ระวัง! พลัง Y จะกระจายมาสู่ท่าน *คิดก่อนคลิก*

  * คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

                ...แม็กซ์... ไอ้เด็กอ่อนแอ... คนจะหลับจะนอน กวนใจฉันอีกแล้วนะแก!!!

                เด็กหนุ่มลืมตาตื่น เมื่อความปั่นป่วนเริ่มรุมเร้าภายในร่างกาย

                นาฬิกาบนข้างฝาบอกเวลาหกโมงเช้า เขาควรจะได้นอนอย่างเต็มอิ่มในช่วงปิดเทอมแท้ๆ

                เกรย์ผุดลุกจากที่นอนอย่างหงุดหงิด ออกจากห้องแล้วมุ่งไปยังห้องของน้องชายตามความเคยชิน

                เสียงแม่บ้านกำลังเตรียมอาหารอยู่ชั้นล่าง

                เด็กหนุ่มจับลูกบิดเพื่อเปิดประตูเข้าไป แต่มันล็อค!

                เขาเคาะบานประตูสีขาวเบาๆ

                ก๊อก ก๊อก

                ผ่านไปสี่วินาที

                เงียบกริบ ไม่มีวี่แววว่าใครจะมาเปิด

                เขาจึงเคาะใหม่อีกครั้ง แต่ก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม

                "เฮ่... แม็กซ์... เปิดประตูเร็วเซ่!!!"

                เกรย์ส่งเสียงเรียกเบาๆ พลางเคาะประตูไม่หยุด

                อาการปั่นป่วนในร่างกายของเขาเริ่มชัดเจนขึ้น แต่คราวนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองจะวูบหมดสติไปด้วย

                ไม่นะ... หรือว่า... แม็กซ์อาการหนัก....!?

                เกรย์เริ่มเคาะประตูห้องแรงขึ้น แล้วตะโกนเสียงดัง

                "แม็กซ์... รีบออกมาเปิดประตูเซ่ มัวทำอะไรของนายอยู่"

                อย่าบอกนะว่าหมอนั่น... หายใจไม่ออกจนไม่มีแรงมาเปิดประตู...

                เสียงเรียกของเกรย์ทำให้แม่ซึ่งอยู่ห้องข้างๆ เปิดประตูออกมาดู

                "อะไรกันเนี่ย เกรย์... พ่อเขาเพิ่งบินกลับมาเมื่อตอนดึก ต้องพักผ่อนนะลูก"

                "แม่... กุญแจครับ ขอกุญแจห้องแม็กซ์ที... หมอนั่นอาการกำเริบ"

                หญิงสาววัยกลางคนในชุดนอนสีขาวกรุยการยรีบเข้าไปหยิบกุญแจสำรองของห้องลูกชายคนเล็กออกมา เธอยังมึนๆ ที่ถูกปลุกขึ้นมากลางคัน จึงไม่ได้ถามเกรย์ว่าเขารู้ได้อย่างไร

                เกรย์รีบคว้ากุญแจจากมือแม่มาไขแล้วเปิดประตูเข้าไป

                "แม็กซ์!"

                เขาถลาเข้าไปยังร่างน้องชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

                หญิงสาวเดินตามเข้ามาแล้วเปิดไฟในห้อง

                "อือ..."

                เด็กหนุ่มบนเตียงส่งเสียงครางเบาๆ อย่างเกียจคร้านก่อนพลิกตัวซุกหน้าลงกับหมอนหลบแสงไฟที่แยงตา

                หญิงสาวเดินไปนั่งที่ขอบเตียงแล้วก้มหน้ากระซิบถามลูกชายจอมขี้เซา

                "แม็กซ์... เป็นอะไรรึเปล่าลูก"

                "อื้อออออ..."

                เด็กหนุ่มส่งเสียงอย่างรำคาญ แล้วนอนต่อ

                ไทนี่หันไปมองลูกชายซึ่งนั่งขมวดคิ้วอยู่ที่ขอบเตียงอีกฟากหนึ่ง

                "ไม่เห็นน้องเขาเป็นอะไรเลยนี่ เกรย์... ก็ยังหลับสบาย"

                เธอมองค้อนเด็กหนุ่มจอมวุ่นวายหนึ่งที ทำเอาเกรย์ถึงกับหน้าจ๋อย

                "เป็นอะไรมากรึเปล่าเกรย์... ครั้งที่สองแล้วนะ คนอื่นพลอยไม่ได้หลับไม่ได้นอน"

                ใช่แล้ว เมื่อคืนก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้ พอเขาเข้ามาในห้องของแม็กซ์เพราะคิดว่าหมอนั่นกำลังอึดอัดทรมาน แต่กลับกลายเป็นว่าแม็กซ์ขัดขืนต่อสู้อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน จนแม่ต้องเข้ามาห้ามไว้เพราะคิดว่าทะเลาะกัน

                ไทนี่เดินออกจากห้องไปอย่างหงุดหงิด ในขณะที่เกรย์ยังนั่งงงอยู่ที่เดิม

                แม็กซ์นอนกอดหมอนแน่น ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวเนิบๆ เหมือนคนนอนหลับสนิททั่วไป ไม่มีวี่แววของอาการทรมานเพราะหายใจไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

                ความปั่นป่วนในร่างกายของเกรย์บรรเทาลงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้... บางทีหมอนี่อาจจะอาการดีขึ้นจริงๆ หลังจากที่เขาเข้ามาในห้องก็ได้ แต่... ถ้าเป็นอย่างนั้น เจ้าเด็กอ่อนแอนี่จะนอนหลับสบายภายในไม่กี่วินาทีหลังจากหายงั้นหรือ...

                "ฮื่อ.... แสบตา..."

                แม็กซ์ส่งเสียงครางอีกครั้งขณะพลิกตัว

                เกรย์มองน้องชายอย่างสงสัย แล้วลุกขึ้นไปปิดไฟ เดินออกจากห้อง

                เด็กหนุ่มผิวขาวผมดำสนิทเดินลงบันไดมายังโต๊ะอาหาร ที่นั่น... แม่ของเขากำลังนั่งจิบกาแฟ อ่านหนังสือพิมพ์อยู่

                "ว่าไง ตัวยุ่ง วันนี้ไม่ต้องออกไปไหนเลยนะ"

                เธอกล่าวทักพลางถอดแว่นตาถือค้างไว้ในมือ

                "จะให้ออกไปไหนล่ะ... นี่... แม่จ๋า... หิวข้าวจังเลย..."

                เกรย์โอดครวญก่อนเข้าไปกอด แล้วหอมแก้มหญิงสาวหนึ่งฟอด

                "โถ... แล้วก็ไม่บอก แม็กซ์งาบไปซะเรียบแล้วก่อนออกจากบ้าน กว่าคุณลาล่าจะกลับมาจากตลาดก็รอไปอีกชั่วโมงแล้วกัน"

                เด็กหนุ่มปล่อยแขนจากมารดาอย่างเคืองๆ

                "โหย... อีกแล้ว บ้านนี้ อะไรๆ ก็ให้แต่แม็กซ์ ลูกชายอีกคนหิวตายก็ช่างสินะ"

                เกรย์งอนตุ๊บป่องเดินไปนั่งกอดหมอนที่โซฟาซึ่งอยู่ห่างออกมา

                "โตจนป่านนี้แล้ว ยังขี้น้อยใจอยู่อีกนะเรา... ก็เล่นตื่นซะสายโด่งทุกวันที่อยู่บ้าน เขาก็นึกว่าน่าจะกลับมาทำให้กินทันน่ะสิ"

                ผู้เป็นแม่ค่อนขอดกลับไปบ้าง

                "ก็ปิดเทอมนี่คร้าบบบบ อยากจะนอนเอาแรงให้เต็มที่ เอ้อ ว่าแต่เจ้าเด็กน่ารักของบ้านไปข้างนอกเหรอครับ"

                "ต๊ายยยย นี่ไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งลืมจ๊ะ วันนี้น้องไปซ้อมเต้นตั้งแต่เช้าแล้ว ว่าแต่เราเถอะ ดีขึ้นบ้างรึยัง เจ้าลูกแหง่?"

                เกรย์ขมวดคิ้วแล้วหันกลับไปมองมารดา

                "ดีขึ้น? เรื่องอะไรเหรอครับ"

                หรือว่าเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนกับเมื่อเช้า แม่เลยมองเขาสติฟั่นเฟือน

                ที่สำคัญ...ซ้อมเต้นอะไร? ทำไม่เขาไม่เห็นรู้เรื่องมาก่อน

                "อ้าว ก็เมื่อวานที่อยู่ๆ ลูกก็หมดสติไปซะดื้อๆ กลางห้าง แถมพอตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้ตีโพยตีพายหาแม่เหมือนเด็กอนุบาลไม่มีผิด"

                ไทนี่เล่าพลางยิ้มขำ เมื่อวานเธอต้องรีบขับรถบึ่งไปรับ อายก็อายตอนที่ก้มหัวขอโทษพนักงานในห้างแล้วลากตัวลูกชายตัวดีที่ดูเหมือนขวัญเสียด้วยเรื่องอะไรซักอย่างกลับบ้าน

                "เมื่อวาน..."

                เกรย์นิ่งคิด

                เมื่อวานเขาทำอะไรบ้างนะ... ทำไมเขานึกไม่ออกเลย... จำได้แค่หลังจากตื่นขึ้นมาในห้อง ก็ลงไปกินอาหารเย็นตอนหัวค่ำ แล้วก็กลับขึ้นมานอนอีกครั้ง จำได้แค่นั้นจริงๆ

                "เมื่อคืนแม่เลยให้น้องโทรไปบอกครูว่าวันนี้ลูกขอหยุด เพราะฉะนั้นวันนี้ก็พักซะให้เต็มอิ่มแล้วกันนะ"

                เกรย์นิ่งอึ้งไปสองสามนาที

                ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องแปลกๆ เมื่อคืนกับเมื่อเช้าเขาสัมผัสได้ว่าแม็กซ์อาการกำเริบ ทั้งๆ ที่เจ้าเด็กบ้านั่นไม่ได้เป็นอะไร ไหนจะจำเรื่องเมื่อวานไม่ได้อีก... บ้าน่า... พฤติกรรมอับอายขายหน้าแบบนั้น ถ้าเขาทำลงไปจริงๆ ล่ะก็ เขาก็น่าจะจำได้สิ? แล้วยังซ้อมเต้นบ้าบออะไรอีก เขาจำได้ว่าพ่อจะให้พวกเขาเรียนศิลปะป้องกันตัวไม่ใช่รึไง แล้วไหงกลายเป็นเรียนเต้นไปซะได้

                หรือว่าเขาจะไม่สบายจริงๆ ความทรงจำถึงได้ผิดเพี้ยน

                "แม่ครับ"

                เขาเอ่ยขึ้นขณะที่หญิงสาวกำลังจะก้มลงอ่านหนังสือพิมพ์อีกรอบ

                "ผมเรียนเต้น... ตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ?"

                ไทนี่ทำหน้าเหวอ ลูกชายของเธอชักจะอาการหนักแฮะ ไม่รู้เมื่อวานไปเจอเรื่องช็อคอะไรมา

                "นี่จะแกล้งอะไรรึเปล่าเนี่ย อย่ามาเล่นแบบนี้นะ แม่กลัว..."

                สีหน้าเธอบ่งบอกถึงความกลัวอย่างชัดเจน รู้งี้พาไปให้หมอตรวจว่าสมองได้รับความกระทบกระเทือนอะไรรึเปล่าก่อนหลับบ้านก็คงดี

                "เอ่อ... ไม่ได้แกล้งนะ" เกรย์ชักเสียความมั่นใจ "ก็แค่อยากรู้ว่ามันผ่านมานานแค่ไหนแล้ว ไม่ได้นับเลย..."

                หญิงสาวสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทว่าความวิตกกังวลยังคงหลงเหลืออยู่ในแววตา

                "ก็ตั้งแต่วันจันทร์ที่แล้ว... หกวันแล้วมั้ง ต้องให้บอกด้วยมั้ยว่าเมื่อวานหยุดเพราะเป็นวันอาทิตย์"

                "รวมเป็นเจ็ดวันสินะ... ไม่สิ อาจจะนานกว่านั้น"

                ...เพราะอยู่ๆ จะให้ไปเรียนทันทีได้ยังไง ก็ต้องคุยกันก่อน...

                เด็กหนุ่มล้วงมือถือจากกระเป๋ากางเกงออกมาดูวันที่แล้วคำนวณเวลาหลังจากวันสอบวันสุดท้าย

                ...บ้าชะมัด... นี่ความทรงจำเขาหายไปสองอาทิตย์เชียวเหรอ!!!

                'ฮือ... เกรย์... ฟื้นสิ... ไอ้พี่บ้า!'

                ...แม็กซ์... นั่นเสียงนายใช่มั้ย... นายร้องไห้ทำไม...

                'ไอ้พี่เลว... แกจะทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวงั้นเรอะ... ไอ้คนใจร้าย...'

                เสียงของแม็กซ์ยังคงดังก้องอยู่ในความมืด

                ...นายอยู่ไหน... แม็กซ์... ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย

                แม็กซ์ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่ที่ไหนซักแห่ง

                โธ่เว้ย... ร้องไห้อยู่ได้ ก็บอกมาเซ่ว่าอยู่ที่ไหน... แม็กซ์!

                "แม็กซ์!!!"

                เกรย์แหกปากร้องลั่น เขาลืมตาขึ้นแล้วกวาดตามองรอบๆ ตัว

                นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนพอดิบพอดี ขณะนี้เขาอยู่ในห้องนอนของตัวเองที่มีแสงสว่างของไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามา

                "แม็กซ์!"

                เด็กหนุ่มผุดลุกขึ้น แล้วเดินไปยังห้องของน้องชาย

                บ้าชะมัด... เพราะฝันเมื่อครู่ ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าเจ้าเด็กบ้านั่นอยู่ห่างเขาออกไปไกลแสนไกล

                เขาลังเลเล็กน้อยว่าจะเคาะห้องดีหรือไม่ คนในบ้านหาว่าเขาผิดปกติตั้งแต่เมื่อวาน ไม่สิ... เมื่อวานซืนแล้ว แต่ถ้าไม่ดูให้แน่ใจในตอนนี้ เขาคงไม่อาจนอนหลับได้อย่างสงบ

                ทว่าขณะเงื้อมือ ยังไม่ทันที่จะเคาะประตูห้อง

                "นายมีธุระอะไรกับฉันเหรอ เกรย์"

                เสียงเจ้าตัวที่ต้องการหาดังอยู่ข้างหลัง ทำเอาเกรย์ถึงกับสะดุ้งเฮือก

                "เอ่อ... ก็แค่... มาดูว่านายนอนรึยัง"

                แม็กซ์มองด้วยสายตาเย็นชา

                "ทำไม จะมาหาเรื่องอะไรอีกงั้นเหรอ"

                "เปล่านี่... ก็แค่..."

                บ้าชะมัด... ถ้าเป็นทุกที แค่ล็อคคอบังคับหมอนี่ให้เปิดประตู แล้วผลักเข้าห้องก็เป็นอันจบแท้ๆ

                "หลบหน่อย ฉันง่วง จะนอนแล้ว นายก็เหมือนกัน พรุ่งนี้มีซ้อมแต่เช้า อย่าลืมตั้งนาฬิกาปลุกด้วยล่ะ"

                เกรย์หลีกทางให้น้อง ทว่าขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะเข้าไปในห้อง เขาก็รีบคว้าแขนไว้ ทันใดนั้นแม็กซ์หันมาทำตาเขียวใส่อย่างเอาเรื่อง

                ...หนอย... เดี๋ยวนี้ริแข็งข้องั้นรึ!? อยากรู้จริงเกือบสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าเด็กอ่อนแอนี่ถึงได้กล้าผยองกับเขาขนาดนี้

                เกรย์จำต้องปล่อยมือ เมื่อโดนจ้องเขม็ง

                "ขอถามอะไรหน่อยสิ... ทำไมฉันกับนายถึงต้องไปเรียนเต้นล่ะ?"

                แม็กซ์เบิกตาโพลงด้วยความแปลกใจ

                "นายเป็นบ้าอะไรของนาย... ก็นายเป็นคนออกปากขอพ่อเองนะว่าจะเป็นนักร้อง นี่ก็เซ็นสัญญากับทางบริษัทไปเรียบร้อยแล้วด้วย ฉันเลยต้องพลอยโดนหางเลขไปกับนาย อย่าบอกนะว่านายจะเบี้ยว!"

                เกรย์ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

                ...นักร้อง... เซ็นสัญญาไปแล้วด้วย... โอย... นี่มันอะไรกัน!?

                "เอ้า ยืนเซ่ออยู่ได้ รีบไปนอนซะสิ หรือถ้านายอยากยืนอยู่อย่างนี้ก็ตามใจนะ แต่บอกไว้ก่อน ฉันไม่ยอมให้นายเข้าห้องมาปล้ำฉันอีกเป็นครั้งที่สองแน่ ไอ้พี่ลามก"

                พูดจบก็ปิดประตูใส่หน้า

                เกรย์เข่าอ่อนทรุดฮวบลงกองกับพื้น

                ใครก็ได้... ช่วยบอกเขาที นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!!

To be continued...

| ตอนต่อไป |

edit @ 12 Jan 2008 02:43:05 by ★ひまじん★