...ระหว่างเรา... [4] บ้าน
posted on 16 Nov 2007 16:52 by i-am-hima in fiction* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *
"มาโกะจัง… ไอ้มาโมะเอาไส้กรอกของมามิไปอีกแล้ว"
เสียงใสๆ ของน้องสาวคนสุดท้องดังลั่นบ้าน
มาโกโตะซึ่งกำลังรินนมใส่แก้วให้พวกเราอยู่หันมาค้อนผมอย่างตำหนิ
"นายใจร้าย แบ่งไส้กรอกก็ไม่เท่ากัน"
ผมแก้ตัวทันควัน ก็มันจริงนี่นา… เป็นอย่างนี้ทุกทีเลย มาโกะบ้า เอาอกเอาใจแต่สาวๆ ลำเอียงเห็นๆ
มาโกโตะถอนหายใจอย่างระอา
"แต่ฉันแบ่งนักเก็ตให้นายมากกว่า ไม่ได้นับเลยหรือไง?" แล้วก็หันไปทางมายุมิ "มามิจัง… เอาของพี่ไปแทนแล้วกันนะ"
"แต่ของมาโกะจังมีน้อยที่สุดเลยนี่นา"
มายุมิรีบแย้ง หนอย… อ้อนกันเข้าไป
"ไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่ค่อยหิว"
มาโกโตะทยอยถือแก้วนมมาวางบนโต๊ะ
"งั้น มามิเอานักเก็ตของมาโมะจังแทนแล้วกัน"
พูดจบก็เอาส้อมฉกนักเก็ตในจานของผมไปใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ ผมได้แต่นั่งอ้าปากหวอมองน้องสาวกลืนนักเก็ตของตัวเองต่อหน้าต่อตา
"เอ้า หายกันแล้ว"
เจ้าน้องสาวจอมเฮี้ยวยักคิ้วหลิ่วตามาทางผม แล้วดื่มนมจนหมดแก้ว
"อ๊ะ ได้เวลาแล้ว"
มายุมิคว้ากระเป๋านักเรียนวิ่งออกไป ไม่ถึงสองวินาทีก็วิ่งปรู๊ดกลับมาหอมแก้มมาโกโตะ แล้วก็หอมแก้มผม
"แหวะ"
ยัยตัวแสบแลบลิ้นใส่หลังจากเอาหน้าออกห่างแก้มของผม
"แก้มมาโกะจังหอมกว่าตั้งเยอะ"
พูดจบก็วิ่งออกไปอีกครั้ง คราวนี้คงไปจริงๆ แล้วล่ะ
ผมนั่งหน้าบึ้ง งอนน้องสาว
หนอย… อะไรๆ ก็มาโกะจัง ผมพึ่งพาไม่ได้ขนาดนั้นเลยงั้นเรอะ
"ขำอะไร"
ผมค้อนขวับไปทางพี่ชายซึ่งยิ้มขัน
"โกรธอะไรของนาย แค่นี้ก็ต้องโกรธด้วย"
"เปล่า ไม่ได้โกรธซักหน่อย"
ผมจิ้มนักเก็ตชิ้นสุดท้ายใส่ปาก มาโกโตะฉวยส้อมจากมือผมไปแล้วจิ้มนักเก็ตในจานของตัวเองมาวางในจานผมหนึ่งชิ้น
"เอ้า เมื่อกี้โดนมามิจังแย่งคืนไปสินะ"
ผมรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้า รอยยิ้มใจดีแบบนี้ทำให้ผมใจเต้นโครมครามได้ทุกที
"แล้วอย่าไปบอกมามิจังล่ะ"
มาโกโตะเอานิ้วชี้แตะที่ปาก ให้ตายเถอะ… ชักอยากจะพิสูจน์ซะแล้ว ว่าแก้มมาโกโตะหอมกว่าแก้มผมอย่างที่มายุมิพูดรึเปล่า
ผมจิ้มนักเก็ตชิ้นนั้นเข้าปากแล้วอมยิ้มอย่างมีความสุข
บ้านของเราในตอนนี้ มีเหลืออยู่ 3 คนครับ อันได้แก่ ผม มาโกะโตะพี่ชาย และมายุมิน้องสาว
ที่จริงครอบครัวเราไม่ได้มีอยู่แค่นี้ แต่พ่อแม่และคนอื่นๆ ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศและต่างจังหวัดชั่วคราว ผมกับมาโกโตะไม่สามารถตามไปได้เพราะติดงานบันเทิง ส่วนมายุมิติดมาโกโตะแจและไม่อยากไปอยู่ต่างประเทศกับพ่อแม่ มาโกโตะก็เลยสัญญาว่าจะดูแลน้องสาวคนเล็กจอมแสบเป็นอย่างดี ระหว่างรอพ่อแม่กลับมา
สุดท้ายแล้ว มาโกโตะเลยอยู่ในสถานะผู้ปกครองจำเป็นของน้องๆ ที่เหลือ สร้างความอึดอัดใจให้กับผมไม่น้อย
ทำไมน่ะรึ… ก็ผมไม่ได้อยากให้เขาเห็นว่าผมเป็นเด็กนี่ครับ ผมจึงมักดื้อ อวดดีกับเขาเสมอ ผมโตแล้ว… ผมคิดเองได้… อย่าทำเหมือนผมเป็นเด็กนักได้มั้ย!?
มายุมิเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเองนิดๆ ตามประสาลูกคนเล็ก แถมยังห้าวหาญชาญชัยจนบางครั้งผมเผลอนึกว่าตัวเองมีน้องชาย
ผมทะเลาะกับยัยนี่เป็นประจำ ส่วนใหญ่จะชอบไปยั่วโทสะให้โมโหเล่นๆ ยัยนี่พอโมโหขึ้นมาทีไรก็จะไปฟ้องมาโกโตะ แล้วมาโกโตะก็จะมาดุผมอีกที สนุกดีครับ การโดนดุเพราะเรื่องไร้สาระแบบนี้ อย่างน้อยก็ทำให้มาโกโตะพูดคุยแบบตัวต่อตัวกับผม เพราะเดี๋ยวนี้มาโกโตะเอาแต่คิดเรื่องงาน นอกเวลางานแล้วเราก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ ต่างคนต่างอยู่ บางที… เขาอาจจะเบื่อหน้าผมแล้วก็ได้ ก็อยู่ด้วยกันตลอด พอเสร็จจากงาน ก็กลับบ้านหลังเดียวกันอีก เขาเองก็คงแอบคิดในใจล่ะมั้ง ว่าชาติที่แล้วทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ชาตินี้ถึงได้ต้องมาจับคู่อยู่แต่กับผม ไม่ได้ไปเจอสาวๆ ข้างนอกเลยสักคน
พูดถึงสาวๆ จะว่าไปผมสังเกตมาหลายเดือนแล้ว ตั้งแต่เลิกกับเรระซังเพราะคำสั่งของบริษัท มาโกโตะก็ไม่ได้คบหากับสาวที่ไหนอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเลยสักคน อย่างมากก็คุยกันทางเน็ต ไม่มีการนัดพบหรือออกเดทให้เป็นข่าว… อันที่จริงก็น่านับถือสปิริตความเป็นดาราของหมอนั่นเหมือนกัน ผมเองก็อยากจะรู้นักว่าผู้ชายจอมเจ้าชู้ที่เคยควงผู้หญิงไม่ขาดมืออย่างหมอนั่น จะเป็นโสดต่อไปได้ซักกี่น้ำ หรือบางทีช่วงนี้หมอนั่นอาจจะเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการทำงานก็เป็นได้
มาโกโตะมีความฝันมากมายในวงการบันเทิง เขาเป็นผู้ชายที่ฉลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลยล่ะ แถมยังเรื่องมากที่สุดเท่าที่ผมเคยพบอีกด้วย จริงๆ แล้วเขาเป็นคนหลากหลายบุคลิก บางครั้งก็ชอบสังคม แต่เวลาที่มีจุดประสงค์ที่แน่นอนในใจ เขาจะทุ่มเทให้มันอย่างเต็มที่จนลืมทุกๆ อย่างรอบตัวไปเลย เขาใจดีกับทุกคนรอบข้าง แต่ถ้ารู้สึกแย่กับใครแล้ว คนคนนั้นจะไม่อยู่ในสายตาของเขา เหมือนกลายเป็นอากาศธาตุที่เขาจะไม่มีวันมองเห็นอีกเลย จนผมเองยังนึกกลัวในความใจร้ายของเขา และอดคิดไม่ได้เหมือนกันว่าที่เขาเหินห่างจากผมในระยะนี้ เป็นเพราะเขาเกลียดหน้าผมรึเปล่า แน่นอนล่ะว่า ในฐานะพี่ชาย เขายังใจดีกับผมไม่เคยเปลี่ยน แต่ความรู้สึกเฉยชาที่สัมผัสได้ในบางครั้ง… คงไม่ได้หมายความว่าเขารู้ความในใจของผมหรอกนะ?
To be continued...
| ตอนต่อไป |
edit @ 12 Jan 2008 02:10:19 by ★ひまじん★