...ระหว่างเรา... [3] หมั่นไส้
posted on 16 Nov 2007 01:21 by i-am-hima in fiction* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *
วันต่อมา
หลังจากอัดรายการวิทยุเสร็จ ผมก็เข้าโหมดนิ่งเฉยไม่พูดกับใคร
ผมเดินดุ่ยๆ ขึ้นรถเพื่อเตรียมกลับบ้านอย่างหงุดหงิด
หมั่นไส้โว้ย…!!!
ไอ้มาโกะ… ไอ้พี่บ้า… ทำฉอเลาะกับคนอื่นไปทั่ว คิดว่าตัวเองมีเสน่ห์ตายล่ะ…
เอ้า… ดูสิครับ ผมเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว อุตส่าห์ขึ้นมานั่งรออยู่บนรถตั้งนาน แต่หมอนั่นกลับหว่านรอยยิ้ม แจกลายเซ็น ถ่ายรูปกับสาวๆ อยู่ได้ คิดจะให้ผมรออีกนานแค่ไหนกันเชียว
คนเจ้าชู้อย่างหมอนี่คงมีความสุขน่าดูสินะ เวลาที่มีสาวๆ รายล้อมแบบนั้น มิน่าล่ะ ถึงได้อยากเป็นดารานัก ชิ
ทีกับเรา เดี๋ยวก็ดุ เดี๋ยวก็ข่ม ยิ่งพักหลังๆ เป็นอะไรของเขาก็ไม่รู้ เฉยชากับผมจัง แต่ทีเวลาได้พบปะกับประชาชนล่ะก็… หวานซะจนเรียกมดทั้งรังออกมาเดินพาเรดได้ทีเดียวล่ะ หนอย… ไอ้จอมสร้างภาพเอ๊ย ทำแบบนั้นไม่เหนื่อยบ้างรึไง?
ก๊อก ก๊อก…
ผมหันไปยังต้นกำเนิดเสียง เด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเคาะกระจกรถเรียกผมอยู่
ผมฉีกยิ้มไปยังพวกเธอทั้งหลายตามมารยาท
เสียงกรี๊ดดังสนั่น ตามด้วยเสียงเรียกชื่อผม
หึหึหึ… ผมหัวเราะอยู่ภายในใจ
พวกสาวๆ เขาชอบแบบนี้สินะ
ดีล่ะ… มาโกะเอ๋ย… ให้มันรู้ซะบ้าง ว่าฉันก็มีเสน่ห์ไม่แพ้นาย แล้วเราจะได้เห็นดีกัน
สองสามวันมานี่มาโมรุเปี๊ยนไป๋ครับ
ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีหรอกนะครับ แต่มันเฉียบพลันจนผมอดใจหายไม่ได้
มาโมรุซึ่งเคยมีโลกส่วนตัวสูง
มาโมรุซึ่งไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร
มาโมรุซึ่งไม่เคยสนใจแฟนๆ รอบข้าง
แล้วพักนี้ทำไม… ถึงได้โปรยยิ้ม เล่นหูเล่นตากับสาวๆ ไปทั่วอย่างนั้นล่ะ?
แน่ล่ะว่าแค่รอยยิ้มธรรมดาๆ แบบไม่คิดอะไรของเขา ก็ดูดคนมากมายที่เคยรายล้อมผมออกไปเกือบครึ่งได้แล้ว
ไหนจะการพูดจาและการแสดงออกแบบจงใจให้สาวๆ กรี๊ดนั่นอีก
ใจนึงก็โล่งอกที่เขาปรับตัวกับวงการนี้ได้เสียที (ถึงจะปุบปับไปหน่อยก็เถอะ) แต่อีกใจนึงก็…
หมั่นไส้โว้ยยยย… ไอ้เด็กแก่แดด!!!
ถึงจะตัวสูงใหญ่แซงผมไปหลายเดือนแล้วก็เถอะ แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง ก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี
กลับถึงบ้านถ้าพ่อแม่พี่ๆ อยู่ก็จะเที่ยวกอดอ้อนคนนู้นคนนี้ไปทั่ว ยิ่งเวลาป่วยไข้ไม่สบายก็เรียกหาจะเอานู่นเอานี่จนคนอื่นวุ่นวายกันไปหมด แถมเวลาหงุดหงิด โมโหอะไรก็แสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง นึกไม่อยากคุยด้วยก็ไม่คุยซะดื้อๆ ชอบทำท่าต่อต้านเวลาเราดุว่า ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย…
เฮ้อ… ต่อให้หมั่นไส้แค่ไหน ก็ยังรักหมดใจอยู่ดี
แต่ไม่ว่าจะรักแค่ไหน หากปล่อยไว้แบบนี้…
อีกหน่อยต้องโดนหมอนั่นขโมยแฟนคลับไปอย่างสมบูรณ์แน่ๆ
หรือว่า… เจ้าน้องชายที่น่ารักกำลังคิดแข่งกับผม?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง… เราจะได้เห็นดีกันแน่ ไอ้น้อง…
อย่าคิดว่าแค่รอยยิ้มหวานๆ ของนาย จะมาสู้เทคนิคการเอาใจที่ฉันฝึกฝนมาตลอดเกือบยี่สิบปีได้นะเฟ่ย
แล้วจะได้เห็นดีกัน…!!!
To be continued...
| ตอนต่อไป |
edit @ 12 Jan 2008 01:36:22 by ★ひまじん★