The Devil Called "My Brother" [4]
posted on 19 Nov 2007 20:06 by i-am-hima in fan-fiction[Golf-Mike fan-fiction]
* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *
สยองขวัญระดับเซียน... น้องชายจอมเพี้ยนเฮี้ยนกว่าจุอน
ฮึ่ม... เจ็บใจนัก โดนมันหลอกอีกจนได้
ผมไม่น่าไปหลงกลหน้าตาหวานๆ ชวนสงสารนั่นเลย สุดท้ายไอ้ท่าทางแปลกๆ เมื่อกี้ก็คงไม่แคล้วเพราะจะหาเรื่องไล่ผมออกจากห้องสินะ
ใช่แล้วครับ... ผมยังไม่ได้เฉ่งเจ้าตัวร้ายอีกเรื่อง
ก็รูปในคอมพิวเตอร์ของมันไงล่ะครับ!!!
มัวแต่เป็นห่วงน้องจนลืมไปเลยว่าตอนที่มันส่งให้ผมทางอีเมล มันต้องแอบโอนรูปเข้าคอมพิวเตอร์มันอย่างแน่นอน โธ่เอ๊ย... แล้วอย่างนี้ที่ผมไปอาละวาดทวง PSP ของตัวเองคืนก็เปล่าประโยชน์สินะ
ถึงสาวผมยาวที่อยู่ในรูปแท้จริงแล้วคือไมค์ก็ตาม... แต่ถ้าเป็นข่าวขึ้นมาล่ะก็ ไม่ว่ายังไงก็มีแต่เสียกับเสีย ไหนจะภาพโพสท่าน่าเกลียดๆ นั่นอีก ฮึ่ม... ขยันทำให้ผมอับอายจริงๆ
จะแกล้งอะไรก็ให้มันอยู่ในขอบเขตของสามัญสำนึกหน่อยสิเฟ่ยยยยย ไอ้น้องบ้า!!!
ไม่ได้การล่ะ... เห็นทีผมจะต้องหาทางลบไฟล์รูปพวกนั้นให้เร็วที่สุด ก่อนที่มันจะเอามาเล่นตลกอย่างอื่นกับผมต่อไป
วันต่อมา พวกเรากลับบ้านแต่หัวค่ำเพราะผมยังไม่หายดี
จนแล้วจนรอดผมก็ยังคิดไม่ออกว่าจะไปลบไฟล์ในคอมไมค์ยังไง ผมสลัดความกังวลออกไปชั่วคราว วางกระเป๋าแล้วเข้าไปอาบน้ำ
เพราะยังหัวค่ำอยู่ล่ะมั้ง บ้านถึงได้เงียบวังเวงยังไงชอบกล จริงสิพ่อยังไม่กลับจากอิตาลี แม่เพิ่งบินไปฮ่องกง พี่แซนด์กับพี่แบงค์กว่าจะถึงคงดึกๆ ในบ้านมีแค่พี่เล็ก หญิง และไมค์
ว่าแต่ผมจะหาทางแอบไปห้องของไอ้ตัวแสบได้ยังไง...
ถ้าไมค์อยู่ในห้องล่ะก็... ไม่ต้องหวังอะไรอีกเลย ทางเดียวก็คือล่อให้ลงมาข้างล่าง แต่ถ้าลงมาข้างล่าง แล้วผมจะแอบขึ้นไปข้างบนได้ยังไงล่ะ
จริงสิ! อ้างว่าขึ้นไปหาหญิง!!! ผมลืมไปซะสนิทว่าในบ้านหลังนี้ยังมีพลพรรครักกอล์ฟอยู่อีกหนึ่ง นั่นก็คือน้องสาวคนสวยของผมนี่เอง
ผมพยักหน้าให้กับตัวเองอย่างมีความหวัง
ดีล่ะ... งั้นเดี๋ยวออนเอ็มคุยกับหญิง วางแผนล่อไมค์ลงมาข้างล่างดีกว่า โฮะโฮ่! ขอบคุณสวรรค์ที่ทรงสรรค์สร้างมันสมองระดับอัจฉริยะประทานมาให้ผม... อ้อ ไม่สิ ประทานน้องสาวแสนน่ารักมาให้ผมคนนึงด้วย
เมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็ครึ้มอกครึ้มใจฮัมเพลงไปถูสบู่ไปอย่างมีความสุขล่วงหน้า
แต่ว่า... ขณะที่ผมกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดฝักบัวนั้นเอง
เสียงปิดประตูห้องดังฝ่าความเงียบจนผมถึงกับสะดุ้ง
ผมหยุดกึก มือค้างอยู่ที่ก๊อก เงี่ยหูฟังเสียงนอกห้องน้ำอย่างตั้งใจ
...เงียบสงัด... ทว่ายินเสียงลมหวีดหวิวนอกบ้าน... ฝนคงกำลังใกล้จะตกล่ะมั้ง
ผมยื่นคอออกไปมองนอกผนังกั้นอาบน้ำ
หรือว่าพี่แซนด์กลับมาแล้ว?
"พี่แซนด์"
ผมลองเรียกดู ทว่าไม่มีเสียงตอบ
งั้นคงเสียงลมกระแทกประตูมากกว่าล่ะมั้ง... อาบน้ำต่อดีกว่า
ผมบิดก๊อกเปิดน้ำชำระร่างกาย ทันทีที่น้ำสัมผัสกับผิว จู่ๆ ผมก็รู้สึกวูบวาบด้านหลังเหมือนมีคนเดินผ่านประตูห้องน้ำแล้วมองเข้ามา
ว้ากกกก... ม่ายยยยนะ... จินตนาการต้องห้ามเวลาอยู่คนเดียวดันเผลอผุดขึ้นมาในหัวจนได้ ผมถึงกับขนหัวลุก ฝืนใจหันขวับกลับไปมองทันที
ว่างเปล่า... ฮะ... ฮะฮะฮะ...ฮะ... ผีเผออะไรมีที่ไหนกะ...กัน...
ผมปลอบใจตัวเองอย่างเต็มที่ แล้วหันไปทางฝักบัวอีกครั้ง แหกปากร้องเพลงเสียงดังกลบความฟุ้งซ่าน
"♪ อย่าทำให้รัก เดี๋ยวมันหลง เดี๋ยวมันรัก... ♪"
เพลงน่ารักๆ แล้วกัน จิตใจจะได้สว่างไสว
แต่... ไม่ได้สิ เสียงผมออกจะเพราะขนาดนี้ เกิดผีติดใจมิแห่เข้ามานั่งฟังกันใหญ่เหรอ เปลี่ยนๆๆๆ
"♪ ไป ไป... ไปลงนรกซะเถอะที่รัก ฉันจะลงโทษเธอ... ♪"
เฮ้ยยยย... ผมร้องอะไรออกไปเนี่ย เกิดผีโกรธเข้ามาหักคอผมตายก็ซวยดิ
งั้น... เพลงนี้แล้วกัน
"♪ หนูมาลีมีลูกแมวเมี้ยว... ลูกแมวเมี้ยว... ลูกแมวเมี้ยว... ♪"
เพลงสุดยอดอภิมหาอมตะนิรันดร์กาลที่นึกออกในตอนนี้
ร้องไม่ทันจบท่อนดี ผมก็ต้องขนลุกซู่ระลอกสองเมื่อเสียงหัวเราะเยือกเย็นดังแว่วมา
"หึหึ... เหอะ เหอะ เหอะ เหอะ เหอะ... เหออออ"
มะ... ไม่ได้การแล้ว
ผมรีบปิดก๊อกฝักบัว คว้าผ้าเช็ดตัว แล้วเผ่นพรวดออกมาจากห้องน้ำทันที ขณะที่วิ่งกำลังจะเปิดประตูห้อง ผมก็พันผ้าเช็ดตัวรอบเอว
เสียงหัวเราะดังชัดขึ้นจนผมแทบกรีดร้อง มือสั่นเทิ้มป่ายแปะไปบนประตูหมายจะเปิดเต็มที่
แว้กกกกก... ผีหลอกของแท้และแน่นอนครับ พ่อแม่พี่น้อง... วันนี้มันมาให้เห็นตัวเป็นๆ กำลังนอนเอกเขนกหัวเราะชอบใจอยู่บนเตียง
ขณะจะก้าวออกจากห้อง ผมดันเผลอหันกลับไปมองมันอีก ภาพตรงหน้าผ่านตาเข้ามาอย่างช้าๆ เหมือนกดปุ่มสโลโมชั่น ...ทำไมมันต้องมาสโลเอาตอนที่อาการโรคปอดแหกกำลังกำเริบแบบนี้ด้วย ฮืออออออ...
หลับตาปี๋ไม่ทันแล้ว... นี่ผมต้องสบสายตาปิ๊งๆ กับผีบ้านผีเรือนจริงๆ เหรอเนี่ย
และภาพตรงหน้านั้นเอง ทำให้ผมถึงกับเขาอ่อนไร้เรี่ยวแรงตัวสั่นพั่บๆ มากยิ่งขึ้น
...ปิศาจร้ายตัวใหญ่กำลังนอนขำกลิ้งอย่างไม่เกรงอกเกรงใจอยู่บนเตียง...
"เจี๊ยกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"
นี่คือเสียงร้องที่กลั่นออกมาจากความกลัวจนถึงขีดสุดเท่าที่สมองของผมจะสั่งการได้
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
เสียงหัวเราะของมันดังกึกก้องกังวานลั่นห้องอย่างไม่สนใจใครอีกต่อไป
ผมรวบรวมสติอันน้อยนิดทั้งหมดที่มี สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตะโกนลั่น
"พอได้แล้ว!!!"
น้องชายตัวแสบลุกขึ้นมานั่งแล้วหอบตัวโยน
"โอย... หนูมาลีกลัวลูกแมวเมี้ยว..."
ฮึ่ม... ล้อกันเข้าไป อย่าให้ถึงทีผมบ้างแล้วกัน จะเอาคืนให้เจ็บแสบ
"เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าหนูมาลีอาบน้ำไม่ปิดประตู"
ทันทีที่อีกฝ่ายอ้าปากถาม ความโมโหก็เข้ามาแทนที่ความกลัวเมื่อครู่โดยสมบูรณ์
"อยู่คนเดียวไม่เห็นต้องปิดนี่"
ผมเถียงกลับ
"กลัวผีล่ะสิ"
ฉึก!!! แทงใจดำ... มะ...มันก็ใช่
ต่อไปนี้จะปิดแล้ว กลัวหมอนี่มากกว่า!
ผมชักสีหน้าใส่ ทว่าไมค์กลับนิ่ง ทอดสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า
"มีอะไร!"
ผมแยกเขี้ยว มองอยู่ได้ ขนลุกนะเฟ่ย!!!
"เปล่า" แล้วเบนสายตาไปทางอื่น "ว่าแต่ไม่หนาวรึไง เดี๋ยวไข้กลับพอดี"
ผมรู้สึกแปลกๆ จึงเริ่มสำรวจตัวเอง
"เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
อยากจะใส่อัศเจรีย์อีกซักร้อยยี่สิบเอ็ดตัว
ผมรีบก้มลงเก็บผ้าขนหนูที่กองแผ่อยู่แทบเท้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ขึ้นมาพันกายอีกครั้ง แล้วทำท่าจะวิ่งแจ้นออกนอกห้อง เอ๊ย!! ไม่ใช่สิ ต้องวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำต่างหาก... ลืมตัวง่า จะหนีไอ้เด็กปิศาจนี่ท่าเดียว
เสียงหัวเราะของน้องชายดังลั่นอีกครั้ง คราวนี้ผมปิดประตูห้องน้ำลงกลอนอย่างดี
บ้าๆๆๆๆๆ บ้าที่สุด อยู่ดีๆ ฝันร้ายก็วิ่งเข้ามาสิงถึงในห้อง หมดกัน... แผนการลบไฟล์ของผม ฮือออออ...
ผมเปิดฝักบัวล้างตัวให้สะอาดอีกครั้ง
ทำไมสวรรค์ช่างโหดร้ายกับผมอย่างนี้ ท่านประทานมันสมองอันปราดเปรื่องมาให้ผม แต่ท่านดันประทานปิศาจร้ายอย่างหมอนี่ให้มาเป็นของแถม เพื่ออะไรกันคร้าบบบบบ!!!!
หลังจากเช็ดเนื้อเช็ดตัวเสร็จเรียบร้อย ผมก็นึกขึ้นได้ว่า... ไม่ได้เอาเสื้อผ้าเข้ามานี่หว่า...
เวรกรรม... แสดงว่าผมต้องพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกไปเผชิญหน้าเด็กบ้านั่นสินะ!?
ผมกลอกตาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ แง้มประตูเพียงเล็กน้อยเพื่อส่องดูว่าเจ้าตัวร้ายยังอยู่ในห้องรึเปล่า
...เงียบฉี่... ไม่มีแม้แต่เงา
แต่ว่า... ไม่ได้... ยังไว้ใจไม่ได้ เผื่อมันนั่งอยู่ตรงจุดบอดในห้อง
ผมปิดประตูอีกครั้ง แล้วลองเรียกชื่อ
"ไมค์!... ไมค์!"
"......."
เงียบสนิท... คงปลอดภัยแล้วล่ะมั้ง
ว่าแต่... ต่อให้มันอยู่ในห้อง ทำไมผมจะต้องกลัวมันด้วยล่ะครับเนี่ย!?
เอ้อ... นั่นสินะ... ในเมื่อพี่เล็กก็อยู่ น้องหญิงก็อยู่... ไม่ใช่! ไม่ใช่สิ! ผมเป็นพี่ของมันนะ!!! ทำไมผมต้องกลัวน้องชายตัวเองขนาดนี้ด้วย!
ผมเริ่มโมโหกับความไร้สาระของตัวเองขึ้นมานิดๆ แล้วเปิดประตูห้องน้ำ
ขณะกำลังจะก้าวออกไป ผมต้องถึงกับชะงัก
ห้องที่เปิดไฟสว่างไสวเมื่อครู่มืดเกือบสนิท หญิงสาวร่างสูงชะลูด ผมดำสนิทยาวเหยียดตรงปิดครึ่งใบหน้า เคลื่อนกายเข้ามาจากทางขอบประตู หยุดอยู่ตรงหน้าผม นัยน์ตาว่างเปล่าไร้แววค่อยๆ ชายตามองจนสายตาของเราทั้งสองสบประสานกัน รอยยิ้มเย็นยะเยือกผุดขึ้นจากมุมปากจนกระทั่งแสยะออกกว้าง
และตามด้วย...
"ว้ากกกกกกกกกกกก"
"แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!"
ผมแหกปากกรีดร้องตามพลางถอยกรูดติดฝาผนัง ตัวแข็งทื่อ หัวใจจะหยุดเต้นเอาให้ได้
ในขณะที่ผีสาวเปลี่ยนท่าทีขดตัวลงขำกลิ้งอยู่บนพื้น
"ก๊ากกกกกกก กั๊กๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ เหอๆๆๆๆๆ ...โอย... ไม่ไหวแล้ว หึหึหึหึหึ.... แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก..."
ดูมันสิครับ... มีการพักเหนื่อยหอบหายใจระหว่างการขำซะด้วย
ของบางอย่างตกลงมาจากมือของผีสาว... เมื่อเพ่งมองดีๆ มันคือ... โทรศัพท์มือถือที่เปิดไฟฉายไว้ด้านบน
พอผมตั้งสติได้ก็ฉุนขาด เดินวางก้ามอาดๆ ไปยืนเท้าเอวใกล้ๆ อีกฝ่ายซึ่งยันกายลุกขึ้นมาทั้งที่ยังหัวเราะไม่เสร็จ
"สนุกมากสินะ"
ผมส่งรังสีอำมหิตใส่เต็มที่ ไอ้ตัวดีพยักหน้าแล้วถอดวิกผม
"ใช่... ใช่... สนุกมากเลย ฮ่าๆๆๆๆ"
หนอย... ไม่สำนึก!
"หลีกไป ฉันจะแต่งตัว"
ผมผลักไหล่อีกฝ่ายอย่างแรงด้วยความโมโห น้องชายตัวแสบเซเล็กน้อย แล้วรีบคว้าตัวผมไว้
ด้วยความตกใจ ผมจึงดิ้น ดิ้น ดิ้น ขัดขืนเต็มที่
"เฮ่ย... จะทำอะไรอีก ปล่อยนะ ไอ้เด็กบ้า"
"ไอ้เด็กบ้าหรือขอรับ? ท่านกระผมยังมีไฟล์รูปเมื่อวานอยู่ในคอมนะขอรับ"
ผมถึงกับหน้าซีด... มันมาหาผมถึงห้องเพราะเรื่องนี้สินะ? พระเจ้าครับ ทำไมท่านถึงดลจิตดลใจให้มันไวกว่าผมก้าวหนึ่งเสมอ
มันลากตัวผมแล้วเหวี่ยงลงบนเตียง
ไอ้บ้า... ฉันยังนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอยู่เลยนะเฟ่ย!
"จะเอายังไงก็ว่ามา... แต่ฉันขอไปใส่เสื้อก่อนไม่ได้รึไง"
ผมต่อรอง ไม่ได้กลัวอะไรหรอกครับ แต่มันหนาวง่า...
มันแสยะยิ้มน่าสยองอีกแล้ว คำพูดผมเมื่อกี้ต้องไปกระตุ้นต่อมความคิดชั่วร้ายในรอยหยักสมองของมันให้ทำงานอย่างแน่นอน
โธ่... รู้งี้ทำเฉยไว้ก็ดี แง้...
"ไม่จำเป็นหรอก..." พูดพลางมือไม้ป่ายแปะบนเนื้อตัวผม "ไม่ได้กะจะคุยกันยาวๆ ขนาดนั้น"
อึ๋ย...... สยิวกิ้วอย่างบอกไม่ถูก
ผมปัดมือซุกซนนั่นออก แต่กลายเป็นว่ามันจับไหล่ผมกดลงบนเตียง
เหวอ... จะมาไม้ไหนเนี่ย ไอ้เด็กปิศาจ!!!
"งะ... งั้นก็รีบพูดธุระของนายมาเร็วๆ เซ่"
ผมรีบกระถดหนี หึย... ขนลุกชะมัด อยู่ๆ ก็มาเล่นอะไรแปลกๆ
"ธุระ?"
แน่ะ... ทำหน้างงอีก เดี๋ยวปั๊ดถีบกลางหน้าสวยๆ นั่นซะเลย (ถ้าไม่กลัวโป๊อ่ะนะ)
"ก็นายมาที่ห้องฉันทำไมเล่า!"
หมอนั่นหัวเราะหึ หน้าตาเจ้าเล่ห์ขึ้นกว่าเก่า
"อ๋อ... ไม่มีอะไรหรอก" แล้วโน้มตัวเข้ามากระซิบข้างหู "แค่มาแกล้งพี่กอล์ฟเล่นเท่านั้นเอง"
ผมเดือดปุดขึ้นมาทำท่าจะด่ามันกลับ แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว ยังไงตอนนี้ก็ยังเป็นรอง จึงสูดหายใจลึกๆ สะกดอารมณ์อย่างเต็มที่
"แกล้งเสร็จแล้วก็กลับไปซะทีสิ"
ทว่าไมค์ส่งยิ้มหวานกลับมาจนผมต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่... สังหรณ์ใจเลวร้ายยังไงพิกล
"ก็ยังไม่เสร็จนี่นา"
ไม่ทันขาดคำมือใหญ่ก็กระชากผ้าเช็ดตัวที่เอวผม
"เหวออออ!!!"
ผมรีบคว้ากลับทันควัน
จะบ้าเรอะ... นี่มันเครื่องนุ่งห่มชิ้นเดียวที่มีอยู่เลยนะเฟ่ย
หมอนั่นปลุกปล้ำแย่งชิงผ้าเช็ดตัว ส่วนผมดิ้นรนต่อสู้สุดตัวไม่แพ้กัน
ไอ้น้องทะลึ่ง... ฉันไม่ยอมให้แก้เปลื้องผ้าฉันง่ายๆ หรอกเฟ้ย!
ผมพยายามปกป้องผ้าผืนน้อยไม่ให้หลุดจากร่างกายอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วจู่ๆ เจ้าตัวร้ายก็หยุดการเคลื่อนไหว
ผมหอบหายใจเล็กน้อยด้วยความเหนื่อย... สงสัยมันคงจะแกล้งผมจนพอใจแล้วสินะ
แต่ว่าที่ไหนได้... ร่างสูงใหญ่ที่คุกเข่าเหนือตัวผมอยู่บนเตียง กลับก้มหน้าลงมา เอาจมูกถูไถที่ไหล่ของผม
ผมตัวแข็งทื่อด้วยความงุนงงระคนหวาดระแวงว่าไอ้ตัวแสบจะทำอะไรต่อไป
สัมผัสอันแผ่วเบาชวนจักจี้ค่อยๆ ไล้เรื่อยตามลำคอมาที่ใบหน้า ผมหายใจติดขัด หลับตาปี๋ และเมื่อหน้าน้องชายอยู่ในระยะประชิด ปลายจมูกและหน้าผากของพวกเราแนบติดกันอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายบริเวณริมฝีปาก ในขณะที่ผมเผลอกลั้นหายใจเหมือนคนแกล้งตายเวลาเจอหมี
แต่แล้วใบหน้านั้นก็ค่อยๆ ห่างออกไป ผมลืมตาขึ้นสบสายตาอีกฝ่ายที่กำลังจ้องมองลงมา
อยู่ๆ ก็ทำอะไรแบบนี้... ชักกลิ่นไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก...
ไมค์จะปล้ำผมรึเปล่าเนี่ย? ไม่นะ ต่อให้มันชอบแกล้งผมมากแค่ไหน แต่ก็คงไม่ทำอะไรเลวร้ายแบบนั้นหรอก
...ยังไงก็เป็นพี่น้องกันนี่นา...
ผมรู้สึกหวั่นใจยังไงชอบกล สัมผัสอ่อนโยนเมื่อกี้ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ในท้องยังไงชอบกล หัวใจเต้นโครมครามจนห้ามไม่อยู่
แววตาของอีกฝ่ายดูจริงจังผิดกับทุกที สายตาพุ่งตรงเข้ามา จนผมอดเสมองไปทางอื่นไม่ได้
แล้วใบหน้านั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงมาอีกครั้ง มือของเขาจับคางของผมหันเพื่อให้สบสายตา
ทว่าดวงตาคู่สวยข้างบนค่อยๆ พริ้มหลับลงช้าๆ จนเห็นแพขนตางอนยาว
ผมหัวใจแทบหยุดเต้น กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอเต็มที จนสุดท้ายเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ ของอีกฝ่าย ผมจึงเตรียมใจหลับตาลงรับริมฝีปากที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
และแล้ว...
...............................
...............................
...............................
และแล้ว...
"หึหึหึ..."
เอ๋!? ทำไมไม่โดนซะทีล่ะเนี่ย
"นึกว่าจะจูบล่ะสิ ไอ้พี่ลามก"
เสียงกระซิบยั่วโทสะดังขึ้นใกล้ๆ ริมฝีปากผม แล้วร่างสูงเบื้องบนก็ลุกขึ้นจากเตียง เดินออกจากห้องอย่างอารมณ์ดี
ผมกระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง
ทั้งที่เกือบโดนขโมยจูบ แต่ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนรอเก้อยังไงพิกล...
ผมควรจะดีใจใช่มั้ยครับพ่อแม่พี่น้อง! ที่ไม่ได้ถูกมันทำอะไรมากไปกว่านี้
แต่ทำไมกัน... ร่างกายมันกลับปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก
ยะ... อย่าบอกนะว่า... ผมกำลังเกิดอารมณ์...
แง่ะ... ไม่จริงใช่มั้ย จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อผมยังไม่ได้ถูกเล้าโลมอะไรขนาดนั้นซักกะหน่อย
หึยยยยย คิดแล้วสยอง
ผมเด้งตัวขึ้นมานั่ง หน้าซีดเผือด เหงื่อแตกพลั่ก
ที่แย่สุดๆ ก็คือ... ไอ้คนทำให้ผมเกิดอารมณ์แบบนี้ ดันเป็นน้องชายแท้ๆ ของผม
โอ๊ยยยยยยยย
ผมดีดดิ้นอยู่กลางเตียง
หนอย... เจ้าไมค์ ไอ้เด็กบ้า... รู้งี้ภาวนาขอให้ผีสาวจุอนมาหายังจะปลอดภัยกว่าตั้งเยอะ!!!
To be continued...
| ตอนต่อไป |
edit @ 12 Jan 2008 02:28:52 by ★ひまじん★
ทำไมไม่จูบเลยอ่ะ ทำไปเลย ว๊ากกกกก
แหม แต่น้องกระต่ายเกิดอารมณ์ด้วยอ่ะ แย่แล้วๆ
ตอนน่าจะมีลุ้น NC ไหมนะ อิๆๆๆๆ
รีบมาต่อไวๆนะคะ รออย่างใจจดจ่อค่ะ
#1 By drakyuchi (58.137.93.130) on 2007-11-22 16:37