G.M. รหัสรัก พิทักษ์โลก [10]

posted on 26 Nov 2007 21:43 by i-am-hima in fiction

* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

ทันทีที่เกรย์ลงจากรถ เขาก็เดินตามหลังแม็กซ์ต้อยๆ เหมือนลูกเป็ดตามก้นแม่

เด็กหนุ่มตรงหน้าเขามือหนึ่งสะพายเป้ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเดินอาดๆ เข้าไปในตัวอาคารของบริษัท

ทุเรศที่สุด... ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองต้องมาตกอยู่ในสภาพที่ด้อยกว่าน้องชายแบบนี้มาก่อน ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเขาโดยสิ้นเชิง

แม็กซ์ขึ้นลิฟต์ แล้วเดินนำไปยังห้องซ้อมเต้น

ระหว่างทางนั้นเอง ก็มีเด็กผู้ชายอายุไล่เลี่ยกันกับพวกเขากลุ่มหนึ่งเดินสวนมา

"เฮ่ย ว่าที่ศิลปินใหม่มาแล้วว่ะ แหม... ฟิตวุ้ย มาถึงก่อนเวลาตั้งชั่วโมง"

เด็กรูปร่างสูงใหญ่ ท่าทางอายุมากที่สุดในกลุ่มแกล้งทำเสียงดังขึ้นมาขณะคุยกับเพื่อน

เกรย์หันไปมอง แล้วต้องขมวดคิ้วเมื่อพบว่าเด็กทั้งกลุ่มหันมาเหลือบมองพวกเขา

"ไม่ฟิตได้ไงล่ะ เดี๋ยวนี้หน้ากระเทยกำลังอินเทรนด์ ถ้าไม่รีบเร่งให้ออก เดี๋ยวจะถีบไม่ขึ้นน่ะสิ"

เด็กหนุ่มอีกคนซึ่งแต่งตัวโดดเด่นกว่าคนอื่นๆ พูดเสริมแล้วหันไปหัวเราะกับคนแรก

แม็กซ์หันไปมองค้อนนิดหนึ่ง แล้วหันกลับไปโดยที่ขายังไม่หยุดเดิน

ในขณะที่เกรย์จ้องหน้าเจ้าของเสียงหัวเราะที่ดังที่สุดเขม็ง

"พี่แพทริค พี่เฟรด ลิฟต์มาแล้ว"

เด็กหน้าตาน่ารักคนหนึ่งชิงพูดขึ้น เมื่อเห็นลูกพี่กำลังดวลหมัดทางสายตากับผู้มาใหม่อย่างดุเดือด

...แพททริค กับเฟรดเหรอ... ทำไมต้องพูดจากวนประสาทแบบนั้นด้วย...

เกรย์เหลือบมองน้องชายซึ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินเข้าไปในห้อง

"หาเรื่องกันชัดๆ ดูเหมือนเขาไม่ชอบพวกเราเลยนะ"

เด็กหนุ่มแกล้งบ่นขึ้นมา

แม็กซ์เงยหน้ามองพี่ชายอย่างงงๆ

"แปลกตรงไหน พวกเราเซ็นสัญญาปุ๊บก็มีแผนจะได้ออกอัลบั้มเลยนี่ ส่วนพวกนั้นไม่รู้ต้องรอไปถึงเมื่อไหร่"

"หา? ออกอัลบั้มเหรอ?"

เกรย์ถึงกับช็อคที่ได้ยินข้อมูลใหม่

เฮ้ย... อะไรมันจะรวดเร็วขนาดนั้น? เซ็นสัญญาไปแค่สองอาทิตย์ไม่ใช่เหรอ?

ในขณะที่แม็กซ์แปลกใจกับสีหน้าอึ้งกิมกี่ของพี่ชายมากกว่า

"อะไรของนาย วันก่อนยังดี๊ด๊าจะได้มีอัลบั้มเป็นของตัวเองอยู่หยกๆ ทำเป็นลืมไปได้ สมองเสื่อมรึเปล่าเนี่ย"

"อ่ะ... เอ่อ... สงสัยฉันคง... จะ... เออ นอนน้อยไปหน่อย ก็เลยความจำเลอะๆ เลือนๆ"

แม็กซ์ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อเลยสักนิด

ไม่นานครูสอนเต้นก็เข้ามาในห้อง เกรย์กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ... ต่อจากนี้เขาควรจะทำยังไงดี

เขาวอร์มร่างกายอย่างเก้ๆ กังๆ โดยเหลือบมองแม็กซ์แล้วทำตาม

น่าแปลก... แม้จะจำไม่ได้ แต่ร่างกายเขากลับคุ้นเคยเหมือนได้ทำมาก่อน

แม้แต่ท่าเต้นที่ครูนำมาทบทวน... เกรย์ทำได้ทันทีเพียงแค่ดูตัวอย่างครั้งเดียว

ชิ... เนี่ยเหรอ ความจำเลอะๆ เลือนๆ ...แม็กซ์คิด... เพราะอย่างนี้น่ะสิ พวกนั้นถึงได้หมั่นไส้เอา

ท่าเต้นพวกนี้... การเคลื่อนไหวแบบนี้... เหมือนเคยเรียนรู้มาก่อน... เกรย์เริ่มสนุกไปกับการฝึกซ้อมท่าต่างๆ เขาเต้นได้ลื่นไหลขึ้น และเริ่มใส่ท่าที่ผุดขึ้นมาในหัวของตัวเองเข้าไป

ครูและแม็กซ์หยุดมองเด็กหนุ่มเต้นจนจบ ครูก็ถึงกับมองตาค้าง ก้าวถอยไปข้างหลังจนชิดราวทรงตัว

"เกรย์... รู้รึเปล่าว่านั่นเป็นท่าที่ไอจะสอนพวกยูในวันนี้..."

เขาหน้าซีดเผือดไปเล็กน้อย

เกรย์เองก็ตัวแข็งทื่อ เพราะเขาไม่คิดมาก่อนว่าจะเต้นโดยคิดท่าเองได้ขนาดนี้เหมือนกัน

"คือว่า... ร่างกายมันขยับไปเองน่ะครับ..."

เขาหันไปมองแม็กซ์ ทว่าแม็กซ์กลับจ้องเขานิ่งด้วยแววตาอึ้งๆ ไม่แพ้กัน

"เหรอ" ชายหนุ่มหัวเราะกลบเกลื่อน "ไอนึกว่าพวกยูไปแอบดูคลาสอื่นมาซะอีก"

เกรย์หัวเราะแหะแก้เขิน

"ดีเหมือนกัน ไม่ต้องเปลืองแรงไอมาก ว่าแต่ยูอย่าไปท้าแข่งอะไรกับใครเขาอีกล่ะ ไอต้องสอนเด็กอีกหลายคน ไอปวดหัว... เอาล่ะ งั้นแม็กซ์ เต้นตามไอนะ..."

แล้วครูก็หันไปให้ความสนใจเด็กหนุ่มคนน้องซึ่งยังเต้นไม่ได้

...ท้าแข่ง...? เขาเนี่ยนะ? ตัวเองก็เพิ่งจะหัดเต้น จะไปท้าแข่งอะไรกับใครได้!?

เกรย์เริ่มงุนงงไปหมด แสดงว่าสองสัปดาห์ที่ความทรงจำเขาหายไป ต้องเกิดอะไรขึ้นมากมายแน่ๆ

ไม่ใช่แค่ที่ห้องเรียนเต้น แต่ห้องเรียนร้องเพลงก็เกิดเหตุการณ์คล้ายๆ กัน

ครั้งนี้เกรย์ไม่ได้แสดงอะไรแปลกประหลาดออกมานอกจากให้ร้องเพลงตามโน้ต เพียงแต่เขาไม่คิดว่าเขาจะทำได้... เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้จักการบังคับลม ควบคุมการหายใจในการร้องเพลงมาก่อน ร่างกายเขาเป็นธรรมชาติเหมือนเคยผ่านการฝึกแบบนี้มาแล้ว แต่เขาแน่ใจว่าไม่เคยผ่านการฝึกที่ไหนมาก่อน

"มีพรสวรรค์แบบนี้ เริ่มเห็นอัลบั้มที่เป็นรูปเป็นร่างอยู่รำไร"

ครูสอนร้องเพลงซึ่งนั่งอยู่หน้าเปียโนหยอดคำหวานให้กำลังใจเต็มที่ ในขณะที่แม็กซ์สีหน้าเคร่งเครียด ดูกดดันมาตั้งแต่วิชาเต้นเมื่อตะกี้แล้ว

เด็กหนุ่มเห็นสีหน้าแม็กซ์ดังนั้นก็ทำท่าจะเข้าไปปลอบ ทว่ายังไม่ทันถึงตัว แม็กซ์ก็หันหลังให้ แล้วเดินหนี

"ผมขออนุญาตไปห้องน้ำ"

เขาเอ่ยสั้นๆ แล้วออกจากห้องไป

คุณครูมองตามแล้วยักไหล่

"ช่วยไม่ได้แฮะ เด็กคนนั้นเพิ่งเสียงแตก ต้องค่อยๆ ปรับกันไปเรื่อยๆ"

พูดจบเธอก็ก้มลงดีดเปียโนเพลงที่มีโน้ตตั้งอยู่ข้างหน้า

เกรย์มองไปทางประตูด้วยสายตาเป็นห่วง

หวังว่าหมอนั่นคงไม่เอาตัวเองมาเปรียบเทียบกับเขาหรอกนะ...

เกรย์กลับถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้า เขาทบทวนสิ่งใหม่ๆ ที่ได้เจอในวันนี้

ตึกค่ายเพลงที่เขาเซ็นสัญญาด้วย... เรียนเต้น เรียนร้องเพลง ทีมงานในบริษัท กลุ่มวัยรุ่นสังกัดเดียวกับเขา แล้วก็แม็กซ์....

วันนี้เขาทำเนียนเออออห่อหมกไปกับแม็กซ์ทั้งวัน เขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับที่นี่มาก่อน พอติดขัดอะไรแม็กซ์ก็จะแซวขึ้นมาว่าพักนี้พี่ชายเขาสมองเลอะเลือน แถมยังพูดประชดอีกว่า อยากสมองเลอะเลือนมั่ง จะได้เต้นเก่งร้องเพลงเก่งอย่างเขา

แม็กซ์ทั้งร้องทั้งเต้น ทำกิจกรรมได้อย่างปกติทั้งวัน ไม่มีท่าทีว่าอาการจะกำเริบเลย ในขณะที่เขากลับรู้สึกร้อนรุ่มเหมือนจับสัญญาณโรคประจำตัวของน้องชายได้เป็นระยะๆ

นอกจากนี้แววตาของแม็กซ์ที่มองเขาก็แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างบอกไม่ถูก ปกติหมอนั่นจะออดอ้อนเขาสารพัดเพราะรู้ว่าเขาไม่สามารถขัดใจได้เวลาอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ แต่นี่กลับมองอย่างเฉยชา เหมือนไม่ต้องพึ่งพาเขาอีกแล้วเวลาอาการกำเริบ

หรือเพราะหมอนั่นอาการไม่กำเริบอีกแล้ว... ก็เลยคิดว่าไม่ต้องง้อเขาอีก...?

ถ้าอย่างนั้น ไอ้ความรู้สึกปั่นป่วนที่มาเป็นระยะๆ ในตัวเขาล่ะ? คืออะไร? เขาคิดไปเองงั้นเหรอ? หรือว่าคราวนี้ อาการนั่นเหลือเพียงแต่เขาคนเดียวที่เป็น!?

แค่คิดก็อดใจหายไม่ได้แล้ว ขืนเป็นอย่างนั้นจริง ก็เท่ากับเขากลายเป็นผู้ป่วยโรคประหลาดที่ไม่มีใครสามารถเยียวยาให้หายได้น่ะสิ

เกรย์หน้าซีด

...สองสัปดาห์นี้ต้องมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นในชีวิตเขาแน่ๆ...

เขาหันไปมองกระจก แล้วเดินเข้าไปใกล้

เขาก็ยังเป็นคนเดิม... เขาแน่ใจ ตอนนี้เขามีสติสัมปชัญญะ ภาพที่มองเห็น ความรู้สึกนึกคิดต่างๆ ก็แจ่มชัด

ที่นี่... ห้องนอนของเขา... บ้านของเขา... ครอบครัวของเขา... ทุกอย่างเหมือนเดิม

ใช่แล้ว! ตั้งแต่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อวันก่อน มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่เปลี่ยนไป

นั่นก็คือแม็กซ์!!!

แม็กซ์ที่เคยอ่อนแอ แม็กซ์ที่เคยพึ่งพาเขายามป่วยไข้ กลับต่อต้านขัดขืนเขาอย่างเต็มที่ เหมือนกับไม่เคยมีเรื่องอะไรแบบนั้นมาก่อน แม็กซ์เดินนำเขาไปยังสถานที่ที่เขาไม่รู้จัก แล้วยังพูดเรื่องออกอัลบั้มอีก ไหนจะสายตาที่มองมายังเขา... บางครั้งทำให้เขารู้สึกเหมือนอีกฝ่ายเป็นคนแปลกหน้า

สองสัปดาห์นี้ ต้องมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับแม็กซ์แน่ๆ

บางที... อาจเกี่ยวข้องกับความเคว้งคว้างแปลกๆ ในใจที่จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมา ราวกับว่าน้องชายตัวจริงของเขาอยู่ในที่ที่ไกลแสนไกล...

น้องชายตัวจริงงั้นรึ?

งั้นก็แสดงว่า แม็กซ์ที่อยู่ในบ้านของเขาตอนนี้อาจเป็นตัวปลอม!?

บ้าไปแล้วเกรย์... มันจะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไงล่ะ ในโลกนี้มีการปลอมตัวแบบโคตรเหมือนอย่างในหนังสายลับที่ไหนกันเล่า

เกรย์สลัดความคิดที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ของตัวเองออกจากหัว แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงก่อนเคลิ้มหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

"รายงานล่าสุดของเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เมือง OOO ประเทศ xxx เมื่อสองวันก่อน พบผู้เสียชีวิตเพิ่มเติมอีกแปดคน ผู้บาดเจ็บ..."

เสียงโทรทัศน์ดังแว่วมาขณะที่เกรย์กำลังเดินลงบันได

"เฮ้อ...เวรกรรมอะไรกันนะ การเมืองของประเทศก็วุ่นวายจะแย่อยู่แล้ว ยังมาเจอแผ่นดินไหวอีก สงสารคนในประเทศนั้นจัง"

ไทนี่ทอดถอนใจขณะนั่งปอกผลไม้ไปดูข่าวไป อันที่จริงเธอกำลังรอรายการสอนทำอาหารที่จะมาต่อจากนี้ต่างหาก

"อะไรเหรอครับ"

เกรย์ถามขึ้น ทำเอาหญิงสาวสะดุ้ง

"อ้าว เกรย์... หิวเหรอลูก คุณลาล่าเขาเก็บมื้อเย็นไว้ให้แน่ะ กะแล้วเชียวว่าดึกๆ ต้องตื่นขึ้นมากิน..."

"มีแผ่นดินไหวเหรอครับ ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

ไทนี่ตัดผลไม้ยื่นให้ลูกชาย

"ไม่ใช่ประเทศเราหรอกลูก เกิดเมื่อวันอาทิตย์ ที่ลูกร้องไห้หาแม่ในห้างนั่นแหละ"

เธอจงใจล้อเลียนลูกชายอีกรอบ แหม... นานๆ ทีลูกชายดีเด่นของเธอจะทำตัวเป็นเด็กเล็กๆ ให้เห็นนี่นา

"ฮึ่ม ไม่คุยด้วยแล้ว ไปกินข้าวดีกว่า"

เกรย์ฮึดฮัด เดินเข้าไปในครัว

...แผ่นดินไหวงั้นเหรอ...

จู่ๆ ภาพความสั่นสะเทือนก็ผุดขึ้นมาในหัว ภาพนั้นตัดไปตัดมาไม่ปะติดปะต่อ ทั้งการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว เศษกระจกที่ตกมาจากฟ้า และ...

'ไอ้พี่เลว... อย่าเป็นอะไรนะ...'

...แม่... คิดถึงแม่จังเลย...

เกรย์ทรุดฮวบลงกองกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว

"แม่..."

ไทนี่รู้สึกเหมือนลูกชายอาการแปลกๆ เมื่อเธอหันกลับมามองก็เห็นหลังสั่นระริกของลูกชาย จึงลุกเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง

"เกรย์... ไม่สบายรึเปล่าลูก..."

สิ้นเสียงคำถาม เด็กหนุ่มก็คว้าตัวเธอมากอดแน่น

"แม่ครับ... ฮือออออ.... ฮืออออ... ผมนึกว่าจะตายซะแล้ว... ผมนึกว่าจะไม่ได้กลับมาเห็นหน้าแม่อีกแล้ว"

หญิงสาวตกใจไม่น้อย ...นี่มันอาการเดียวกับเมื่อวันอาทิตย์เลยนี่นา... เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายคนโตของเธอกันแน่?

เธอกอดตอบอย่างอ่อนโยน แล้วลูบหัวทุยๆ ที่ลงมาซบแนบอก

"โอ๋... นิ่งซะนะ... แม่อยู่ตรงนี้แล้วไง ไม่ต้องกลัวนะ คนดี..."

นานๆ ทีได้ปลอบเจ้าตัวใหญ่ รู้สึกเหมือนร้างลายังไงพิกล ปกติมีแต่เจ้าตัวเล็กที่ชอบเข้ามาอ้อน

เกรย์สงบลงเล็กน้อยในอ้อมกอดแม่ เขาเช็ดน้ำตา แต่ยังคงซุกซบหาความอบอุ่นจากวงแขนนั้น

"ไหน... บอกแม่มาซิ ว่าเป็นอะไร เมื่อวันอาทิตย์เกิดอะไรขึ้น ใครทำให้เกรย์ของแม่เป็นแบบนี้งั้นเหรอ"

ไทนี่ถามเสียงอ่อนโยน

เด็กหนุ่มส่ายศีรษะ นึกไม่ออก... ทำไมเขานึกอะไรไม่ออกเลย แม้แต่ภาพที่ผุดเข้ามาในหัวเมื่อกี้

หญิงสาวถอนหายใจ

"ฟังนะ เกรย์... ถ้าลูกมีอะไรก็บอกแม่ เข้าใจมั้ย อย่าเก็บเอาไปกลุ้มอยู่คนเดียว แม่จะพลอยไม่สบายใจไปด้วย"

เกรย์พยักหน้า

...ครับแม่... เพียงแค่ผมนึกออก... ผมจะบอกแม่อย่างแน่นอน... เพียงแค่ผมนึกออกเท่านั้น...

วันที่สี่ของการมาเรียนเต้นและร้องเพลง...

เกรย์คอยสังเกตแม็กซ์ตลอดเวลา เขาเริ่มแน่ใจว่าน้องชายที่อยู่กับเขาในตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว แม็กซ์กลายเป็นเด็กเงียบขรึม ตาขวาง พูดและแสดงออกน้อยที่สุดถ้าไม่จำเป็นทั้งต่อหน้าและลับหลังคนอื่น ในขณะที่แม็กซ์น้องชายคนเดิมของเขา อาจจะดูเหมือนเด็กเก็บกดไปบ้าง แต่ต่อหน้าคนอื่นจะทำตัวเรียกร้องความรักและความสนใจจากคนรอบข้าง หากไม่พอใจอะไรก็จะพูดและแสดงออกตรงๆ ยิ่งมีเขาอยู่ด้วย หมอนี่ถึงขั้นบู๊ล้างผลาญ เพราะรู้ว่าเขาจะเข้ามาช่วยอย่างแน่นอน

และคำพูดที่แม็กซ์ทนฟังไม่ได้... โดยเฉพาะคนพูดเป็นผู้ชาย

'น้องสาว'

'ผู้หญิง'

'ยัยทอม'

'กระเทย'

'ตุ๊ด'

ฯลฯ

แม็กซ์คนนี้กลับฟังได้อย่างหน้าตาเฉย เขาเพียงหันไปมองคนพูดให้รับรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรูเหมือนเคยทะเลาะกันเรื่องอื่นมาก่อนมากกว่าที่จะสะทกสะท้านกับคำล้อเลียนพวกนั้น

ถ้าอย่างนั้น... ในทางกลับกัน ตัวเขาในสองสัปดาห์นั้นเป็นคนยังไง? ทำไมตัวเขาซึ่งปกติเป็นพวกใช้เสน่ห์ของตัวเองสยบความริษยาของคนอื่นถึงได้สร้างศัตรูอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ขึ้นมาได้ แล้วเกรย์คนนั้นไปทำอีท่าไหน แม็กซ์ถึงได้ดื้อด้านกับเขาขนาดนี้

"เกรย์... เฮ่... เกรย์"

เสียงครูสอนเต้นปลุกเขาตื่นจากอาการเหม่อลอย

"อ่ะ... ครับ"

จริงสิ... ตอนนี้เขาอยู่ในห้องซ้อมเต้น อีกไม่กี่วันข้างหน้าจะมีงานที่พวกเขาจะได้แสดงร่วมกับศิลปินคนอื่นๆ เป็นการเต้นเปิดงานแบบง่ายๆ เพื่อให้พวกเขารู้สึกคุ้นเคยกับเวที

"ศิลปินใหม่ก็งี้แหละครับครู อีกหน่อยก็จะออกอัลบั้มเป็นดาราใหญ่แล้ว ไม่มาสนใจงานกระจอกๆ แบบนี้หรอกครับ"

แพททริคจงใจพูดกระแนะกระแหน

เกรย์จำเสียงได้ จึงไม่หันไปมอง เขาสูดหายใจลึกๆ แล้วพยายามข่มใจตัวเองไว้

"งานกระจอกที่ไหน มีแต่ศิลปินที่ผมชอบทั้งนั้น สำหรับผม ไม่ว่าจะเวทีไหน ผมก็จะทำเต็มที่ทั้งนั้น"

เกรย์ตอบโต้กลับไปบ้าง สิ่งที่ทำให้เขาอึดอัดกับงานนี้คือการต้องร่วมแสดงกับเจ้าพวกนี้เท่านั้น

"ถ้าคิดได้อย่างนั้นก็ดี"

คุณครูตัดบทก่อนเรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้

"เอาล่ะ งั้นมาเริ่มดูท่าแต่ละส่วนกันก่อน..."

ครูเริ่มอธิบายพร้อมทำท่าประกอบให้ทุกคนทำตาม หลังจากนั้นก็ให้แต่ละคนทำให้ดูทีละคน

และพอถึงตาของเกรย์

ขณะที่เขากำลังเต้นตามจังหวะ เด็กผู้ชายที่ยืนมองอยู่ข้างหลังในเงากระจกก็เริ่มขยับตัวเคลื่อนไหวด้วยเช่นกัน

หมอนั่น... เด็กที่ชื่อเฟรด...

เฟรดอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม็กซ์ แต่ดูจัดจ้านและโผงผางกว่ามาก เขาพยายามทำตัวให้ดูโดดเด่นเสมอ ทั้งเสื้อผ้าหน้าผม และการแสดงออก

เด็กหนุ่มเคลื่อนไหวร่างกายด้วยท่าเต้นไม่เหมือนกับที่ฝึก เขามีพื้นฐานและทักษะการเต้นที่ดีอยู่แล้ว เพียงแค่ใส่อารมณ์เข้าไปหน่อย ก็ดูมีชีวิตชีวาดึงดูดสายตาเหมือนนักเต้นอาชีพ...

แบบนี้มันจงใจก่อกวนชัดๆ

ไม่ใช่แค่ท่า แต่ขณะที่เต้น สายตายังมองคนที่อยู่ข้างหน้าผ่านกระจกอย่างท้าทาย

เกรย์ทำสมาธิเต็มที่ แล้วเต้นของตัวเองให้ดีที่สุดจนกระทั่งจบ

ไม่มีใครปรามเด็กเปรตนั่นเลยซักคน... เขานึกหงุดหงิด แต่ก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมา

...ไม่... แม้แต่จะมองหน้าเด็กบ้านั่น...

ขืนเก็บมาเป็นอารมณ์อีกฝ่ายคงจะสะใจ และตนมาเป็นคู่แข่งอย่างเต็มตัว สู้ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่ถือสาหาความยังจะดีเสียกว่า ให้รู้กันไปเลยว่าเขาไม่แยแส

ชิ... อย่างมากก็ทำได้แค่อิจฉาเท่านั้นล่ะว้า เจ้าพวกนี้

คนมั่นใจในตัวเองอย่างเกรย์นึกดูถูกอยู่ในใจ

และดูเหมือนจะได้ผล เฟรดอารมณ์เสียทุกครั้งที่ยั่วโมโหเกรย์ไม่ขึ้น เกรย์ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมทั้งแพทริคทั้งเฟรดถึงได้จงใจตั้งตัวเป็นคู่แข่งกับเขาเพียงคนเดียว ในขณะที่ไม่มีใครสนใจแม็กซ์เลยซักคน

'เกรย์... ฟื้นขึ้นมาสิ... เกรย์...'

...เสียงของแม็กซ์...

เขาฝันอีกแล้วเหรอเนี่ย

เขาฝันว่ายินเสียงของแม็กซ์ในความมืดอย่างนี้มาหลายคืนแล้ว เสียงนั้นชัดเจนขึ้นทุกวัน แต่กลับเหมือนอยู่ไกลแสนไกลทุกครั้ง

...แม็กซ์... นายอยู่ไหน...

'เกรย์... ได้ยินฉันรึเปล่า... นายอย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียว...'

เสียงนั้นสั่นเครือ ราวกับกำลังจะร้องไห้

'นายเกลียดฉันมากสินะ... นายเลยไม่อยากตื่นขึ้นมาเจอฉันอีกแล้ว'

ทันใดนั้น ความปั่นป่วนภายในร่างกายก็เข้าจู่โจมเขา เกรย์ถึงกับสะดุ้งตื่นเพราะความไม่สบายตัว แต่แล้วอาการนั้นก็ค่อยบรรเทาลงหลังจากที่เขาลืมตา

...นี่มันอะไรกัน...!? แม็กซ์... แม็กซ์ตัวจริงอยู่ที่ไหน แล้วแม็กซ์ที่อยู่ในบ้านเขาตอนนี้เป็นใคร?

To be continued...

| ตอนต่อไป |