...ระหว่างเรา... [5] กระวนกระวาย
posted on 16 Nov 2007 17:02 by i-am-hima in fiction* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *
นี่ก็ผ่านมา 3 วันแล้ว… ไม่มีวี่แววการติดต่อจากอดีตผู้หญิงของมาโกโตะที่ชื่อเรระ
มาโมรุหวั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย แม้การทำงานจะทำให้เขาลืมคำขู่ของหล่อนไปได้ชั่วคราว แต่อีกฝ่ายโทรมาขู่แล้วทิ้งช่วงเวลาไว้แบบนี้ ทำให้เขาอดจินตนาการไปต่างๆ นานาไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังวางแผนเล่นงานอะไรพวกเขาอยู่
คิดแล้วก็โมโหเจ้ามาโกโตะนัก เจ้าตัวต้นเหตุ… ทำผู้หญิงท้องแล้วยังปัดภาระมาให้เขาอีก ไม่อยากเชื่อเลยว่าพี่ชายเจ้าของแววตาอ่อนโยนใจดีเวลาที่มองน้องๆ และคนรอบข้างคนนั้น จะเป็นคนเลือดเย็นได้ขนาดนี้
และพี่ชายคนนั้นของเขา ก็กำลังซดน้ำซุปในถ้วย แล้วตักข้าวแกงกะหรี่ที่อยู่ตรงหน้ากินอย่างไม่ทุกข์ร้อนเลยสักนิด
เด็กหนุ่มเหล่มองพี่ชายซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ มือของเขากำตะเกียบใช้แล้วทิ้งแน่นจนหักในที่สุด
เป๊าะ!
"ฮึ่ม"
มาโกโตะหันมามองอย่างงงๆ
"เป็นอะไรไป มาโมรุ… เดี๋ยวนี้นายว่างทีไรอาการแปลกๆ อย่างนี้ทุกที ท้องผูกเหรอ?"
มาโมรุพ่นลมหายใจออกมาทางจมูก แล้วจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาคมกริบ
เด็กหนุ่มอายุมากกว่าตรงหน้ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
"สนด้วยเรอะ?"
มาโมรุยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"ก… ก็ไม่อยากจะสนหรอกนะ แต่ท่าทางฮึดฮัดของนายมันโจ่งแจ้งจนรบกวนคนอื่นไปทั่ว… เห็นรึเปล่า คนอื่นๆ เขาถอยห่างกันไปหมดแล้ว"
มาโมรุมองตามมือของมาโกโตะที่ชี้ไปยังกำแพง
ทีมงานและแดนเซอร์ที่กำลังกินอาหารและทำธุระอื่นในห้องพากันหนีไปชิดฝาผนัง แล้วจ้องเด็กหนุ่มอย่างหวาดๆ
"แล้วนายไม่ถอยไปอย่างพวกเขาล่ะ"
"จะ… จะบ้าเรอะ ฉันเป็นพี่นายนะ คะ… แค่ตัวโตกว่า เรื่องไรจะกลัว"
…แต่ถึงกับพูดติดอ่างเนี่ยนะ?...
มาโมรุผ่อนคลายลงเล็กน้อยเพื่อให้ห้องกลับมาเป็นเหมือนปกติ เขาก้มหัวขอโทษทุกคน
มาโกโตะยังมองหน้าน้องชายอย่างสงสัยระคนเป็นห่วง
"นาย… มีอะไรในใจรึเปล่า?"
…มีสิโว้ย… มีเยอะด้วย ไม่อยากโดนตัวต้นเหตุถามแบบนี้เลย หงุดหงิดชะมัด!!!
"ช่างเถอะ ในเมื่อความเดือดร้อนของฉันเป็นเรื่องไร้สาระของนายแล้วนี่"
มาโมรุแดกดัน ทำให้อีกฝ่ายพอจะเข้าใจขึ้นมาแล้วว่าเรื่องอะไร
"จะบอกให้นะ…"
มาโกโตะกำลังจะเริ่มเทศนา แต่เสียงโทรศัพท์ของมาโมรุกลับดังขึ้นเสียก่อน
เด็กหนุ่มหยิบขึ้นมามองอย่างรำคาญใจ แต่แล้วสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปเหมือนคนที่กำลังรอคอยโทรเข้ามา
เขาเหลือบมองพี่ชายอย่างมีพิรุธเล็กน้อย แล้วรีบเดินออกไปรับโทรศัพท์ที่อื่น
"จนได้สินะ…"
มาโกโตะถอนหายใจเบาๆ ก่อนหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาโทรหาคนที่กำลังทำงานอยู่ที่ห้องถัดไป
"ฮิโรมิซัง… ไหนว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วไง…"
คืนนั้น มาโมรุกระวนกระวายใจจนนอนไม่หลับ
เขาเปิดคอมต่ออินเตอร์เน็ตทิ้งไว้ตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน
'อย่าเห็นว่าผมเป็นเด็กอมมือให้คุณมาขู่กันได้ง่ายๆ นะ'
เด็กหนุ่มควบคุมน้ำเสียงพูดใส่โทรศัพท์เมื่อตอนกลางวัน
'หึหึ… ฉันก็ไม่คิดว่าเธอเป็นเด็กอมมือหรอกน่า… เพราะอย่างงี้ ฉันเลยมีทางเลือกให้เธออีกหนึ่งทาง… และก็เป็นทางเลือกที่เด็กอมมือไม่มีทางทำได้'
เสียงหญิงสาววัยยี่สิบกลางๆ รอดผ่านหูฟังโทรศัพท์
'ถ้าเธอไม่ยอมช่วยทำอะไรซักอย่างให้พี่ชายของเธอกลับมาหาฉันล่ะก็… ฉันก็คงต้องขอเอาวิดีโอที่อัดไว้เมื่อตอนนั้นมาขายซักหน่อยล่ะ เอ… ว่าแต่จะขายให้ใครดีน้า?'
มาโมรุเม้มปากแน่น บ้าฉิบ… ยัยนี่มันหมาจนตรอกแท้ๆ ได้ข่าวว่าเธอย้ายไปอยู่บริษัทคู่แข่งแล้วด้วย ถ้าหล่อนจะแก้แค้นที่มาโกโตะทิ้ง แถมตัวเองยังถูกไล่ออกจากงานอีกล่ะก็ คงไม่มีใครหยุดยั้งหล่อนได้อีกแล้ว เผลอๆ จะได้เป็นเรื่องสนุกปากให้ที่ทำงานใหม่ของหล่อนได้เหยียบย่ำซ้ำเติมพวกเขาด้วยซ้ำ
'ว้าว… ตื่นเต้นจริงๆ เลย ฉันชักอยากจะเห็นพาดหัวข่าวเด็ดๆ ในหน้าบันเทิงซะแล้วสิ'
'คุณต้องการเท่าไหร่'
มาโมรุกัดฟันถามออกไป
'เอ… เท่าไหร่ดีน้า… ซัก… สิบล้านเป็นไง แหม… กำลังขาขึ้น มีแต่งานเข้ามา ล่ำซำกันอยู่แล้วนี่'
มาโมรุถึงกับตัวชา
'จะบ้ารึไง!!! สิบล้าน… คิดจะสูบเลือดสูบเนื้อกันให้ล่มจมเลยเรอะ พวกฉันทำงานกันมาเหนื่อยแทบตาย'
'อันที่จริง… วิดีโอแบบเนี้ยของดาราวัยรุ่นที่กำลังมาแรงเป็นพลุแตก ฉันเอาไปขายสำนักข่าวได้ตั้งสิบห้าล้าน เผลอๆ แพร่ภาพทางเน็ตขี้คร้านพวกสปอนเซอร์ทั้งหลายจะมาขอซื้อพื้นที่แปะโฆษณา มีคนเข้ามาดูอีกเป็นแสนๆ ก็คิดดูแล้วกันนะ ว่าฉันปรานีกับเธอขนาดไหนที่มาเสนอขายเธอก่อน'
เด็กหนุ่มกุมขมับ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง
สำหรับเขามันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากหากภาพพวกนั้นจะหลุดออกไปตามสื่อ เขาไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำ แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เขาไม่อยากให้เห็น… คนเดียวเท่านั้น ที่เขาอาจสูญเสียไปหากเห็นคลิปวิดีโอนี้
'แล้วจะแน่ใจได้ยังไง… ว่าวิดีโอนั่นมีอยู่จริง และไม่ใช่ภาพตัดต่อ'
ความหวังสุดท้ายที่เขาคิดได้ในเวลานั้น
'ก็ได้… สุดหล่อ… คืนนี้ออนไลน์รอไว้เลย ฉันจะส่งตัวอย่างไปให้ทางอีเมล แต่บอกไว้ก่อนนะว่า… ฉันเบิร์นใส่แผ่นไว้เรียบร้อยแล้ว'
สุดท้าย… ต้นเหตุแห่งหายนะก็คือตัวเขาเอง
ต่อให้มาโกโตะไม่เลิกกับผู้หญิงคนนั้น ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นไม่ถูกไล่ออก แต่ภาพในวิดีโอก็สามารถย้อนกลับมาทำร้ายเขาได้ในสักวันอยู่ดี
เด็กหนุ่มระอาที่จะโทษพี่ชายของตัวเองเต็มทน แม้บางทีจะอดนึกโมโหที่มาโกโตะเป็นตัวเร่งทำให้เรื่องนี้เกิดเร็วขึ้นก็ตาม
To be continued...
| ตอนต่อไป |
edit @ 12 Jan 2008 02:11:01 by ★ひまじん★