...ระหว่างเรา... [22] จุดเริ่มต้น

posted on 16 Nov 2007 22:48 by i-am-hima in fiction

* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

                เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น
                "ฮัลโหล"
                ผมรีบตะปบผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าไว้ไม่ให้หนีไปไหน
                ทำไมคนถึงชอบโทรมาเวลาที่ผมกะจะสวีทกับมาโกโตะทุกทีนะ
                มาโกโตะเอนกายเอาหลังแนบกับอกผม แล้วคุยโทรศัพท์ต่อ
                "ว่าไงมามิจัง"
                ขณะฟังบทสนทนาทางโทรศัพท์ ผมซุกหน้ากับผมอ่อนนุ่มของอีกฝ่าย พลางก่ายขาไปบนสะโพกเหมือนมาโกโตะเป็นหมอข้าง
                มายุมิโทรมาบอกให้พวกเราเตรียมแต่งตัวออกจากบ้าน เพราะพี่มาซากิจะพาออกไปกินข้าวข้างนอก
                "เอ่อ..."
                เสียงมาโกโตะลังเลเล็กน้อย
                "ฉันไม่ไปนะ แล้วก็ไม่ให้นายไปด้วย"
                ผมกระซิบ
                "งั้น... มามิจังไปกับพี่มาซากิเถอะ มาโมรุบอกว่ายังเพลียอยู่ อยากนอนต่อที่บ้าน เดี๋ยวพี่หาอะไรให้เขากินเองแล้วกัน"
                คุยกันเสร็จก็วางสาย
                ผมยิ้มอย่างพอใจ แล้วขบลงเบาๆ ที่ใบหูซึ่งเพิ่งห่างจากโทรศัพท์
                "เล่นบ้าๆ"
                เขาเอาศีรษะออกห่าง
                "มาโกะ..."
                ผมกระแซะอย่างออดอ้อน
                "ฉันมีความสุขจังเลย"
                มาโกโตะพลิกตัวหันมายิ้ม ทว่านัยน์ตาแฝงความกังวลอยู่เล็กน้อย
                "นี่มาโมรุ... พรุ่งนี้พวกเราจะเป็นยังไง"
                ผมอึ้งไปนิดหน่อยกับคำถาม
                ผมอยากจะตอบไปว่า ช่างเถอะ มันจะเป็นยังก็ช่าง เพราะตอนนี้ผมรู้สึกสุขใจจนเกินกว่าที่จะคิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว เวลานี้ผมอยากให้โลกมีแค่มาโกโตะกับผมเท่านั้น
                ไม่อยากเชื่อเลยว่า มาโกโตะที่อยู่สูงเกินเอื้อมเพียงเพราะเป็นพี่ชายผมคนนั้น จะเฉลยความในใจว่ารักผมเช่นกัน... แถมยังบอกว่ารักมาตลอดด้วย
                "เรื่องในอนาคตน่ะ เก็บไว้ก่อนได้มั้ย ตอนนี้ฉันมีสิ่งที่อยากได้ยินจากปากของนาย"
                มาโกโตะกระพริบตาปริบๆ
                ให้ตายเถอะ... น่ารักเป็นบ้า อยากให้ผมจับกดอีกรอบใช่มั้ยเนี่ย
                "อะไรเหรอ"
                คราวนี้สายตาของผมกลับทำให้เขาหน้าแดงขึ้นมา
                "ทำไมเมื่อกี้ นายถึงยอมฉันล่ะ"
                คำถามของผมทำให้มาโกโตะก้มหน้างุดยิ่งกว่าเก่า
                "บ้า... รึว่านายอยากโดนมั่ง"
                "ถ้าเป็นมาโกะ ไม่ว่าอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น แต่ต้องเป็นนายเท่านั้นนะ"
                ผมพูดพลางเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาสบตา
                มาโกโตะยิ้มเขิน โอย... ทั้งที่ตั้งใจจะทำให้อีกฝ่ายละลาย แต่กลับกลายเป็นว่าโดนสะท้อนกลับด้วยยิ้มแบบนี้ เลยย้อนเข้าตัวผมเต็มๆ
                "เอ้า ถามจริงๆ เหอะ... ทำไมล่ะ?"
                ถึงแม้จะฟังดูไร้สาระ แต่ผมข้องใจจริงๆ นะเนี่ย ก็แหม... วินาทีนั้นผมนึกว่าตัวเองจะโดนอยู่แล้วแท้ๆ
                "ฉัน... สงสารนี่นา ฉันรู้ว่ามันเจ็บ แล้วนายก็... ร้องไห้... นายก็รู้ว่าฉันแพ้น้ำตา..."
                ยอมแพ้เลยจริงๆ พี่ชายผม... เป็นพี่ชายได้แม้ในวินาทีแบบนั้น สุดท้ายตัวเองนั่นแหละที่ร้องไห้ซะเอง
                ผมกระชับอ้อมกอดแน่น ไออุ่นจากมาโกโตะแสนสบาย
                "มาโมรุ... คือว่า..."
                มาโกโตะเอ่ยขึ้นเหมือนนึกได้
                "เรื่องของเรา... รู้กันแค่สองคนได้มั้ย ฉันไม่อยากทำให้คนอื่นๆ ในบ้านเสียใจ"
                "ได้สิ พี่ชาย... ฉันสัญญา"
                บัญชามาเลยคร้าบบบ ขอแค่นายรักฉัน มีแต่ฉัน ฉันทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว
                แต่ก่อนอื่น... ผมคงต้องหาข้อมูลศึกษาบางเรื่องอย่างละเอียดซะแล้วล่ะ เพราะผมเองก็ไม่อยากทำให้มาโกโตะเจ็บ... ถึงแม้ว่าหยาดเหงื่อและน้ำตาของเขาในตอนนั้น ดูงดงามเสียจนผมแทบคลั่งก็ตาม

สุดท้าย... ผมกับมาโมรุก็ต้องมานั่งซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกันสองคนจนได้
เจ้าเด็กนั่นเอาอกเอาใจผมน่าดู โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าผมยังเจ็บแปลบอยู่ภายในร่างกาย เขาถึงกับสั่งให้ผมนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียง แต่ว่าถ้ามายุมิกลับมาจะน่าสงสัยที่ผมไปนอนอยู่ในห้องคนป่วย ผมจึงยืนกรานที่จะออกมานั่งข้างนอก หมอนั่นพยุงผมมานั่งที่โต๊ะอาหาร แล้วหาอะไรให้ผมกิน ทั้งที่ลืมไปว่าตัวเองทำอะไรไม่เป็น นอกจากกดน้ำร้อนใส่ถ้วยบะหมี่แล้วรอ

                โชคดีที่มายุมิกลับมาพร้อมเนื้อผัดน้ำมันหอยและติ่มซำ ...นี่ไปกินอาหารจีนกันมาเหรอ... โธ่ เสียดาย รู้งี้ไปด้วยก็ดี...
                เธอออกจะแปลกใจที่มาโมรุกระชุ่มกระชวยไม่เหมือนคนเพิ่งฟื้นไข้ ในขณะที่ผมนั่งหงอย ซดบะหมี่อยู่อย่างเหนื่อยล้า
                "โห... มาโกะจังมีไข้อ่อนๆ ด้วย"
                พูดขณะเข้ามาแตะตัวผมอย่างเป็นห่วง
                "เนี่ย เพราะมัวแต่ดูแลมาโมะจัง จนแทบไม่ได้นอน แต่เอ..."
                สาวน้อยเหล่มองผม เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดออกมาดีรึเปล่า
                "เมื่อกี้มามิตาฝาด... เหมือนเห็นมาโกะจังเป็นผู้หญิงเลยอ่ะ"
                "ค่อก ค่อก ค่อก"
                ผมสำลักบะหมี่ มาโมรุรีบเข้ามาลูบหลัง แล้วส่งแก้วน้ำให้ดื่ม
                "เอ่อ... มามิแค่ตกใจอ่ะ ตอนที่เข้ามา นึกว่ามาโมะจังนัดแฟนมาที่บ้านซะอีก แบบว่า... บรรยากาศมันให้ บอกไม่ถูก แถมมาโกะจังก็... ดูสวยยังไงไม่รู้"
                พอได้แล้วววว มามิจัง รู้สึกว่าพักนี้ได้ยินคำชมว่าสวยบ่อยเหลือเกินแฮะ
                "เอ้า รีบกินข้าวซะนะพี่ๆ กะแล้วเชียวว่าที่บ้านคงไม่มีอะไรกินหรอก เลยบอกให้มาสะจังสั่งมาให้"
                พูดจบก็เดินเข้าห้องตัวเอง
                ผมหันไปมองมาโมรุซึ่งหยิบอาหารไปใส่จาน
                ให้ตายเถอะ... หลังหมอนั่นสั่นระริก นี่คงกำลังกลั้นหัวเราะอย่างสุดชีวิตเลยล่ะสิ... ฮึ่ม!!!

                และแล้วความรักของพวกเราก็ลงเอยในรูปแบบนี้
                อย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นการเริ่มต้นต่างหาก
                เป็นจุดเริ่มต้นของทั้งความรัก... และความลับ...
                ทั้งผมและมาโมรุต่างก็ไม่รู้ว่าอนาคตของพวกเราจะเป็นเช่นไร แต่ในวันนี้... ผมไม่เสียใจเลยที่ผมตัดสินใจบอกเขาไป ก็ดูสิครับ... ความรักของผมทำให้รอยยิ้มของเขางดงามถึงขนาดนี้นี่นา

                มาโมรุวางจานอาหารลงบนโต๊ะ แล้วเข้ามากอดผมจากทางด้านหลัง พลางกระซิบข้างหู
                "รีบกินกันเถอะพี่ชาย... กินอิ่มเมื่อไหร่ ฉันจะได้กินนายอีกทอดนึง"
                ผมหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาทันที
                ไอ้เด็กบ้า!!! ไม่ใช่ห่วงโซ่อาหารนะเฟ่ย!?

The End

| ตอนพิเศษ |

edit @ 12 Jan 2008 02:24:33 by ★ひまじん★

1 Comments