The Devil Called "My Brother" [3]

posted on 19 Nov 2007 20:05 by i-am-hima in fan-fiction

[Golf-Mike fan-fiction]

* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

หมั่นเขี้ยวนัก น่ารักชะมัด... เดี๋ยวปั๊ดจับกด!

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ผมก็เปิดคอมพิวเตอร์ในห้อง แล้วส่งไฟล์ภาพเด็ดๆ ที่โอนจาก PSP ไปให้พี่กอล์ฟทันที

หึหึหึ... ชักทนรอต่อไปไม่ไหว อยากให้หมอนั่นหายป่วยแล้วมาเช็คเมลเร็วๆ จังเลย

แต่ดูเหมือนจะไม่ต้องรอนานขนาดนั้น เพราะหลังจากส่งไปไม่ถึงชั่วโมง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"ไมค์... เปิดประตูเดี๋ยวนี้"

ผมหัวเราะก๊ากแบบไม่มีเสียง หยิบ PSP แล้วตีหน้าขรึมไปเปิดประตู

"เอาคืนมา..."

ผมทำหน้างง แต่ในใจรู้แล้วล่ะว่าหมายถึงไอ้เครื่องเล่นที่ผมซ่อนไว้ข้างหลัง

...ขอดูหน้ากระต่ายน้อยโกรธซักทีเถอะ ทุกทียั่วโมโหจะแค่มองค้อนกลับมาเฉยๆ แต่คราวนี้อยากเห็นแบบเดือดจริงๆ จังๆ ซักครั้ง

"ทำไมต้องทำเสียงดุด้วย"

"ไม่ดุไม่ได้แล้ว... เรื่องเมื่อกี้ก็ยังไม่ได้ชำระความกันเลย"

"เรื่องเมื่อกี้..."

ผมแกล้งทำเศร้าซึมเหมือนนึกเรื่องสะเทือนใจออก

"ไมค์บอกแล้วไงว่าจะถือว่าไม่เกิดอะไรขึ้น ไมค์ไม่บอกม๊าหรอก พี่กอล์ฟสบายใจได้"

เจ้ากระต่ายสูดหายใจลึกๆ อย่างเหลืออด

"พอซักทีไมค์ เลิกเล่นได้แล้ว จริงๆ มันไม่เกิดอะไรขึ้นเลยนอกจากนายแกล้งฉันเท่านั้นเอง... เอาคืนมา"

"โธ่... ความแตกจนได้ ไม่สนุกเลย"

ผมเอา PSP ขึ้นมาแตะที่ขมับทำท่าคิขุสุดฤทธิ์พลางแลบลิ้นออกมา

ภาพบนหน้าจอทำเอาอีกฝ่ายถึงกับมองตาค้าง พูดอะไรไม่ออกไปสามวินาที

"อะ...ไอ้ไมค์... แก... เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ"

ไม่ทันสิ้นเสียงก็กระโจนเข้าใส่

ผมรีบยกของในมือขึ้นจนสุด แน่ล่ะว่าพี่ชายตัวเล็กกว่าของผมเอื้อมไม่ถึง เว้นแต่ต้องกระโดดเท่านั้น

หมอนั่นทั้งเขย่ง ทั้งตะกุยจนผมถอยไปติดตู้เสื้อผ้า และ... ก็เริ่มกระโดดแย่งของสิขอรับ

โฮ่... ฉลาดใช่ย่อย ต้อนผมให้จนมุมก่อนสินะ แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอก

ผมสะบัดข้อมือเหมือนชู้ตลูกบาสโยน PSP ไปที่เตียง และโชคดีที่มันหล่นปุลงบนเบาะอย่างสวยงาม

ทั้งผมทั้งพี่กอล์ฟต่างหยุดการเคลื่อนไหว มองหน้ากันครู่หนึ่ง แล้วก็ออกสตาร์ทอีกรอบ

พี่ชายผมท่าทางจะหายไข้เป็นปลิดทิ้ง หมอนั่นกลับมาไวเหมือนลิงดังเก่า

เขาถลาเข้าไปหยิบ PSP ที่นอนอ่อยอยู่บนเตียง ในขณะที่มือข้างหนึ่งของผมคว้าเอวของเขาไว้เพื่อกันท่า

เราทั้งคู่ล้มลงบนที่นอน มือประสานกันอยู่บนเครื่องเล่นเจ้าปัญหา แล้วสงครามยื้อยุดฉุดกระชากก็เริ่มต้นขึ้น

"นี่มันของฉันนะ ยังไงนายก็ต้องคืนให้ฉัน"

"ขอยืมไว้ก่อนไม่เห็นเป็นอะไรเลย"

"หนอย... ยังจะพูดจาเอาแต่ใจอีกเรอะ คราวนี้นายทำแสบมากเลยรู้มั้ย"

พวกเรานอนกลิ้งไปกลิ้งมาแย่งของกันเหมือนเด็กเล็กๆ ไม่มีผิด แต่แบบนี้แหละ สนุกดีพิลึก อาละวาดเลย อาละวาดอีกสิ พี่กอล์ฟ ฮ่าๆๆๆๆ

"ปล่อยนะ ไอ้มือกาว"

คนตัวเล็กกว่าดึงของตรงหน้า แต่ผมจับอยู่ในท่าที่ถนัดกว่ามืออีกฝ่ายจึงลื่นหลุดออกไป

"ออกแรงดึงมากๆ เดี๋ยวก็พังหรอก"

ผมเตือนสติพลางยักคิ้วข้างหนึ่งอย่างเยาะเย้ย

เจ้ากระต่ายน้อยโถมตัวเข้าใส่ ทำเอาผมหงายหลัง มือชูอยู่เหนือศีรษะไม่ให้หมอนั่นหยิบของไปได้

"โธ่เว้ย ทำไมนายต้องแกล้งกันแบบนี้ด้วย"

ขณะที่เขาฉวยของในมือได้ ผมก็พลิกตัวขึ้นคร่อมหมอนั่นไว้ทันที

เขากอดเครื่องเล่นเกมในมือแนบอกอย่างหวงแหนไม่ยอมให้ผมแย่งมันไปอีก สายตามองมาอย่างระแวงว่าผมจะแกล้งอะไรต่อไป

แต่ผมกลับนิ่ง... จู่ๆ ผมก็หยุดนิ่งเมื่อความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างผุดขึ้นมาในใจ

ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้าเพื่อค้นหาความรู้สึกนั้นให้ชัดเจน

อีกฝ่ายมองตอบกลับมาอย่างอึ้งๆ เช่นกัน นัยน์ตาหมอนั่น สั่นระริกอย่างกริ่งเกรง ดึงดูดสายตาอย่างบอกไม่ถูก

ห้องเงียบไปชั่วขณะ

"จ้องอะไรของนาย... ขนลุกเป็นบ้า"

ในที่สุดเสียงทักอย่างหวั่นๆ ของคนที่อยู่เบื้องล่างก็เรียกสติผมกลับมา

ไม่อยากจะเชื่อ!? มะ... เมื่อกี้... ผมกำลังก้มหน้าลงไป... จะจูบหมอนั่น!?

และตอนนี้ผมกำลังอยู่ในอารมณ์แบบนั้น...!!!?

ผมรีบถอยห่างออกมาให้ไกลที่สุด นั่งกอดเข่าพิงกำแพงแล้วก้มหน้านิ่ง

"เฮ่ย ไมค์... เป็นไรอ่ะ จู่ๆ ก็อาการแปลกๆ ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า"

พี่กอล์ฟลุกจากเตียงแล้วเดินเข้ามาอย่างเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร"

ผมตอบสั้นๆ โดยไม่หันไปมอง

"จริงอ่ะ เมื่อกี้ฉันเผลอเตะต่อยนายไปรึเปล่า"

พูดพลางยื่นหน้าเข้ามา ผมถึงกับสะอึกเมื่อเหลือบไปเห็นดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ

นะ... น่ารักเกินไปแล้ว...

หัวใจผมเต้นโครมคราม มือไม้สั่นขึ้นมากะทันหัน

"นี่... ทำไมไม่ตอบล่ะ"

มือของเขากำลังยื่นเข้ามาเพื่อแตะหน้าผาก แต่ผมเบือนหน้าหนี

"ออกไปซะ"

เอ้า... นิ่งอยู่อีก... อยากโดนปล้ำหรือไงพี่ชาย...

"แต่ว่านาย..."

"เร็วเซ่!!! ออกไปจากห้องไมค์เดี๋ยวนี้เลย"

พี่กอล์ฟลุกขึ้นยืนอย่างฮึดฮัด

"อะไรของนาย... แพ้แล้วพาลนี่หว่า"

หลังจากเสียงประตูปิด ผมก็ตะโกนออกมา

"โธ่เว้ย!!!"

แล้วเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น

...อะไรกัน... ความรู้สึกเมื่อกี้...

วินาทีที่ผมอยู่บนร่างของอีกฝ่าย จู่ๆ ก็เกิดต้องการขึ้นมา

...หมั่นเขี้ยว... อยากจับกด อยากกอด อยากซุกไซ้ตามร่างกายนั้น ...อยากกลืนกินลงไปให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

ผมพลิกตัวนอนแผ่ ขมวดคิ้ว มือก่ายหน้าผาก... ทำไมผมถึงได้รู้สึกแบบนั้นกับพี่กอล์ฟได้...

...ไม่ได้การ... แบบนี้คงต้องพิสูจน์...

รอยยิ้มผุดขึ้นที่ริมฝีปากอย่างยั้งไม่อยู่ ผมรู้สึกตาสว่างขึ้นมาอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของบานประตู

กอล์ฟยืนเก้ๆ กังๆ ด้วยความเป็นห่วงอาการแปลกๆ ของน้องชายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจเดินออกไปจากตรงนั้น ทว่าจู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ หลังเย็นวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

...สงสัยเพราะไข้ยังไม่หายดีล่ะมั้ง...

เด็กหนุ่มคิดพลางลูบแขนขาวิ่งแจ้นกลับห้องไปหาเสื้ออุ่นๆ มาคลุม

To be continued...

| ตอนต่อไป |

edit @ 12 Jan 2008 02:28:03 by ★ひまじん★

3 Comments