ระวัง! พลัง Y จะกระจายมาสู่ท่าน *คิดก่อนคลิก*

  * คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

                แม็กซ์ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว เขากระพริบตาถี่ปรับสายตาให้คุ้นเคยกับแสงสว่างอันน้อยนิดภายในห้อง ตรงหน้าของเขาในตอนนี้คือท้องฟ้าคืนเดือนมืดผืนเล็กๆ ที่มีดาวส่องประกายระยิบระยับภายในกรอบดวงตาเรียวยาวดุจดวงตาของอินทรีย์หนุ่ม

                "เกรย์... เกรย์จริงๆ ด้วยสินะ"

                เด็กหนุ่มตาสว่างทันที เอ่ยทักอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบแห้งหากเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

                "แล้วนายคิดว่าคนที่ทำให้นายหายจากอาการบ้าๆ นั่นได้มีใครบ้างล่ะ"

                ริมฝีปากที่ย้อนถามเจือรอยยิ้มบางๆ

                "นายกลับมาได้ยังไง... แล้วกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่... แล้ว... แล้ว..."

                แม็กซ์เหมือนมีคำถามมากมายอยู่ในหัว แต่ในตอนนี้เขากลับนึกอะไรไม่ออก นอกจากความดีใจที่ได้เห็นพี่ชายตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างเดิมอีกครั้ง

                "ฉันได้ยินนายเรียกฉัน... ฉันได้ยินตลอดเวลา ฉันรู้สึกว่านายอาการกำเริบ แล้วจู่ๆ ฉันก็วูบไป... น่าแปลก ทั้งๆ ที่ฉันยังมีสติดีอยู่แท้ๆ..."

                แม็กซ์เอื้อมมือไปแตะไหล่กว้างของอีกฝ่าย แล้วค่อยๆ ลูบไปบนต้นแขน ผิวเนียนเรียบที่ห่อหุ้มกล้ามเนื้อแข็งแรงซึ่งปกป้องเขาเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้กลับมามีชีวิตอีกครั้งหนึ่งแล้ว

                "จะยั่วกันหรือไง"

                เสียงทุ้มดังแผ่วอยู่ที่ไรผมเหนือหน้าผาก แม็กซ์หลับตาลงรับสัมผัสอุ่นๆ ที่อ่อนโยน

                ไม่อยากเชื่อเลย... เกรย์ได้ยินเสียงของเขา และกลับมาหาเขาอีกครั้ง...

                เด็กหนุ่มรับจุมพิตนุ่มนวลจากพี่ชาย สนองตอบอย่างโหยหา แล้วเลื่อนมือโอบกอดรอบเอวของอีกฝ่าย แต่แล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

                "ทำไม... นายถึงได้อ่อนโยนนักล่ะ"

                เขาหลุดปากถามออกไปด้วยความระแวง

                เกรย์ยิ้มที่มุมปาก วูบหนึ่งแม็กซ์รู้สึกใจเต้นไม่เป็นส่ำขึ้นมา

                "ไม่รู้สิ... ทำไมไม่รู้... ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า อยากทำแบบนี้มาตลอด"

                แม็กซ์รู้สึกกระดากขึ้นมา เขาไม่คุ้นเคยกับเกรย์ที่เป็นแบบนี้ การกลับโลกไปอยู่ในร่างของแอนดรอยด์ทำให้พี่ชายจอมโหดของเขาประสาทกลับได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ

                จะยังไงก็ช่างเถอะ... แค่กลับมาก็พอแล้ว...

                เด็กหนุ่มยิ้มพลางซบหน้าลงบนแผ่นอกกว้างอย่างมีความสุข

 

 

                คุณหมออิริคนั่งไขว่ห้างพิงพนักอย่างสบายอารมณ์ เขาฮัมเพลงเบาๆ ขณะเลื่อนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะหลบให้แม่บ้านนำขนมและกาแฟมาตั้ง

                เกรย์กับแม็กซ์มองหน้ากันเมื่อเห็นโกโก้ที่ตั้งตรงหน้า ทำเอาคุณหมอถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความขำ

                "คราวนี้ไม่วางยาอะไรแล้ว ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์"

                แต่ทั้งคู่ก็ยังไม่กล้าแตะต้องของใดๆ บนโต๊ะอยู่ดี

                แพทย์หนุ่มใหญ่ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง แล้วยืดหลังตรงอย่างเอาการเอางาน

                "เอาล่ะ งั้นมาเข้าเรื่องเลยดีกว่า"

                ก่อนหน้านี้เกรย์ถูกจับสัมภาษณ์เพื่อเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นขณะอยู่บนโลก ซึ่งเมื่อเทียบกับรายงานจากผู้สังเกตการณ์พบว่าข้อมูลตรงกันอย่างที่สันนิษฐานไว้

                "เพราะฉะนั้นจึงสรุปได้ว่า... เกรย์ คุณอาจมีความสามารถเคลื่อนย้ายจิตของคุณไปยังอีกร่างหนึ่งได้"

                เจ้าตัวทำตาปริบๆ

                "แต่คราวนี้ถ้าจะทดลองโดยการทำร้ายร่างกายเพื่อให้ผมไปสิงที่อื่น ผมไม่เอาด้วยนะ"

                เด็กหนุ่มคิดไปไกล... ก็แหม... ก่อนหน้านี้ก็จับถ่วงน้ำทีนึงแล้วนี่

                นายแพทย์หัวเราะ

                "ไม่ทำอย่างนั้นหรอกครับ อย่างมากเราก็คงให้พวกคุณฝึกจิตเผื่อว่าความสามารถนั้นของคุณจะพัฒนาถึงขั้นควบคุมได้"

                "พวกคุณเหรอ?"

                แม็กซ์แทรกขึ้นมาอย่างงงๆ

                อิริคพยักหน้า

                "แน่นอนครับ คุณทั้งคู่นั่นแหละ อย่างน้อย ปริศนาเรื่องโรคประจำตัวของคุณจะได้ไขกระจ่างซักที"

                "แล้วเกี่ยวอะไรกับโรคของผมงั้นเหรอครับ"

                หนุ่มใหญ่หันไปจ้องหน้าเกรย์ แล้วถอนหายใจ

                "แสดงว่าคุณไม่เคยบอกน้องชายคุณเลยสินะ เรื่องอาการประหลาดของคุณน่ะ"

                "อาการประหลาด?"

                แม็กซ์หันไปจ้องพี่ชายบ้าง

                เกรย์เนี่ยนะ... มีอาการประหลาด? ทำไมเขาไม่เห็นรู้เลย นึกว่าเขาเป็นอยู่คนเดียวเสียอีก

                "คุณเคยสังเกตมั้ย ว่าทำไมเกรย์ถึงรู้ทุกครั้งเวลาที่คุณอาการกำเริบ..."

                แม็กซ์พยักหน้า สังเกตสิ... เขาสงสัยมาตลอด แต่ไม่กล้าถามเกรย์ออกไป บางครั้งเขาเดาเอาเองว่านั่นอาจเป็นเพราะความเป็นพี่น้อง เหมือนกับฝาแฝดบางคู่ที่พอคนหนึ่งเจ็บอีกคนก็จะเจ็บด้วยกระมัง

                "เพราะเกรย์ก็เกิดอาการเหมือนกัน เพียงแต่อาการของเขาจะไม่เหมือนกับคุณ อาการของคุณเกิดจากความรู้สึกขาด ส่วนอาการของเกรย์เกิดจากความรู้สึกแค้น"

                "ขาด...?"

                แม็กซ์เริ่มงง

                "แค้น...?

                เกรย์เองก็งงไม่แพ้กัน

                "แม็กซ์... เมื่อสี่ปีก่อน คุณเคยจมน้ำจนคิดว่าตัวเองจะตายใช่มั้ย?"

                จู่ๆ คุณหมอก็ถามขึ้นมา

                แม็กซ์สะดุ้งเล็กน้อย ในขณะที่เกรย์ขมวดคิ้วหน้าเครียดขึ้นมาทันที

                "จำได้รึเปล่าว่าตอนนั้นคุณคิดอะไรอยู่"

                แม็กซ์อึกอัก เหลือบมองใบหน้าคนข้างๆ ซึ่งกำลังแผ่จิตสังหารอย่างรุนแรงภายในไม่กี่วินาที เด็กหนุ่มรู้สึกเย็นวาบอย่างบอกไม่ถูก ตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายขึ้นมาตามไรผม

                เขาพยักหน้าเพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ขณะที่น้ำตาคลอขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ

                เกรย์สัมผัสถึงความหดหู่บางอย่างภายในร่างกาย เขาคลายหมัดที่กำไว้แน่น แล้วหันไปมองน้องชายด้วยความเป็นห่วง

                "พูดมาสิ แม็กซ์..."

                เด็กหนุ่มฝืนคลี่ยิ้มบางๆ เหมือนปลอบโยน

                แม็กซ์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ก้มหน้างุด ชำเลืองมองอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง

                ...ตบตาคนคุณหมออยู่สินะ... รอยยิ้มนี่... เมื่อกี้เขาไม่น่าโง่พยักหน้าตอบไปเลย ออกจากห้องนี้ไปเขาจะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้

                ดูเหมือนอิริคจะเดาสภาพออก

                "เอาล่ะ ถ้ายังไม่พร้อมก็ไม่ต้องพูด... ผมเองก็ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกคุณแย่ลงกว่าเดิม เพียงแต่ว่า... ไม่ว่าปัญหาอะไรก็ตาม ควรแก้ไขที่ต้นเหตุ ผมขอแนะนำให้พวกคุณรีบพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมาดีกว่านะครับ ไม่อย่างนั้นแบบทดสอบครั้งต่อไปของพวกคุณก็ไม่สามารถเริ่มต้นได้ซักที"

                ...แบบทดสอบ?... อะไรอีกล่ะทีนี้ นอกจากถ่วงน้ำ ขังในห้องสุญญากาศแล้ว จะเอาเขาไปนั่งเก้าอี้ไฟฟ้า แขวนคอ หรือว่าจับเข้าห้องแก๊สพิษล่ะ

                อิริคยิ้มขำเมื่อเห็นปฏิกิริยาของสองพี่น้อง เขาหยิบกาแฟขึ้นมาจิบแล้วจึงพูดต่อ

                "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ แบบทดสอบคราวนี้ไม่เกี่ยวกับร่างกายของพวกคุณหรอก... คู่หูทรหด"

                แง่ะ... เรียกซะเชยเชียว ทั้งคู่แอบเลี่ยนอยู่ในใจเมื่อได้ยินฉายาที่คุณหมอคิดขึ้นมาเอง

                "งั้น ผมให้การบ้านแล้วกัน มันอาจจะฝืนใจพวกคุณไปหน่อย แต่จำเป็นนะครับ ภายในพรุ่งนี้ พวกคุณทั้งคู่ต้องคุยกันเรื่องเมื่อสี่ปีก่อนให้ได้ และถ้าคุณไม่สะดวกใจล่ะก็... ผมจะบอกให้เขาช่วยปิดกล้องในห้องของพวกคุณ"

                แม็กซ์รีบแย้งขึ้นมาทันที

                "อย่าปิด! เอ่อ... ผมหมายความว่า ไม่ต้องปิดก็ได้ครับ ผมจะคุย... ทั้งที่กล้องเปิดอยู่นั่นแหละ"

                เรื่องอะไร... ขืนให้ปิด เขาอาจเละคามือไอ้พี่จอมโหดก่อนที่จะคุยเสร็จน่ะสิ

                "ก็แล้วแต่คุณนะ งั้นผมจะสั่งให้เปิดอีกครั้งแล้วกัน"

                "อีกครั้ง?"

                เด็กหนุ่มคนน้องทำหน้างง และเมื่อหันไปมองเกรย์ซึ่งแอบยักคิ้วให้เขาอยู่ข้างๆ เขาจึงเข้าใจขึ้นมา ทันใดนั้น หน้าแม็กซ์ก็แดงแจ๋อย่างควบคุมไม่อยู่

 

 

                แม้จะรู้ว่ากล้องเปิดอยู่ แต่คืนนั้นแม็กซ์รีบปีนขึ้นไปขดตัวนอนบนเตียงชั้นบน เขามุดผ้าห่มหลับตาปี๋เมื่อได้ยินเสียงเกรย์เปิดประตูออกจากห้องน้ำ

                ...กลัว... กลัวชะมัดเลย คุณหมอบ้านั่นให้การบ้านพิลึกๆ ไอ้พี่โหดนั่นมันทำอะไรไว้มันก็รู้อยู่แก่ใจดีอยู่แล้ว ยังจะให้มาพูดคุยอะไรกันอีก ขืนคุยสิ มันจะได้คอยหยิกหลังเขาแล้วบังคับให้พูดตามที่มันสั่ง เรื่องอะไรจะยอมเจ็บตัวให้โง่ล่ะ

                ไม่กี่นาทีต่อมา เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ

                พี่ชายสุดโหดกำลังปีนบันไดขึ้นมา ร่างสูงใหญ่เข้ามาคร่อมตัวแม็กซ์ แล้วดึงผ้าห่มที่เด็กหนุ่มคลุมโปงออก

                ...นั่นไงล่ะ มันมาแล้ว... แกล้งตาย เอ๊ย แกล้งหลับดีกว่า...

                "แม็กซ์... นายยังหลับไม่ได้ ลุกขึ้นมาคุยกับฉันก่อน"

                เด็กหนุ่มยังคงนอนนิ่ง ทว่าเปลือกตาสั่นระริก ใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ เหมือนคนหวาดผวา

                เกรย์วางฝ่ามือลงบนเส้นผมสีน้ำตาลนุ่ม ทำเอาแม็กซ์ถึงกับสะดุ้งเฮือก

                ...เดี๋ยวต้องจิกหัวแหงๆ... ดีล่ะ งั้นถ้ามันกระชากเมื่อไหร่ จะร้องโวยวายให้ลั่น...

                ทว่ากลับไม่เป็นอย่างนั้น เกรย์ลูบผมน้องชายอย่างเบามือ แล้วเขี่ยผมที่ปรกหน้าขึ้นไป เห็นใบหน้าขาวใสชัดขึ้น

                แม็กซ์เผลอขมวดคิ้วด้วยความเครียด ...มันจะมาไม้ไหนอีกล่ะเนี่ย?

                แล้วเกรย์ก็ล้มตัวนอนลงตรงที่ว่างด้านหลังแม็กซ์ เขาดึงตัวน้องชายเข้ามากอดแล้วซุกหน้าลงบนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มราวกับอีกฝ่ายเป็นหมอนข้างที่อบอุ่น

                "แม็กซ์... ฉันรู้ว่านายยังไม่หลับ ฉันขอโทษ... ที่ฉันปกป้องนายไม่ได้เมื่อสี่ปีก่อน..."

                เสียงทุ้มกระซิบแผ่วอยู่ใกล้หู ทำให้แม็กซ์เผลอลืมตาขึ้นมามองอย่างฉงน

                แง่ะ... นี่พูดจริงหรือจะหลอกล่ออะไรเขาอยู่? ไอ้พี่ตอแหลนี่กำลังเล่นละครสินะ ปกป้องอะไรกัน แกสั่งให้เพื่อนแกมาฆ่าฉันไม่ใช่รึไง

                เกรย์กระชับอ้อมกอด ทว่ากลับโดนอีกฝ่ายขยับตัวถอยหนี

                "แม็กซ์... นายยังไม่หลับจริงๆ ด้วย... งั้นหันมาพูดกับฉันสิ ฉันอยากให้นายหายนะ"

                เชอะ... อยากให้ฉันหายไปจากชีวิตของแกสิไม่ว่า... ทำเป็นพูดดีเพราะมีกล้องวงจรปิดอยู่มากกว่า

                เด็กหนุ่มยังคงทำเฉย

                เกรย์นิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วยื่นหน้าไปซุกที่ต้นคออีกฝ่าย ก่อนเลื่อนมือที่โอบรอบเอวลงสอดลูบไล้ภายใต้กางเกงนอน

                แม็กซ์สะดุ้งสุดตัวเมื่อมืออบอุ่นครอบครองอยู่ด้านหน้า

                "เกรย์... อย่า... จะทำอะไร..."

                เกรย์หัวเราะหึ ก่อนกระซิบอย่างแผ่วเบา

                "ถ้านายไม่หันมาคุยกันฉัน คงรู้สินะว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

                "แต่..."

                แกไม่อายกล้องบ้างรึไง ไอ้คนใจร้าย!!!

                "กล้องอยากจะถ่ายอะไรฉันก็ไม่สนอยู่แล้ว ในเมื่อมือฉันอยู่ใต้ผ้าห่ม ถ้าจะเห็นล่ะก็... มีแต่หน้าตอนลามกของนายนั่นแหละ"

                ไอ้พี่บ้า... สุดท้ายแกก็เผยธาตุแท้ออกมาจนได้

                "ก็ได้... เอามือออกไปก่อนสิ"

                เกรย์ยิ้มขำแล้วทำตามอย่างว่าง่าย แม็กซ์จึงพลิกตัวหันกลับไปทำท่าจะลุกขึ้นนั่ง ทว่าแขนของเกรย์ดึงตัวเขาให้นอนลงอีกครั้ง

                ยังไม่ทันที่แม็กซ์จะดิ้นรนขัดขืน เกรย์ก็จดริมฝีปากบนหน้าผากของเด็กหนุ่มเบาๆ

                "ขอโทษนะ... ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้นายเลิกระแวงฉัน"

                แม็กซ์ถึงกับเบิกตาโพลง เมื่อกี้เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย? ...เกรย์ขอโทษเขา... เป็นไปไม่ได้!!!

                ดวงตาสีดำขลับยังคงจ้องนิ่งเข้าไปในตาที่สั่นระริกของแม็กซ์

                "นายจะเอายังไง"

                แม็กซ์เป็นฝ่ายเปิดปากถามบ้าง

                "พูดมาสิ... สิ่งที่เราไม่ได้คุยกันมาตลอดสี่ปี... บอกฉันได้มั้ย ว่านายคิดยังไง"

                แม็กซ์มีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด จริงๆ แล้วเกรย์แอบหลอกถามเขารึเปล่า แน่ล่ะว่าระยะขนาดนี้ไม่ว่ากล้องหรือเครื่องดักฟังอะไรก็ตาม คงไม่สามารถจับเสียงที่เบาจนเหมือนกระซิบของทั้งคู่ได้ แต่ถ้าพูดออกไปแล้วเกรย์โกรธ ซักวันเขาอาจโดนเอาคืน

                เกรย์ดึงตัวน้องเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน แม็กซ์ขืนตัวเล็กน้อย แต่แล้วก็ต้องยอมตามด้วยความเคยชิน เขาไม่เคยต้านทานวงแขนของเกรย์ได้เลยซักครั้ง ทั้งที่หวาดกลัว แต่ก็โหยหาอย่างประหลาด

                "แม็กซ์... ฉันอยากใจดีกับนายนะ แต่ถ้านายไม่พูดล่ะก็... ฉันจะปล้ำนายต่อหน้ากล้องวงจรปิดนี่ล่ะ ไหนๆ ทุกคนก็รู้ความสัมพันธ์ของเราหมดแล้วนี่"

                เด็กหนุ่มตัวสั่นหนักกว่าเดิมเมื่อถูกอีกฝ่ายประกบริมฝีปากอย่างเอาจริง เกรย์กดไหล่ผอมบางกว่าตนเองลงบนที่นอน แล้วเริ่มซุกไซ้ลงมาที่คอและแผ่นอก

                "ฮึก... ฮึก..."

                แม็กซ์เริ่มสะอื้น ไอ้พี่บ้า... จะทำให้อับอายไปถึงไหน

                "ไม่นะเกรย์... ต่อหน้ากล้อง... ไม่เอา... อย่า..."

                "งั้นก็พูดมาสิ ว่าเมื่อสี่ปีก่อนตอนที่จมน้ำนายคิดอะไร"

                แม็กซ์ยังคงปิดปากเงียบ เกรย์จึงเลื่อนมือลงไปเคล้นคลึงภายใต้กางเกงของอีกฝ่ายอีกครั้ง

                "นายทำให้ฉันต้องบังคับนายเองนะ ใช้ไม้อ่อนแล้วนายไม่ให้ความร่วมมือเลยนี่"

                ฮึ่ม... ก็ได้... ในเมื่อแกไม่ไว้หน้าฉันแล้ว ฉันก็จะไม่ไว้หน้าแกเหมือนกัน ไม่ว่าจะพูดหรือไม่พูดฉันก็โดนสินะ

                แม็กซ์เปลี่ยนสีหน้า จ้องตาอีกฝ่ายเขม็ง น้ำตาเอ่อคลอทั้งสองตา

                "แปลกจริงๆ ที่นายกล้าทำหน้าแบบนั้นใส่ฉัน...คิดว่าฉันจะกลัวงั้นเรอะ"

                เกรย์ขยับมือใต้กางเกงของอีกฝ่าย แม็กซ์สะดุ้ง จิกเล็บลงบนข้อมือของพี่ชาย

                "ฉันรู้ว่านายไม่กลัวหรอก... นายอยากให้ฉันพูด ฉันก็จะพูด... ฮึก... ตอนนั้นฉัน... คิดอะไรงั้นเหรอ... ฮึก... นายคิดว่าคนที่กำลังจะตายเพราะถูกพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองฆ่า... มันจะคิดอะไรได้บ้างล่ะ นอกจาก..."

                เกรย์ชะงักมือ ดวงตาเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

                "ฆ่า... ฉันเนี่ยนะจะฆ่านาย"

                เกรย์เขย่าไหล่แม็กซ์ราวกับเรียกสติ

                แม็กซ์มันต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ... ถึงเขาจะรุนแรงกับแม็กซ์แค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะฆ่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เลย

                "อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย นายให้เพื่อนนายมาจัดการฉันเอง จำไม่ได้เหรอ? เอ็ดดีไง เพื่อนสนิทของนายเชียวนะ..."

                แม็กซ์เหยียดรอยยิ้มหยัน ...ไอ้พี่ขี้ขลาด ที่ไม่ลงมือเองก็คงเพราะกลัวความผิดล่ะสิ ไม่กล้าสุงสิงกับพวกเด็กเกเรให้แปดเปื้อน เลยใช้ให้คนอื่นทำ...

                เกรย์ถึงกับหมดแรงเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

                เด็กหนุ่มล้มตัวลงนอนหงายแล้วรำพึงออกมาเหมือนคนเพ้อ...

                "นี่แสดงว่า... นอกจากไอ้เด็กเวรพวกนั้น ยังมี... เอ็ดดี...?"

                เอ็ดดี... เพื่อนร่วมเป็นร่วมตายตั้งแต่ชั้นม.ต้นของเขาคนนั้นเนี่ยนะ!?

                "คิดว่าฉันไม่รู้สินะ แต่เสียใจด้วย ตอนพวกมันโยนฉันลงน้ำ พวกมันบอกฉันหมดแล้ว"

                "มันบอกว่าไง..."

                เกรย์ถามเสียงแผ่ว

                แม็กซ์ลุกขึ้นนั่ง น้ำตาที่เอ่อขอบตาร่วงลงมาที่สองแก้ม เขากัดฟันพูดออกมาด้วยความอัดอั้น

                "มันบอกว่าแกไม่ต้องการน้องชายอย่างฉันแล้วน่ะสิ!!! มันเลยมากำจัดฉันแทนแกไง!"

                แม็กซ์ปล่อยโฮอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ขณะที่เกรย์มองน้องชายอย่างอึ้งๆ ขณะที่ภายในร่างกายของเขากำลังส่งสัญญาณเตือนถึงอาการกำเริบของแม็กซ์

                ไม่นานเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาเริ่มหอบ เกรย์รีบผุดลุกขึ้น แล้วคว้าตัวแม็กซ์เข้มากอด ให้ตายเถอะ... เวลานี้เขาไม่อยากทำร้ายแม็กซ์เลย

                "ฟังนะ แม็กซ์..." เกรย์กระซิบข้างหู "ฉันไม่เคยไม่ต้องการนาย... จริงๆ แล้ว... ฉันต้องการนายมากต่างหาก ต้องการมาตลอด ฉันรักนาย... รักมากเกินไปจนฉันไม่รู้จะแสดงออกยังไง..."

                แม็กซ์พยายามดันตัวออกห่าง

                ไอ้บ้า ไอ้ตอแหล... ที่แกทำกับฉันมาตลอดจะให้ฉันเชื่อแกได้งั้นเรอะ

                เกรย์ดึงแม็กซ์เข้ามาจูบ... หนักแน่นแต่อ่อนโยน เด็กหนุ่มตรงหน้าขัดขืนในตอนแรก ทว่าเพียงไม่นานก็โอนอ่อนผ่อนตามความนุ่มนวลของสัมผัส

                เกรย์ถอนริมฝีปาก แล้วจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย แม็กซ์ทำท่าจะหลบตา แต่ถูกมือของอีกฝ่ายจับคางให้หันมาสบตาอีกครั้ง

                "แม็กซ์... นายเป็นสมบัติของฉัน... ฉันไม่ยอมยกนายให้ใครเด็ดขาด แม้แต่... ความตาย..."

                "พูดอะไรของนาย ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง"

                ใช่สิ... ปกติไอ้พี่ซาดิสต์นี่เห็นเขาเป็นสิ่งของสินะ ถึงไม่เคยปรานีเขาเลยซักครั้ง

                "แม็กซ์... ตอนนี้นายอาจจะไม่เชื่อ... แต่ฉันรักนาย... ฉันรักนาย ฉันเพิ่งรู้สึกอย่างชัดเจนตอนที่โดนระเบิดในเมืองนั่นแหละ"

                เกรย์ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบกรอกใส่หู

                แปลกชะมัด... ถึงแม้เขาจะยังไม่เชื่ออย่างสนิทใจ แต่ความอึดอัดที่ระบบหายใจกลับหายเป็นปลิดทิ้ง

                จู่ๆ แม็กซ์ก็รู้สึกอยากได้ไออุ่นจากอ้อมอกตรงหน้าซะดื้อๆ เขาซบใบหน้าลงบนแผ่นอกของพี่ชาย แล้วหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์

                "นายไม่ได้เกลียดฉัน..."

                เสียงสั่นเครือ ทว่าน้ำเสียงกลับฟังดูโล่งอก

                เกรย์ประคองใบหน้าของอีกฝ่ายให้เงยขึ้น แล้วจดหน้าผากตัวเองลงบนเนินหน้าผากของใบหน้าสวยนั้น

                "เรื่องในอดีต... อธิบายไปตอนนี้นายคงไม่เชื่อ แต่ว่าแม็กซ์... ณ เวลานี้ วินาทีนี้ ฉันรักนายเหลือเกิน เชื่อฉันนะแม็กซ์..."

                เด็กหนุ่มหน้าแดงระเรื่อ เมื่อเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของอีกฝ่าย ดวงตาขณะเอ่ยคำว่ารักไม่ต่างกับสายตาที่มองเขาในวันที่เกิดระเบิดนั่นเลยแม้แต่น้อย

                ...จะลองเชื่อดูดีมั้ยนะ...

                แม็กซ์เริ่มใจอ่อน

                เขาไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ออกจากปากเกรย์เมื่อครู่เป็นเรื่องจริงหรือสิ่งลวง แต่วินาทีที่ได้ฟัง เขารู้สึกเหมือนคำนั้นกำลังอาบอุ่นไปทั่วที่ไหนซักแห่งหัวใจซึ่งเคยแห้งผากและหนาวเหน็บมาเป็นเวลานาน

                เกรย์ประทับจูบอ่อนโยนบนกลีบปากสีชมพู ก่อนดันตัวอีกฝ่ายให้นอนราบ

                ทว่าทันทีที่หลังสัมผัสกับที่นอน แม็กซ์ก็ดันแผ่นอกกว้างออกจากตัวอย่างแข็งขืน

                "มีอะไรงั้นเหรอ?"

                เกรย์ขมวดคิ้วถามอย่างขุ่นเคือง เวลานี้เขาต้องการอีกฝ่ายจนแทบทนไม่ไหวอยู่แล้ว

                "กล้อง... ฉันอายนี่..."

                เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาแห่งคืนเดือนมืดหัวเราะเบาๆ ก่อนกระซิบบอก

                "กล้องวงจรปิดอะไรนั่น ไม่ได้เปิดตั้งแต่ต้นแล้ว"

                แม็กซ์กระพริบตาปริบๆ หัวใจพองโต

                หมายความว่า... ที่คุยกันเมื่อกี้...?

 

 

                "โรคประจำตัวของแม็กซ์เป็นอาการผิดปกติทางจิตใจอย่างหนึ่ง"

                คุณหมออิริคเริ่มอธิบายให้ทั้งคู่ฟังในวันต่อมา

                "คาดว่าเมื่อสี่ปีก่อนคงมีเรื่องบางอย่างที่กระทบกระเทือนใจอย่างรุนแรง เท่าที่ผมสืบประวัติดู ก่อนหน้านั้นเขาเคยจมน้ำมาก่อน เลยสันนิษฐานว่านั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้น ส่วนเกรย์... คุณสัมผัสได้ถึงอาการของเขา รวมทั้งมีผลต่ออาการของเขา เพราะฉะนั้น ยังไงเรื่องนี้ต้องมีคุณเกี่ยวข้องโดยตรงอย่างแน่นอน"

                "แล้วอาการผิดปกติของแม็กซ์เกิดจากอะไรเหรอครับ"

                เกรย์ถามขึ้นบ้าง

                คุณหมอหันไปมองแม็กซ์อย่างฉงน

                "ไม่ได้บอกพี่ชายคุณอีกเหรอ?"

                แม็กซ์อึกอักเล็กน้อย

                "ให้บอกอะไรล่ะครับ... ผมเองก็ยังไม่รู้เลย"

                 อิริคถอนหายใจอย่างระอา

                "เฮ้อ... งั้นผมคงบอกได้แค่เท่าที่สังเกตมา ส่วนจะใช่หรือไม่นั้น... ตัวคุณเองคงตอบได้ดีที่สุด"

                อิริคหยิบแฟ้มเล่มหนาซึ่งข้างในมีเอกสารที่พิมพ์ออกมาจากฐานข้อมูลปึกใหญ่

                "นี่เป็นข้อมูลการแสดงอาการของแม็กซ์ที่ผู้สังเกตการณ์ของเรารายงานมาตลอดสี่ปี แต่ไม่ใช่ข้อมูลที่ละเอียดและถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ เพียงแต่เหตุการณ์ก่อนแสดงอาการแต่ละครั้งเป็นสิ่งที่น่าสนใจ"

                เกรย์หยิบแฟ้มขึ้นมาเปิด เขาถึงกับหน้าซีดเมื่อเห็นข้อมูลต่างๆ เรียงกันพรืดอยู่ในตาราง ทั้งเวลา สถานที่ และ...พฤติกรรมของเขา

               "อะไรกัน!?"

                นี่มัน... อาชญากรรมชัดๆ... สืบเรื่องส่วนตัวของคนอื่นละเอียดยิบขนาดนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตในสวนสัตว์อย่างบอกไม่ถูก

               แม็กซ์เองก็เดือดปุดขึ้นมาไม่แพ้กัน

                "เดี๋ยวสิครับ ก่อนที่จะโวยวายอะไร ช่วยฟังเหตุผลก่อน"

                แพทย์หนุ่มใหญ่ทำใจดีสู้เสือ ...เพราะอย่างนี้ไง ถึงได้อยากให้ทั้งคู่คุยกันให้รู้เรื่อง กะแล้วเชียวว่าถ้าเอาข้อมูลพวกนี้ออกมา เจ้าเด็กสองคนนี่ได้ต้องโกรธอย่างแน่นอน

                "เท่าที่ดูเหตุการณ์ก่อนแม็กซ์อาการกำเริบ... มีอยู่สองแบบใหญ่ๆ ที่เกิดขึ้นบ่อยและน่าสนใจ อย่างแรกคือถูกเกรย์เย็นชาใส่ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เช่น แม่ดุเกรย์เรื่องแม็กซ์ เกรย์จึงโมโหพาลเมินใส่แม็กซ์ หรือเกรย์ระบายอารมณ์เสียใส่แม็กซ์... เอ่อ... ขอโทษที่ต้องพูดถึงคุณในแง่ร้ายนะครับ"

                เขาหันไปมองเกรย์ที่ทำหน้าหงุดหงิด

                "อย่างที่สองคือเกรย์คบผู้หญิงอื่น... สรุปง่ายๆ ก็คืออาการของแม็กซ์เกิดจากการขาดความรัก"

                "ขาดความรัก!?"

                ทั้งคู่แทบจะพูดออกมาพร้อมกัน

                ...ไอ้เด็กนี่เนี่ยนะ ขาดความรัก ก็เห็นมีแต่คนรุมเอาใจมันเกือบตลอดเวลา... เกรย์เหล่มองอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่

                "ครับ... โดยเฉพาะจากคุณ... เกรย์..."

                เกรย์ชี้ตัวเองอย่างอึ้งๆ ขณะที่แม็กซ์แบะปากพลางเลื่อนเก้าอี้ออกห่างพี่ชาย

                "ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับ แม็กซ์... คุณเคยสังเกตตัวเองบ้างมั้ย ก่อนที่คุณจะหายใจไม่ออกน่ะ คุณคิดอะไร ถ้าให้ผมเดาจากข้อมูลที่เก็บมาได้ คุณมักจะคิดว่าพี่ชายเกลียดคุณ ไม่ต้องการคุณสินะ"

                แม็กซ์หลบตาหนุ่มใหญ่ ...เขาไม่อยากจะยอมรับเลยว่าเป็นอย่างนั้น...

                ในขณะที่เกรย์สีหน้าสลดลง ...ที่แท้เขาก็เป็นต้นเหตุของอาการป่วยของแม็กซ์... คิดแล้วก็พลอยแค้นใจไอ้เอ็ดดีนั่น... คำพูดของมันคงฝังหัวแม็กซ์มาตลอดสี่ปีสินะ

                "งั้นทำไมผมถึงพลอยมีอาการไปด้วยล่ะครับ"

                เกรย์ถามขึ้นมาทำลายความเงียบชั่วอึดใจของห้อง

                คุณหมออิริคยิ้มที่มุมปาก

                "ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าพวกคุณเหมือนหยินและหยางในวงเดียวกัน และถ้าจะลงรายละเอียดที่ลึกไปกว่านั้น ผมคงต้องคาดเดาว่าพวกคุณสามารถสื่อสารกันทางจิตได้ เพราะอย่างนี้ไงล่ะ... จึงจำเป็นต้องมีแบบทดสอบชุดต่อไป..."

 

 

                และแบบทดสอบชุดต่อไปที่ว่า ไม่ต่างจากเกมเดาใจ

                สองพี่น้องถูกจับไปอยู่ในห้องสีขาวแคบๆ คนละห้อง ในห้องทั้งสองมีโต๊ะและเก้าอี้ บนโต๊ะมีไพ่รูปต่างๆ เรียงกันอยู่ห้าใบ ไพ่ดังกล่าวได้แก่

                วงกลม จันทร์เสี้ยว ดาวห้าแฉก ดาวหกแฉก และสามเหลี่ยม

                ทั้งคู่มีเวลาเหลือเฟือที่จะเรียงไพ่ตามใจชอบ เมื่อเรียงจนพอใจแล้วจึงออกมาข้างนอกเพื่อดูผล

                ...เรียงไพ่เพื่อดูว่าคิดตรงกันรึเปล่างั้นรึ...

                เกรย์และแม็กซ์พอจะเดาความหมายของแบบทดสอบนี้ออก

                พวกเขาเข้าไปนั่งที่โต๊ะ นอกห้องมีเจ้าหน้าที่สองสามคนรวมทั้งคุณหมออิริคนั่งดูมอนิเตอร์ซึ่งฉายภาพการเรียงไพ่บนโต๊ะ

                เด็กหนุ่มทั้งสองรู้สึกเครียดเล็กน้อย ทั้งที่รู้ว่าไม่มีอะไรร้ายแรง

                ...ช่างเถอะ รีบทำให้จบๆ ผลออกมายังไงเดี๋ยวก็รู้เอง...

                พวกเขาหยิบไพ่มาเรียงมั่วซั่วอย่างรวดเร็ว แล้วลุกจากเก้าอี้เตรียมออกจากห้อง

                "เดี๋ยวก่อนสิครับ"

                เสียงอิริคดังขึ้นจากลำโพงในห้อง

                "ผมอยากให้พวกคุณทำสมาธิ และเรียงไพ่แบบจริงๆ จังๆ กว่านี้ ก่อนอื่นดูรูปบนหน้าไพ่แล้วคิดนะครับว่ามันคือรูปอะไร จากนั้นก็ค่อยๆ เรียงอย่างมีสติ ดูว่าอันไหนอยู่ลำดับก่อนหลัง"

                ...โอย... อะไรกันอีกละเนี่ย เรื่องมากจริง... สองพี่น้องถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

                พวกเขาเรียงไพ่ช้าๆ อีกครั้ง

                เกรย์เรียงเสร็จก่อน แต่แล้วขณะที่เขากำลังจะลุกออกไป เขาก็เปลี่ยนใจเรียงไพ่ทั้งหมดใหม่อีกรอบ

                สองพี่น้องเดินออกมาดูผลงานตัวเองที่มอนิเตอร์

                แม็กซ์เรียง วงกลม จันทร์เสี้ยว สามเหลี่ยม ดาวหกแฉก ดาวห้าแฉก

                ขณะที่เกรย์เรียง ดาวห้าแฉก ดาวหกแฉก วงกลม สามเหลี่ยม จันทร์เสี้ยว

                "ไม่เห็นจะเหมือนกันเลย..."

                แม็กซ์บ่น

                ทดสอบแบบนี้แล้วได้อะไรงั้นรึ? เขาก็เรียงของเขา เกรย์ก็เรียงของเกรย์ ไม่เห็นจะมีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด ถ้าเหมือนกันนั่นก็คือบังเอิญ

                ทว่าคุณหมออิริคกลับยิ้มอย่างพอใจ

                "ช่วยกลับไปเรียงใหม่อีกรอบได้มั้ยครับ"

                ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องอย่างหน่ายๆ

                ครั้งนี้หน้าไพ่ทั้งห้าเปลี่ยนเป็นรูป วงกลม หัวใจ ใบโพธิ์ ข้าวหลามตัด และดอกจิก

                "เชื่อมั่นหน่อยสิครับ ว่าพวกคุณสื่อสารกันได้"

                เสียงอิริคดังผ่านไมค์เข้ามาอีกครั้ง

                สื่อสารกันได้งั้นเหรอ?

                ...งั้นถ้าเป็นแม็กซ์ น่าจะเรียงไพ่พวกนี้ยังไงนะ...

                ...คนอย่างเกรย์ คงใช้หลักการแบบนี้เรียงไพ่ล่ะมั้ง...

                แล้วทั้งคู่ก็เรียงไพ่ออกมาโดยพยายามเดาใจอีกฝ่าย

                ผลการทดสอบครั้งที่สอง

                แม็กซ์เรียง โพธิ์ดำ หัวใจ ข้าวหลามตัด ดอกจิก วงกลม

                ในขณะที่เกรย์เรียง วงกลม หัวใจ โพธิ์ดำ ข้าวหลามตัด ดอกจิก

                "ก็ยังไม่เห็นจะมีอะไรเหมือนกัน"

                ทั้งคู่ทำหน้าเซ็ง

                "อย่าบอกนะครับว่าจะให้เราเข้าไปเรียงใหม่ ขืนเป็นแบบนี้ไม่ต้องนั่งเรียงเป็นร้อยๆ รอบจนกว่าจะตรงกันเหรอครับ"

                เด็กหนุ่มคนพี่เถียงขึ้นมา เขาไม่เห็นว่าจะได้ประโยชน์อะไรจากการทำกิจกรรมนี้เลย

                "ใจเย็นๆ สิครับ งั้น... คราวนี้พวกคุณทำหัวให้โล่งสุดๆ เลยนะ คุณจำได้รึเปล่าว่าตอนที่คุณฝึกจิตว่างในน้ำกับในห้องสุญญากาศน่ะ ทำยังไง"

                พวกเขาไม่ได้ถูกจับถ่วงน้ำมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่วันที่เกรย์หมดสติไปนั่นแหละ

                เมื่อสองพี่น้องเดินเข้าไปในห้อง หนุ่มใหญ่ก็หันมาพูดยิ้มๆ กับเจ้าหน้าที่คนอื่น

                "ผมเชื่อว่าครั้งแรกสุดที่เกรย์เรียงออกมาเหมือนแม็กซ์ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... ดูสิครับ ขนาดเริ่มหยิบไพ่ยังหยิบพร้อมกันเลย"

                ในความว่างเปล่า... เกรย์รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว

                'สามเหลี่ยมสีเหลือง สี่เหลี่ยมสีแดง วงกลมสีน้ำเงิน ดาวสีเขียว แล้วก็รูปไข่สีม่วง...'

                เกรย์ลืมตาอย่างงงๆ เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงน้องชายเข้ามาในหัว

                เขาก้มลงมองไพ่ตรงหน้าตัวเอง แล้วขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด

                'บ้าน่า... รูปไข่สีม่วงอะไร... สีเขียวต่างหาก'

                'ไข่สีม่วง สีเขียวน่ะดาว'

                เอ๊ะ... มีเสียงตอบด้วย... แสดงว่าที่ได้ยินเสียงของแม็กซ์เมื่อครู่ เขาไม่ได้จิตฟั่นเฟือนคิดไปเองสินะ

                'งั้นเอาตามนี้แหละ เกรย์จะเรียงแบบไหนกันนะ'

                'เฮ่ย... เดี๋ยวก่อนสิ ของฉันไข่เป็นสีเขียวนะ สามเหลี่ยมสีแดง วงกลมสีเหลือง ดาวสีน้ำเงิน สี่เหลี่ยมต่างหากที่สีม่วง'

                เกรย์เผลอโต้ตอบเสียงที่ดังขึ้นในหัว ทันใดนั้น เขาก็ลืมตาขึ้น ละเลงไพ่ทั้งห้าใบบนโต๊ะ แล้วเดินลุกออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

                "พวกคุณขี้โกง!!!"

                ทันทีที่พูดจบ เขาก็ชะงักแล้วหันไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ

                แม็กซ์เองก็กำลังหันมามองเขาอย่างงงๆ เช่นกัน

                ในขณะที่เจ้าหน้าที่ซึ่งอยู่ตรงนั้นพากันหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นทั้งคู่ทำอะไรเหมือนกันอย่างกับกระจกเงา

To be continued...

| ตอนต่อไป |

 

edit @ 12 Jan 2008 02:45:31 by ★ひまじん★