...ระหว่างเรา... [17] รัก
posted on 16 Nov 2007 22:44 by i-am-hima in fiction* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *
...ผมรักมาโกโตะ...
ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมนึกไม่ออกเหมือนกัน
ตอนเด็กๆ ครอบครัวเราอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาในบ้านหลังนี้... เนื่องจากมีพี่น้องหลายคน พ่อแม่จึงจับคู่ให้ผมนอนกับมาโกโตะ เพราะอายุไล่เลี่ยกัน ชีวิตประจำวันคล้ายๆ กัน น่าจะอยู่กันง่าย
ที่ไหนได้ ตอนนั้นผมกับมาโกโตะทะเลาะกันประจำ เพราะจะทำอะไรก็ต้องแย่งกันไปหมด ไม่ว่าจะเข้าห้องน้ำ แต่งตัว ใช้คอมพิวเตอร์ ไหนจะเล่นกันแรงๆ แบบเด็กผู้ชายอีก
แต่ก็อยู่แค่ในระดับพี่น้องทะเลาะกันเท่านั้น
พอโตขึ้นมาหน่อย มาโกโตะเริ่มติดเพื่อน เขาโตกว่าผม จึงออกไปไหนมาไหนตามอิสระได้ก่อนผม ทิ้งผมประจำ ผมจึงเริ่มอยู่คนเดียวมากขึ้น ทำกิจกรรมในห้องหลายๆ อย่างโดยไม่มีเขามากขึ้น
และเพราะอย่างนั้นรึเปล่าไม่รู้ ผมจึงรู้สึกแปลกไปเวลาที่อยู่ใกล้เขา บางครั้งผมก็รู้สึกขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก เวลาที่เขาสัมผัสตัวผม เวลาเขาหยอกล้อผม หรือเวลาที่เขาดูแลผม ทั้งๆ ที่เขาทำสิ่งเหล่านั้นเหมือนกับทุกที
ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ผมนอนไม่หลับเวลาเขามานอนข้างๆ
ทุกครั้งที่เขาขยับตัว ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหายใจของเขา มันรบกวนทุกสัมผัสของผมไปหมด
มาโกโตะนอนดิ้น แม้ผมจะชินแล้ว แต่ผมรู้สึกใจเต้นโครมคราม ร้อนวูบเสมอเวลาที่เขาเผลอเอาตัวมาโดนผม ผมเคยถีบเขาตกเตียงเพียงเพราะเขาพลิกตัวเข้ามากอด ทำให้เขาเจ็บตัวทั้งๆ ที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ผมเคยหวาดระแวงไปเอง กลัวว่าเขาจะคิดอะไรเกินเลยกับผม แต่ตรงกันข้าม ผมเองนี่แหละที่คิดเกินเลยกับเขาโดยไม่รู้ตัว
โชคดีที่พี่ชายของพวกเราย้ายไปเรียนต่างจังหวัด ห้องนอนจึงว่างอีกห้อง ตอนนั้นผมเป็นคนขอแยกห้องนอนกับมาโกโตะ
ผมคิดว่าหากเราแยกกันอยู่ผมอาจจะรู้สึกเป็นปกติสุขมากขึ้น แต่ที่ไหนได้...
ช่วงนั้นมาโกโตะมีแฟน...
ผู้หญิงคนนั้นชื่ออาเคมิ ใครๆ ต่างก็คิดว่าอาเคมิดูคล้ายๆ ผม แต่นั่นกลับทำให้ผมรู้สึกแย่กับเธอ
มาโกโตะออกไปเที่ยวกับอาเคมิบ่อยๆ อยู่บ้านก็โทรหากัน ยิ่งผมแยกห้องออกมาอยู่คนเดียว ผมแทบจะไม่ได้เจอมาโกโตะเลยในช่วงนั้น
มาโกโตะดูแลอาเคมิอย่างดี จนผมรู้สึกเหมือนโดนแย่งพี่ชายไป
ถ้าผมเกิดมาเป็นผู้หญิง มาโกโตะจะเอาใจใส่ผมอย่างนั้นรึเปล่า?
แน่ล่ะ มาโกโตะชอบผู้หญิงนี่นา ระหว่างผมกับมายุมิหมอนั่นยังเลือกมายุมิก่อนเลย
กระทั่งมาโกโตะขอเรียนเต้น เรียนร้องเพลง โชคดีที่พ่อแม่สนับสนุน ผมจึงได้โอกาสเข้าร่วมด้วย ผมรู้สึกตื่นเต้นดีใจเพราะคิดว่าผมจะได้มีเวลาอยู่ใกล้มาโกโตะมากกว่านี้
ตอนนั้นผมนึกว่าตัวเองเป็นโรคติดพี่ชายอยู่ลึกๆ แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่
พอได้ทำกิจกรรมอื่นๆ ที่นอกเหนือจากชีวิตประจำวันด้วยกัน ผมจึงได้รู้ว่าผมหงุดหงิดทุกครั้งเวลามาโกโตะปฏิบัติต่อผมเหมือนเป็นน้อง
ผมรำคาญเสียงมาโกโตะเวลาที่เขาบ่นจู้จี้จุกจิกกับผม
ผมอึดอัดใจเวลาที่มาโกโตะเอาใจใส่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของผม
ผมต่อต้านทุกครั้งเวลามาโกโตะหยิบยื่นคอยให้ความช่วยเหลือผม
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองอ่อนด้อยกว่ามาโกโตะทุกเรื่อง
เจ็บใจ...
ผมอยากโตให้ทันมาโกโตะ อยากให้เขามองผมในฐานะที่เท่าเทียมกัน... ไม่ก็เหนือกว่าเท่านั้น...
ผมอยากได้สัมผัสแบบอื่นจากมาโกโตะที่นอกเหนือจากความเอ็นดู
ผมไม่อยากให้เขาเห็นผมเป็นแค่เด็ก
ระหว่างนั้นเอง จู่ๆ มาโกโตะก็เลิกกับอาเคมิ
น่าแปลก... แม้ผมจะโล่งใจที่มาโกโตะไม่มีใครอีกแล้ว แต่ผมไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยซักนิด ที่มาโกโตะเลิกกับยัยนั่น
หลังจากนั้นเพียงไม่นาน มาโกโตะก็คบสาวใหม่ สวยกว่าเดิม
ที่น่าใจหายก็คือ เธอไม่มีอะไรเหมือนกับอาเคมิเลย นอกจากเป็นผู้หญิงเหมือนกัน
ผมอดสงสัยไม่ได้ว่า มาโกโตะชอบผู้หญิงแบบไหนกันแน่
บางที... หลังจากที่คบหากันมานาน เขาอาจพบว่าอาเคมิเป็นผู้หญิงแบบที่ตรงกันข้ามกับสเป๊กของตัวเองโดยสิ้นเชิง?
คิดได้อย่างนี้ทีไร ผมหมดความมั่นใจทุกที รู้สึกเหมือนตัวเองต่ำต้อย ไม่มีค่าอย่างบอกไม่ถูก
อาจเป็นเพราะผมยึดติดกับคำพูดของคนอื่นที่บอกว่าผมดูคล้ายเธอ...
นั่นก็แสดงว่ามาโกโตะไม่ได้ชอบสิ่งที่มีอยู่ในตัวผมเลยสินะ?
ผมเริ่มหึงมาโกโตะอย่างจริงจัง แต่ที่น่าแค้นใจก็คือ ไม่สามารถแสดงอะไรออกมาได้
ผมเก็บตัวเงียบมากขึ้น ไม่อยากรับรู้ว่ามาโกโตะไปไหน กับใคร ยิ่งถ้ารู้ว่าไปกับผู้หญิงคนนั้น มันก็ยิ่งเจ็บปวดในใจ
แต่แล้ว... มาโกโตะก็เลิกกับผู้หญิงคนนั้น
พี่ชายตัวดีเริ่มคบกับผู้หญิงใหม่ๆ ไม่ซ้ำหน้า
เขาเป็นคนร่าเริง คุยสนุก และเอาอกเอาใจคนเก่ง ผู้หญิงทุกคนที่เคยคุยกับเขาต่างพากันตกหลุมรักได้ไม่ยาก
ที่สำคัญ... แฟนของมาโกโตะแต่ละคน นอกจากความสวยหรือความน่ารักแล้ว ไม่มีอะไรเหมือนกันซักคน
ทำให้ผมสงสัยหนักยิ่งขึ้นว่าสรุปแล้วผู้หญิงแบบไหนที่หมอนั่นชอบ ผมจึงเริ่มเข้าหาทำความรู้จักกับสาวๆ ของเขาเพื่อสำรวจดู
แต่สุดท้าย... มาโกโตะก็แค่เจ้าชู้ไปวันๆ เท่านั้นสินะ?
นั่นสิ... คนเจ้าชู้ก็คือคนเจ้าชู้ ขอแค่อีกฝ่ายเป็นคนสวยเป็นใช้ได้ พอจีบติดก็บ๊ายบาย...
ไม่อยากเชื่อเลยว่าพี่ชายที่โตมาด้วยกันของผมจะเป็นคนแบบนี้
แต่เมื่อคุ้นเคยกับพฤติกรรมของเขา ผมก็เริ่มชิน
ก็ยังดี... อย่างน้อยมาโกโตะก็ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง คบกันซักพักก็เลิก ตราบใดที่ยังเป็นเช่นนั้น ผมก็พอจะเบาใจได้อยู่
สิ่งที่ผมกลัวที่สุดก็คือ กลัวว่ามาโกโตะจะเลือกรักผู้หญิงคนใดคนหนึ่ง แล้วจริงจังกับเธอ
แค่คิดว่าจะเป็นอย่างนั้น ใจผมมันก็รุ่มร้อนขึ้นมาจนแทบทนไม่ไหว
ตราบใดที่ผมเป็นได้แค่น้องชาย ไม่อาจครอบครองเขาไว้ได้ ก็อย่าหวังเลยว่าใครจะได้ไป...
To be continued...
| ตอนต่อไป |
edit @ 12 Jan 2008 02:20:30 by ★ひまじん★