...ระหว่างเรา... [7] ระยะห่าง

posted on 16 Nov 2007 18:49 by i-am-hima in fiction

* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

ดูเหมือนทุกอย่างหลังจากนั้นจะผ่านไปได้ด้วยดี
ฮิโรมิซังผู้จัดการส่วนตัวของพวกเราบอกว่าได้สืบประวัติของเรระซังและแบล็คเมล์กลับเพื่อให้เจ้าหล่อนทำลายคลิปวิดีโอนั่นเรียบร้อยแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ยากเย็นอะไรสำหรับบริษัทที่เธอเคยทำงาน วิธีการออกจะมาเฟียไปหน่อย แต่ก็เป็นการป้องกันไม่ให้มีคราวหน้าเกิดขึ้น

ส่วนมาโมรุ… โดนฮิโรมิซังเทศนาจนหูชาเลยทีเดียว โทษฐานที่เล่นอะไรพิเรนทร์นอกสถานที่
โชคดีที่ผมกับมาโมรุเตี๊ยมกันไว้แล้วว่าให้มาโมรุยืนกรานว่าเป็นการล้อเล่นของพวกเราในช่วงนั้น ผมเคยแก้ตัวแทนน้องชายไปแล้วตอนที่เล่าเรื่องคลิปวิดีโอให้ฮิโรมิซังฟัง แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะเชื่อรึเปล่า ถ้าไม่เชื่อ ผมก็จนปัญญา ทางที่ดีที่สุดก็คือ ทำตัวให้เป็นปกติ อย่าให้คนรอบข้างสังเกตเห็นว่าระหว่างผมกับมาโมรุมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปนิดหน่อย

                ระยะหลังผมอดเคืองมาโมรุไม่ได้
                มันน่าแค้นใจมั้ยล่ะครับ
                คืนนั้น หมอนั่นสารภาพความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อผม แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมาก็ทำตัวห่างเหิน ปกติเขาไม่ค่อยมาสุงสิงกับผมอยู่แล้ว แต่พักหลังนี่สิ… เหมือนจงใจหลบหน้า
                หมอนั่นหันไปเอาอกเอาใจแฟนเพลงและคนรอบข้าง แต่กลับทิ้งผมอย่างไม่ใยดี

อันที่จริงผมไม่น่าทุกข์ร้อนอะไรเลยนะครับ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ผมเองจะได้ไม่ต้องวุ่นวายกับความสับสนในจิตใจของตัวเอง และไม่ต้องเจ็บปวดที่วันนั้นผมทำให้เขาเจ็บ… ดูเหมือนเขาจะฉลาด เข้าใจอะไรง่ายกว่าที่ผมคิด เขาจึงได้ทำเหินห่างจากผม เพื่อให้ผมสบายใจ… ล่ะมั้ง?
แต่… ผมก็อดเคว้งคว้างไม่ได้ ที่ผมปกปิดความรู้สึกของตัวเองจนถึงทุกวันนี้ ก็เพื่อจะได้อยู่ใกล้เขาให้มากที่สุดไม่ใช่เหรอ?

ยิ่งเวลาทำงานยิ่งรู้สึกปวดใจ…
เขาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นจริงๆ อย่างที่เขาพูด สายตามุ่งมั่นกับเป้าหมายจนบางครั้งเหมือนลืมทุกอย่างรอบๆ ตัวจนหมดสิ้น… แม้แต่ผมซึ่งอยู่ด้วยกันตรงนั้น

                "เอาใหม่"
                อาจารย์โนบุ ครูสอนเต้นขัดขึ้นพร้อมกับหยุดเพลงที่เรากำลังซ้อมกันอยู่
                "มาโมรุคุง… ไม่ดีเลยนะ"
                มาโมรุทำหน้าเหวอ ตาดำกลมโตของเขาไหวเล็กน้อยเหมือนข่มอาการหงุดหงิดที่โดนเบรคหลายครั้ง
                "อีกแล้วเหรอ ผมก็ทำถูกแล้วนี่ครับ ทั้งท่าเต้น ทั้งจังหวะ แถมนี่ก็เป็นครั้งที่สิบแล้วด้วย"
                "ใช่… ครั้งที่สิบแล้ว ฉันเอะใจมาตั้งแต่ครั้งแรก และก็เพิ่งมาจับได้ในครั้งหลังๆ นี่แหละ"
                อาจารย์โนบุเท้าเอว
                "เพลงนี้พวกเธอซ้อมมาไม่รู้กี่รอบแล้ว ฉันบอกตรงๆ นะมาโมรุคุง… วันนี้เธอเต้นได้ดีมาก เธอทำถูกต้องหมด จังหวะไม่ตก และใส่อารมณ์กับเพลงได้ดี แต่…"
                "แต่…"
                มาโมรุลากเสียงตาม
                "แต่…"
                ผมพลอยพูดตามไปด้วย เพราะความอยากรู้
                "เธอลืมอะไรไปอย่าง"
                พูดจบอาจารย์โนบุก็ดึงแขนผมให้มายืนตรงหน้าน้องชาย
                "เธอกำลังเต้นอยู่กับคนนี้… เขาเป็นคู่หู… เป็นทีม… เป็นวิญญาณอีกครึ่งนึงของเพลงเชียวนะ"
                มาโมรุหลบตาผมซึ่งมองหน้าเขาอย่างน้อยใจ
                อาจารย์พูดได้แทงใจผมเลยทีเดียว ผมเองก็รู้สึกมานานว่าขาดอะไรไป เพียงแต่มันไม่ชัดเจนขนาดเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ก็เท่านั้น
                "ขอโทษครับ… ผมเหนื่อย ขอพักซัก 5 นาที"
                แล้วมาโมรุก็เดินออกจากห้องซ้อมไป
                "พวกเธอทะเลาะกันอยู่รึเปล่า"
                อาจารย์หันมาถาม
                ผมยักไหล่
                "เปล่านี่ครับ งั้นผมขอตัวด้วยเหมือนกันนะครับ"

                ขืนเป็นแบบนี้… คอนเสิร์ตของพวกเราต้องกร่อยแน่ๆ ลำพังการเต้นเก่ง ทุกอย่างแม่นยำ มันไม่ช่วยทำให้การแสดงมีชีวิตขึ้นมาได้หรอก…
                ผมเดินหาตัวมาโมรุ อย่างน้อยก่อนจะซ้อมกันต่อ ผมต้องคุยกับเขาให้ได้ ซักคำสองคำก็ยังดี
                และขณะที่ผมเดินผ่านทางหนีไฟนั่นเอง มือใหญ่ๆ เข้ามาฉุดแขน ดึงผมให้เข้าไปทางบันได แล้วปิดประตูทันที
                "มาโมรุ"
                ผมมองหน้าเจ้าของมือที่กำแขนบริเวณเหนือข้อศอกของผมไว้แน่น
                "ตามหาฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ"
                ผมจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังยืนหลังชิดกำแพง แขนข้างหนึ่งของมาโมรุยันกับฝาผนังใกล้ๆ หูของผม
                เราสบสายตากันครู่หนึ่ง ผมแอบหวั่นๆ ว่าน้องชายตัวดีจะเล่นอะไรบ้าๆ อีก แต่เมื่อมองเข้าไปในแววตาแล้ว… เขากำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดที่อยู่ภายในลึกๆ

ผมรู้สึกว่านั่นคือแววตาของตัวผมเองเช่นกันในตอนนี้

ผมสงสารเขาเหลือเกิน… เพราะผมรู้ดีว่าความเจ็บปวดนั้น มันทรมานแค่ไหน

                "มาโกะ…"
                เขาค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้… ใกล้จนผมเกือบเผลอหลับตาพริ้มรับความอบอุ่นจากริมฝีปากที่กำลังจะแนบหากันในอีกไม่กี่วินาที
                ทว่า… ยังไม่ทันที่จะสัมผัส เขาก็ซบลงตรงไหล่ของผม
                "ฉันขอโทษ… มาโกะ… ฉันขอโทษ… ฉันมันอ่อนแอชะมัด ฉันกลัวตัวเองจะควบคุมความรู้สึกที่มีต่อนายไม่ได้ ฉันทำให้นายเดือดร้อนอีกแล้วใช่มั้ย… มาโกะ…"
                อย่างนี้เอง… เขาทำในสิ่งที่ผมกำลังทำต่อเขาอยู่ทุกวัน เพียงแต่ผมเริ่มทำมานาน… นานจนตัวเองชินและหาระยะห่างที่ทำให้เราเป็นเส้นขนานได้

แต่เขา… เพิ่งสารภาพความในใจกับผมไป เขาล้ำเส้นแบ่งระหว่างเราเข้ามาหนึ่งก้าว คงยังจัดการกับความสับสนต่างๆ ได้ไม่เต็มที่กระมัง

ผมลูบหัวทุยๆ ที่ชื้นเหงื่อของเขา แล้วทรุดตัวนั่งลง เขาเองก็นั่งตามลงมาด้วย

                "ไม่เป็นไร… มาโมรุ… ฉันเข้าใจ"
                ผมกระซิบเบาๆ ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนปลอบตัวเองด้วยเช่นกัน
                "นายเป็นน้องชายที่วิเศษที่สุดแล้ว… สำหรับฉัน"
                มาโมรุเงยหน้ามองผม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
                …โถ… เด็กหนอเด็ก…
                ผมยิ้มขำดวงตาแดงก่ำที่มองอย่างสำนึกผิด
                ถ้าใครได้เห็นก็ต้องเข้าใจครับ ว่าดวงตาที่โหยหาความรักและการให้อภัยอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเป็นยังไง
                นี่แหละ… เสน่ห์พิฆาตคนรอบตัวของมาโมรุเขาล่ะ
                เห็นทีไร ต่อให้ทำใจแข็งแค่ไหนก็ต้องอ่อนยวบลงทุกที
                ผมหลบสายตาคู่นั้น แล้วหัวเราะเบาๆ
                "แบบนี้… เหมือนเมื่อ 3 ปีก่อนเลยนะ ตอนนั้นนายควบคุมเสียงร้องเวลาเต้นไม่ได้ โดนครูเอ็ดจนต้องระเห็จออกมาปล่อยโฮ ฉันต้องปลอบกันแทบตาย"
                มาโมรุต่อยบนหน้าอกผมเบาๆ ดังปึ่ก
                …โอย… ลืมไปครับว่าหมอนี่เขินรุนแรง ทำผมเจ็บตัวทุกที
                "นาย… เป็นน้องคนเดิมของฉันนะ แล้วฉันล่ะ?"
                ผมยื่นหน้าถามอีกฝ่ายที่กำลังก้มงุดซ่อนหน้าแดงๆ ของตัวเองอยู่
                เขาพยักหน้าหงึก
                "หืม?... อะไร ไม่เห็นเข้าใจเลย"
                ผมแกล้งถาม
                "นายก็เป็นพี่คนเดิมของฉัน แต่…"
                "แต่…"
                "แต่ฉันยังทำใจ ให้ตัวเองเป็นแค่น้องชายอย่างเดียวไม่ได้"
                ผมเชยคางของเขาขึ้นมาสบตา
                "บอกแล้วไง… ว่าไม่เป็นไร… ฉันไม่ได้บอกให้นายปุบปับเปลี่ยนใจตัวเองซักหน่อย เพียงแค่ที่ผ่านมา… นายเห็นฉันเป็นพี่ชายยังไง ขอให้ฉันยังเป็นแบบนั้นสำหรับนายต่อไปได้มั้ย?"
                เขามองผมเหมือนไม่ค่อยเข้าใจนัก
                "อย่างน้อย… ก็จนกว่าคอนเสิร์ตครั้งนี้จะผ่านไป นายช่วยฝืนใจหน่อยได้มั้ย อีกไม่กี่สัปดาห์เท่านั้น"
                "ไม่เห็นต้องพูดถึงขนดนั้นเลย… ฝืนใจอะไรกัน ไม่ว่าจะกี่เดือนกี่ปี ฉันก็ทำดีที่สุดทุกวันอยู่แล้วล่ะน่า"
                เจ้าเด็กขี้อ้อน… ชอบพูดให้คนอื่นปลื้มใจได้อยู่เรื่อย
                ผมยิ้มแก้มปริ… ต้องอย่างนี้สิ น้องชายที่ผมภูมิใจ
                ทว่ายังไม่ทันเอ่ยชม เจ้าน้องจอมซุกซนก็ขโมยจูบผมไปด้วยความเร็วสูง
                "เฮ้ย… มาโมรุ"
                ผมอุทานลั่น เอามือกุมปากตัวเอง
                "เอาล่ะ กำลังใจเพิ่มขึ้นถึงขีดสุดแล้ว… สู้ตายเลยครับผมมมม…"
                พูดจบหมอนั่นก็ลุกพรวดขึ้นอย่างร่าเริง แล้วเดินออกไปห้องซ้อม
                เฮ้อ… ให้มันได้อย่างนี้สิ
                ผมชักกลัวใจตัวเองขึ้นมาซะแล้ว… ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ซักวันผมอาจถลำลึกหลงรักหมอนั่นมากขึ้นโดยไม่รู้ตัวก็ได้
                …ผมกลัวเหลือเกิน…