอนั่นต้องเกิดมาเป็นน้องชายแท้ๆ ของผมด้วยนะ
ห่างกันแค่เอื้อม แต่ไม่มีวันเข้าไปถึงหัวใจ
อยากอยู่ใกล้ๆ แต่ก็ต้องถอยห่าง
ทั้งที่รักมากมาย แต่ในใจลึกๆ ก็อดอิจฉาไม่ได้…
มาโมรุหน้าตาน่าเอ็นดูมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ไหนจะร่างกายที่อ่อนแอของเขา ทำให้ทุกคนในบ้านพากันโอ๋ ทะนุถนอมอย่างดีราวกับไข่ในหิน แม้แต่ผมเองก็อดเป็นห่วงไม่ได้
หลายครั้งที่ผมอยากปล่อยให้เขาโตขึ้นอย่างธรรมชาติ แข็งแรงและมีภูมิต้านทาน แต่เวลาเห็นใบหน้าทรมานจากการเจ็บป่วยทีไร มันก็อดใจอ่อนไม่ได้ทุกที ในขณะเดียวกันก็ต้องข่มความหงุดหงิดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เวลาทุกคนรุมเอาใจใส่เด็กอ่อนแอคนนั้น
ยิ่งเขาโตขึ้น ร่างกายสูงสง่า เขาก็ยิ่งเป็นที่นิยมของใครต่อใครแม้เพิ่งได้พบเห็น
เขาได้รับความรักจากผมและคนรอบข้างโดยไม่มีเงื่อนไข ในขณะที่ผม… กว่าจะเป็นที่รักได้ ต้องพยายามทำตัวให้ดีแทบตาย
นั่นเป็นเพราะผมเกิดมาเป็นพี่ชายสินะ…?
เกิดเป็นพี่ชายผมก็ว่าลำบากจะตายอยู่แล้ว คิดดูสิครับว่าเป็นพี่ชายที่หลงรักน้องชายตัวเองเนี่ย มันจะทุกข์ใจซักแค่ไหน
To be continued...
| ตอนต่อไป |
edit @ 12 Jan 2008 01:35:45 by ★ひまじん★