ระวัง! พลัง Y จะกระจายมาสู่ท่าน *คิดก่อนคลิก*

  * คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

 

                "อ๊ะ... เกรย์... อย่า... ไม่..."

                เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มร้องเสียงหลงเมื่อรู้สึกถึงร่างกายของอีกฝ่ายที่กำลังเบียดแทรกเข้ามาที่หว่างขา

                "ชู่... อย่าเสียงดังสิแม็กซ์ อยากให้คนอื่นตื่นรึไง"

                เสียงกระซิบขู่ดังอยู่ข้างหูอย่างใจเย็น แฝงความน่าสะพรึงกลัวอยู่ลึกๆ

                "ยะ... อย่าทำแบบนี้เลยนะ... ฉะ... ฉันเจ็บ... ได้โปรด"

                เกรย์จูบซับน้ำตาร่างที่กำลังสั่นระริกอยู่ข้างใต้ เขายิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ

                "หึ... ไม่เอาน่า... เด็กดี... เดี๋ยวนายก็จะสบายขึ้นแล้วไง"

                "ฮะ....อึ่ก... อ๊ะ!"

                ใบหน้าสวยถึงกับดิ้นพราด เมื่อร่างกายของอีกฝ่ายกระแทกลึกเข้ามาในร่างกายจนสุดในคราวเดียว หยาดน้ำใสๆ ไหลทะลักออกจากสองตาเป็นทาง ขณะที่ริมฝีปากของเขาก็ถูกอีกฝ่ายปิดไว้ไม่ให้เสียงครางแห่งความเจ็บปวดหลุดรอดมาได้

                "อือ... อือ..."

                ลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดกันอยู่ภายใน ทำให้เขาไร้แรงต่อต้านร่างกายของอีกฝ่ายโดยสมบูรณ์

                ความรุนแรงที่ถาโถมเข้ามาแบบนี้... เหมือนจะเคยชิน... แต่ไม่ว่าครั้งไหนก็ไม่อาจทานทนได้เสียที

                เด็กหนุ่มพยายามยกสะโพกขึ้นให้อีกฝ่ายจู่โจมเข้ามาได้อย่างสะดวก เพราะเขารู้ดีว่าผลจากการขยับหนีและแข็งขืนรังแต่จะทำให้คนตรงหน้าโมโหและรุนแรงกับเขายิ่งขึ้น

                "อา... ดีมาก...แม็กซ์... แบบนี้สิ น่ารัก..."

                เสียงทุ้มถอนริมฝีปากแล้วกระซิบแผ่ว จากนั้นก็ซุกไซ้ลำคอขาว พลางขบกัดสร้างร่องรอยไว้มากมาย

                "ฮึก... ฮึก..."

                ทั้งที่อยากปล่อยโฮออกมา แต่เขากลับต้องกลั้นเสียงร้องเอาไว้ แล้วเกี่ยวแขนรอบคอคนด้านบนเพื่อไม่ให้ตัวเองไหลไปตามแรงกระแทก

                ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจสรีระเขาเป็นอย่างดี จังหวะที่ถาโถมเข้ามาจึงมีเร็วมีช้า อ่อนโยนบ้าคลั่งสลับกันไป

                "เกรย์... เกรย์..."

                เด็กหนุ่มเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่อ่อนแรง

                "ฮะ... เกรย์... ได้โปรดเถอะ... รีบจบซะที..."

                ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างที่ฝังลึกอยู่ในกายของเด็กหนุ่มก็ปลดเปลื้องความปรารถนาภายในช่องทางจนชุ่มฉ่ำ

                ทั้งคู่หายใจหอบถี่

                แม็กซ์คลายวงแขนจากรอบคอเด็กหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันที่อยู่ด้านบน ในขณะที่เกรย์ยังคงจูบหยอกเย้าอยู่ที่คางและริมฝีปาก ก่อนเลื่อนมาขบที่หัวไหล่ และกระดูกไหปลาร้า ตีตราเป็นเจ้าของไว้เสร็จสรรพ

                "อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย"

                แม็กซ์เบี่ยงตัวหนี

                "เดี๋ยวใครเห็น..."

                เกรย์ยิ้มหวาน แล้วจับคางของอีกฝ่ายให้หันมา ก่อนประกบริมฝีปาก

                "อื้อ... อื้อ..."

                เด็กหนุ่มขมวดคิ้วพลางส่งเสียงประท้วง

                แล้วร่างที่ยังฝังอยู่ภายในกายของเขาก็เริ่มขยับถี่อีกครั้ง

                แม็กซ์ถึงกับตาเบิกโพลง

                ...ไม่นะ... พอซักที... เขาทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บจนไม่ไหวอยู่แล้ว

                ทว่าเขาไม่อาจขัดขืนอะไรได้ เพราะร่างกายของเขาเองก็เริ่มตอบสนองอีกเช่นเคย

                ทำไม... จึงไม่อาจหยุดยั้งอีกฝ่ายได้ซักที เขาเจ็บใจตัวเองที่สุด

                แม้ผลของการกระทำเช่นนี้จะทำให้ร่างกายของเขาฟื้นตัวมากแค่ไหน แต่ความเจ็บปวดและร่องรอยที่ได้รับ ก็ไม่ต่างไปจากการถูกข่มขืน... โดยพี่ชายแท้ๆ ของเขาเอง...

 

 

                บ่ายแก่ๆ ของวันสอบปลายภาควันสุดท้าย แม็กซ์หิ้วกระเป๋าลงมาจากตึกเรียนพร้อมกับเด็กหนุ่มสาวกลุ่มเดียวกัน ทุกคนสีหน้าสดชื่นแจ่มใสกว่าปกติต้อนรับอิสรภาพจากความเครียดที่สะสมมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ บทสนทนาของพวกเขาไม่มีเรื่องเรียนเล็ดรอดออกมาให้เหนื่อยสมองอีกเลย

                "เอาล่ะ ก่อนกลับไปหาอะไรกินฉลองสอบเสร็จกันหน่อยมั้ย"

                เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มเอ่ยขึ้น

                ทั้งหมดเห็นพ้องต้องกัน และเดินไปยังโรงอาหาร

                หลังจากซื้อขนมขบเคี้ยวและน้ำดื่มมานั่งรวมตัวกันที่โต๊ะประจำแล้ว สายตาแม็กซ์ก็สะดุดกับโต๊ะอีกด้านหนึ่ง

                เด็กหนุ่มอายุมากกว่าเขาสองปี กำลังหัวร่อต่อกระซิกป้อสาวอยู่ตรงนั้น

                เชอะ... ใจคอจะจีบให้หมดโรงเรียนรึยังไง

                เด็กหนุ่มคิดด้วยความหมั่นไส้

                ไอ้พี่จอมโหดของเขาเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นมักทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ ใจดี และเป็นมิตรกับทุกคนโดยเฉพาะผู้หญิง แต่พออยู่ด้วยกันกับเขาตามลำพังหมอนั่นกลับไม่เคยรู้จักความเมตตาปรานี ทั้งข่มเหง ข่มขู่ แม้แต่ข่มขืน รังแกเขาทุกอย่างเท่าที่จะทำได้

                ฝ่ายที่โดนจ้องเขม็งดูเหมือนจะรู้ตัว เขาชำเลืองมองอีกฝ่ายด้วยหางตา แล้วปลีกตัวจากเด็กสาวตรงหน้า เดินเข้ามาหาน้องชายซึ่งเริ่มใจฝ่อครั่นเนื้อครั่นตัวเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้

                "ไง แม็กซ์... ข้อสอบยากมั้ย"

                หนุ่มหล่อผิวขาวหน้าคมผมดำทรุดตัวลงนั่งข้างๆ พลางขยี้หัวน้องชายอย่างเอ็นดู

                "แต่ยากแค่ไหน นายก็ทำได้อยู่แล้วนี่... หัวดีซะอย่าง"

                เชอะ... ไอ้ตอแหล... แกพูดดีกับฉันเพราะมีเพื่อนๆ ฉันนั่งอยู่ด้วยล่ะสิ

                "พี่เกรย์ หวัดดีครับ... สอบครั้งสุดท้ายเป็นไงมั่งครับ"

                "สวัสดีค่ะพี่เกรย์... ใจหายจังเลย จะไม่ได้เห็นพี่ที่โรงเรียนอีกแล้ว..."

                เพื่อนๆ ในโต๊ะเอ่ยทักและชวนเกรย์คุยอย่างเป็นมิตร ทุกคนในโรงเรียนต่างรู้ดีว่าเกรย์สุดหล่อประจำโรงเรียนคนนี้รักและหวงน้องชายตัวเองมากแค่ไหน ถ้าใครบังอาจแกล้งแม็กซ์ล่ะก็... อาจถูกเกรย์เล่นงานหนักจนถึงขั้นโดนไล่ออกจากโรงเรียนก็เป็นได้ แต่วิธีการเอาคืนของเกรย์ไม่ใช่สักแต่ว่าใช้กำลัง เด็กหนุ่มคนนี้มีดีที่สมอง เขาไม่ยอมให้หมัดของตัวเองเปื้อนเลือดคู่อริอย่างแน่นอน หรือถ้าจะเปื้อน ก็ต้องเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวอย่างสมศักดิ์ศรีเท่านั้น

                เกรย์และแม็กซ์จัดว่าเป็นคู่พี่น้องที่น่าอิจฉาที่สุดในโรงเรียนก็ว่าได้ เพราะนอกจากจะหน้าตาดีทั้งคู่ เรียนเก่งทั้งคู่ แถมยังเล่นกีฬาได้ดีทั้งคู่แล้ว เมื่อใดที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน ทุกคนจะชื่นชมความน่ารักของสองพี่น้อง โดยเฉพาะสาวๆ มักกรี๊ดกร๊าดเสมอเวลาที่เห็นสองพี่น้องดูแลกันและกัน

                เกรย์เอาใจใส่และเอ็นดูน้องชายของเขาอยู่เสมอ ในขณะที่แม็กซ์เป็นเด็กขี้อ้อน มักชอบทำตัวอ่อนแอให้พี่ชายทำนู่นทำนี่ให้ตลอด

                ...สวรรค์ของฉันก็คือต่อหน้าคนเยอะๆ นี่แหละ... แกทำดีได้หน้า ส่วนฉันก็ได้ใช้แกเป็นการเอาคืน...

                แม้วิธีการจะเหมือนเด็ก แต่แม็กซ์ก็ยังระบายความเก็บกดได้บ้างชั่วครั้งชั่วคราว

                ...ช่วยไม่ได้ แกวางกับดักของแกเองนะ แกอยากสร้างภาพให้คนอื่นเห็นว่าแกเป็นคนอ่อนโยน ใจดี รักน้องเอง... มีแต่ฉันนี่แหละที่รับรู้ความโหดเหี้ยมอำมหิตของแก... มีแต่ฉันเท่านั้น ที่กุมความลับนั้นของแกไว้

                แต่แม็กซ์เองก็รู้ดีว่าเขาทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้

                เกรย์ทำแบบนั้นกับเขาตั้งแต่เขาเพิ่งเข้าม.ต้น มันเริ่มจากโรคประจำตัวประหลาดของเขา ทำให้เขาหายใจไม่ออก เหมือนคนหมดเรี่ยวแรงกำลังจะตาย แต่แล้วเกรย์ก็เข้ามากอดเขา ให้ความอบอุ่นแก่เขา เขาจึงรู้สึกดีขึ้น

                น่าแปลก... ทุกครั้งที่เกรย์ทำแบบนั้น เมื่อตื่นขึ้นเขาจะรู้สึกหายจากโรคเป็นปลิดทิ้ง และเกรย์เองก็เหมือนจะสัมผัสได้ทุกครั้งเวลาที่เขาอาการกำเริบ หมอนั่นจะลากเขาไปยังที่ลับตาคน และเยียวยาให้จนหาย

                ทว่า... ไม่รู้ว่าเพราะความอิจฉา หมั่นไส้ หรือไม่ชอบหน้าเขามาตั้งแต่เด็กหรืออย่างไร เกรย์ถึงได้รุนแรงกับเขาทุกครั้งที่อยู่ตามลำพัง หลายครั้งที่เขารู้สึกว่าเกรย์เหมือนสัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังขยุ้มเหยื่อตรงหน้า ผิดกับตอนที่อยู่กับคนอื่นราวกับคนละคน

 

 

                ...พรุ่งนี้ก็จะปิดเทอมวันแรกแล้ว...

                แม็กซ์โยนกระเป๋าไว้ตรงเก้าอี้ แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงนุ่ม สายตาเหม่อลอยมองเพดาน

                เขาเกลียดช่วงปิดเทอมที่สุด

                เพราะปิดเทอมเขาจะไม่ได้ไปโรงเรียน ไม่ได้อยู่กับเพื่อนๆ และไม่ได้เจอผู้คนภายนอก

                เขาไม่ใช่เด็กติดเพื่อน เวลาอยู่ในกลุ่มเขาก็ไม่ใช่คนพูดมากอะไร ออกจะเงียบๆ เรียบร้อยและขี้อายด้วยซ้ำ แต่เหตุผลเพียงหนึ่งเดียวที่เขาไม่อยากให้มีปิดเทอมก็คือ เขาจะมีเวลาว่างอยู่ตามลำพังซึ่งพี่ชายจอมโหดจะเข้าหาเมื่อไหร่ก็ได้ต่างหาก

                อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้พ่อเคยคุยกับเกรย์และเขาว่าจะให้เรียนศิลปะการป้องกันตัวตอนปิดเทอม เขาเองก็รอที่จะไปเรียนอย่างใจจดใจจ่อ ทว่าหลังจากพูดคุยในวันนั้น พ่อเขาก็ไม่เอ่ยถึงโรงเรียนที่ว่านั่นอีกเลย

               

                ก๊อก ก๊อก

                เสียงเคาะประตูดังขึ้น แม็กซ์ถึงกับเด้งผึงขึ้นมานั่งด้วยความตกใจ

                นั่นไงล่ะ... ไม่ทันไรพี่ชายตัวดีของเขาก็มาเคาะเรียกจนได้ ชอบเห็นน้องชายเป็นเครื่องระบายความเครียดอยู่เรื่อยเลย

                เขาเดินไปเปิดประตูอย่างไม่เต็มใจนัก

                ไม่รีบเปิดก็ไม่ได้ ขืนทำให้อีกฝ่ายโมโหล่ะก็ มีหวังได้เจ็บตัวฟรี

                เด็กหนุ่มอายุมากกว่าเดินเข้ามาในห้องแล้วนั่งลงบนเตียงอย่างวางอำนาจ

                แม็กซ์ปิดประตูลงกลอนอย่างรู้งาน

                เกรย์เอื้อมไปกระชากข้อมือเรียวเล็กของน้องชาย แล้วดึงให้อีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนตัก เขาโอบเอวอีกฝ่ายไว้ไม่ให้หนีไปไหน

                "เกรย์... ฉันเหนื่อย... ฉันเพิ่งจะสอบเสร็จ..."

                ใบหน้าคมเข้มยกมุมปากข้างหนึ่งเหมือนจะยิ้ม ดวงตาเรียวฉายแววเจ้าเล่ห์อยู่ลึกๆ ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกหวาดหวั่น

                "รู้แล้วล่ะน่า... เพราะอย่างนี้ไง ถึงได้มาช่วยทำให้หาย"

                พูดจบก็ผลักอีกฝ่ายนอนลงบนเตียงแล้วขึ้นไปคร่อม

                "อย่า... เกรย์... ใกล้ถึงมื้อเย็นแล้ว เดี๋ยวแม่เรียกกินข้าว..."

                เด็กหนุ่มพูดเสียงเครือ

                ทว่าดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สน เขาประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากสีชมพูอ่อนตรงหน้า เริ่มต้นด้วยการบรรจงจูบอย่างอ่อนหวาน แล้วค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

                แม็กซ์กำปกเสื้อของพี่ชายแน่น เหมือนพร้อมที่จะผลักออกทุกวินาที ทว่าจูบที่ร้อนแรงกลับทำให้แรงต้านทานของเขาลดลงเรื่อยๆ

                เกรย์สอดลิ้นเข้าโลมเลียสำรวจกำแพงไข่มุกด้านใน ก่อนแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดลิ้นของอีกฝ่าย แล้วค่อยๆ ดูดขึ้นมา

                "อือ..."

                แม็กซ์ถึงกับน้ำตาคลอ เขาเลื่อนวงแขนขึ้นไปโอบรอบคอคนตรงหน้าอย่างจำนน

                กระทั่งเกรย์ถอนริมฝีปาก ทั้งคู่หายใจหอบราวกับขาดอากาศเป็นเวลานาน

                เกรย์รู้ดีว่าถ้าเขารุกต่อไปยังไงอีกฝ่ายก็ต้องยอมเขาอยู่แล้ว ทว่าเขากลับยุติเพียงแค่นั้นแล้วพิศสีหน้าหื่นกระหายจากการโดนปลุกอารมณ์เมื่อครู่

                "ยอมง่ายๆ แบบนี้น่าเบื่อชะมัด... ช่างเถอะ ฉันไม่ได้กะเข้ามากอดนายอยู่แล้ว แค่จะมาบอกว่า..."

                ริมฝีปากชุ่มชื้นขยับไปแนบที่ใบหู

                "พรุ่งนี้นายต้องออกไปกับฉัน"

                พูดจบก็ดันตัวลุกขึ้นแล้วเปิดประตูออกไปจากห้อง ทิ้งน้องชายที่ยังนอนมองส่งด้วยสายตาละห้อยเพราะอารมณ์ค้าง

                ไอ้พี่บ้า... บ้าที่สุด... แล้วทีนี้ฉันจะจัดการกับความร้อนในตัวยังไงล่ะเนี่ย...

 

 

                เช้าวันต่อมาเกรย์เข้ามาปลุกน้องชายขี้เซาด้วยลำแข้งถึงเตียง

                ...หนอย ไอ้คนใจร้าย ชอบใช้กำลังอยู่เรื่อย...

                แม็กซ์มองค้อนแผ่นหลังพี่ชายซึ่งเดินนำหน้าอยู่ มือบีบนวดต้นคอและไหล่ของตัวเองอย่างเกียจคร้าน

                เมื่อวานก็มาแหย่ให้อารมณ์ค้าง แล้วไม่จัดการต่อ เล่นเอาเขานอนหนาวๆ ร้อนๆ ทั้งคืน ส่งผลให้เขารู้สึกอ่อนเพลีย เหมือนร่างกายหนักๆ เมื่อตื่นขึ้นมา

                บ้าที่สุด... โดนก็เจ็บ ไม่โดนก็ทรมาน เมื่อไหร่เขาจะหลุดออกจากบ่วงเวรบ่วงกรรมของพี่ชายคนนี้เสียทีนะ

                ว่าแต่... ไอ้เกรย์จอมโหดจะพาเขาไปไหน?

                ช่างเหอะ... อยู่นอกบ้านแล้ว แถมออกมาที่คนพลุกพล่านด้วย ยังไงเกรย์ก็ไม่ทำร้ายเขาหรอก

                เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีหยุดหน้าร้านกาแฟ

                "เอ้า เข้าไปสิ"

                เขาเปิดประตูกระจกให้น้องชายเดินเข้าไปก่อน

                ...อ่ะโด่เอ๊ย นึกว่าไปไหน ชวนเขาออกมากินเค้กเท่านั้นเองเหรอเนี่ย? นึกใจดีอะไรขึ้นมาล่ะ

                "แม่ให้เงินมา บอกว่าให้พานายมากินเค้ก แล้วก็เดินช็อปปิ้ง"

                เกรย์เฉลยในที่สุด ขณะนั่งละเลียดเค้กตรงหน้า

                ปกติแม่จะเป็นคนพาเขาทั้งคู่มา แต่คราวนี้ไม่รู้ทำไมถึงได้ปล่อยให้เขามากับพี่ชายจอมโหดแค่สองคน น่าแปลกชะมัด

                "ฉันนัดสาวไปดูหนัง เพราะงั้น..."

                เด็กหนุ่มคาบช้อนแล้วล้วงกระเป๋าหยิบเงินออกมายื่นให้

                "เดี๋ยวนายแยกไปซื้อของแล้วกันนะ แล้วบ่ายสามมาเจอกันหน้าร้านนี้"

                กะแล้วเชียว... ที่แท้พี่ชายขี้หลีก็หาเรื่องออกไปเที่ยวกับสาว สงสัยคงกลัวแม่ว่าเลยอ้างจะออกมากับเขาแค่สองคน แล้วก็ลอยแพกันดื้อๆ ซะงั้น

               

                หลังจากกินเค้กเสร็จ ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันตามที่นัดแนะ

                ดีเหมือนกัน... แม็กซ์คิด ...ได้อยู่คนเดียวเสียที ไม่ต้องมีพี่ชายมาเกาะติด แต่เสียดายชะมัด น่าจะบอกกันซักหน่อย เขาจะได้นัดเพื่อนออกมาบ้าง เดินคนเดียวแบบนี้ เหงาจะตายชัก...

                แม็กซ์เดินเข้าร้านนู้นออกร้านนี้อย่างอิสระ เขาไม่ค่อยได้เดินแบบนี้เท่าไหร่นัก ต้องขอบคุณความบ้าผู้หญิงของพี่ชาย ป่านนี้หมอนั่นคงกำลังพลอดรักกับสาวท่ามกลางความมืดของโรงหนังอยู่ล่ะมั้ง... ปกติพี่ชายตัวดีของเขาชอบทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ คงไม่ถูกเนื้อต้องตัวผู้หญิงง่ายๆ หากอีกฝ่ายไม่ทอดสะพานให้ แต่ผู้หญิงที่ทำอย่างนั้นดันมีเยอะนี่สิ

                เด็กหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเองออกไป

                บ้าจริง... อุตส่าห์ได้อยู่คนเดียวแท้ๆ ดันเอาเรื่องหมอนั่นมาคิดให้รกสมองจนได้

                เพราะท้องฟ้าที่มืดครึ้มเหมือนฝนจะตก หรือเพราะเขานอนหลับไม่เต็มตาเมื่อคืนกันนะ เขาจึงรู้สึกเวียนหัวขึ้นมานิดหน่อย ร่างกายที่หนักมาตั้งแต่ตอนเช้า พอเดินฝ่าฝูงชนมากๆ เข้าก็เริ่มอ่อนเพลีย

                แม็กซ์เดินหลบผู้คนบนท้องถนนมายืนหอบอยู่เงียบๆ ในตรอกแห่งหนึ่งซึ่งไม่ค่อยมีคนผ่าน

                ไม่กี่นาทีต่อมา เขารู้สึกเหมือนมีคนมาสะกิดไหล่ด้านหลัง

                "ไอ้หนู... ไม่เป็นไรนะ?"

                เขาหันหลังกลับไปเพื่อจะตอบ ทว่าหนึ่งในสามของผู้ชายใส่สูทผูกไทสีดำ แถมยังสวมแว่นดำเหมือนหลุดมาจากหนังยากูซา รีบเอาผ้ามาอุดจมูกเขาไว้

                เขาทำท่าจะหนีแต่ผู้ชายอีกสองคนเข้ามายึดแขนเสียก่อน

                เด็กหนุ่มเตรียมดิ้นด้วยสันชาตญาณ ทว่าไม่นานเขาก็หมดสติไป

 

                อะไรกัน... ความอึดอัดเมื่อกี้...

                เกรย์ขมวดคิ้วเข้ม

                ความปั่นป่วนภายในร่างกายแบบนี้... แสดงว่าอาการของหมอนั่นกำเริบอีกแล้ว

                เขาหันไปหาเด็กสาวที่มาด้วยกัน แล้วขอตัวกลับก่อนอย่างรีบร้อน รวมทั้งสัญญาว่าจะโทรหา จากนั้นก็ผลุนผลันออกมาจาโรงหนังทั้งที่ยังดูไม่จบ

                บ้าชะมัด... แล้วป่านนี้เจ้าเด็กอ่อนแอนั่นไปอยู่ไหนของเขาล่ะเนี่ย

                เด็กหนุ่มตั้งสมาธิ

                ที่ไหน... แม็กซ์กำลังเรียกเขาจากที่ไหน...

                ทันทีที่จับความรู้สึกได้ เขาก็ออกวิ่ง... วิ่งไปยังตึกร้างแห่งหนึ่งซึ่งห่างจากย่านที่เขาอยู่ถัดไปอีกแยก

                ให้ตายเถอะ แม็กซ์ไปอยู่ที่แบบนั้นได้ยังไง? ไอ้เด็กบ้าเล่นพิเรนทร์อะไรของมันกันนะ ทำให้เขาต้องวิ่งมาไกลจนเหงื่อโทรมขนาดนี้

                เขาเข้าไปข้างในตึกเป้าหมาย แล้ววิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้น 17

                ยิ่งวิ่งขึ้นสูงเท่าไหร่ จิตของน้องชายก็ชัดเจนขึ้นมากเท่านั้น

                เขาวิ่งจนลืมไปว่าตัวเองขึ้นมาแล้วกี่ชั้น... กระทั่งไปหยุดที่ชั้นซึ่งเขาแน่ใจว่าแม็กซ์อยู่ที่นั่น

                ที่นี่... ยังกับตึกผีสิง... ตึกเพิ่งสร้างเสร็จ ยังไม่มีแม้แต่บานประตูด้วยซ้ำ

                เขาโผล่หน้าไปยังห้องห้องหนึ่ง

                ข้างในนั้นมีผู้ชายทั้งหมดห้าคน ทุกคนล้วนใส่สูทสีดำสวมแว่นกันแดดดูคล้ายพวกมาเฟีย ยกเว้นชายสูงอายุคนหนึ่งซึ่งอยู่ในชุดเครื่องแบบสีกรมท่าคล้ายทหาร ดูจากเครื่องประดับที่ติดอยู่บนเสื้อแล้ว ท่าทางจะเป็นทหารชั้นผู้ใหญ่เสียด้วย

                แม็กซ์ยืนสลบคอพับอยู่ท่ามกลางคนพวกนั้น โดยมีชายในชุดสูทสองคนหิ้วปีกเด็กหนุ่มคนละข้าง

                ชายสูงวัยในชุดทหารชำเลืองมองมาทางเขา

                "ช้าจริง เข้ามาสิ"

                เกรย์เดินเข้าไปในห้องนั้นตามคำสั่งอย่างระแวง

                ชายพวกนี้เป็นใครกัน... แล้วทำไมถึงได้แต่งตัวแปลกๆ...?

                เขาส่งสัญญาณให้ชายชุดสูทลากตัวแม็กซ์ไปทางเด็กหนุ่ม ชายทั้งสองทำตามแล้วโยนเจ้าเด็กน้อยที่ไม่ได้สติส่งมาให้เขา

                "รีบจัดการซะ... เร็วเข้า แล้วเดี๋ยวไปด้วยกัน"

                พูดจบก็พากันเดินออกจากห้องนั้นไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มอยู่กับน้องชาย

                จะ... จัดการงั้นเหรอ?

                หรือว่า... คนพวกนี้รู้เรื่องของพวกเขา?

                บ้าน่า! จะเป็นไปได้ยังไง ขนาดคนในครอบครัวแม้แต่พ่อกับแม่ยังไม่รู้เลย...

To be continued...

| ตอนต่อไป |

 

edit @ 12 Jan 2008 02:37:49 by ★ひまじん★