รักวุ่นวายของนายกับฉัน [11] จำนน
posted on 09 Jan 2008 14:27 by i-am-hima in fiction* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *
มาโกโตะตื่นขึ้นมาด้วยสัมผัสนุ่มนวลที่ไรผม เขาเผยอเปลือกตามองเจ้าของลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่บนหน้าผาก
"ตื่นแล้วเหรอลูก"
เสียงอ่อนโยนเอ่ยทักพร้อมกับดวงตาคู่สวยที่ชื้นน้ำตา
เด็กหนุ่มค่อยๆ กวาดสายตาไปทั่วห้อง ไม่พบร่างของคนที่อยู่ด้วยกันเมื่อคืนแม้แต่เงา
"แม่ทำข้าวต้มร้อนๆ ไว้ให้ อาบน้ำเสร็จออกมากินซะหน่อยนะ ลุกไหวมั้ย?"
เสียงของเธอสั่นเครือในตอนท้าย
แน่ล่ะ... สภาพห้องของลูกชายในตอนนี้ชวนตกใจไม่ใช่น้อย โดยเฉพาะเจ้าของห้องซึ่งบอบช้ำไปทั้งตัว
เมื่อคืนเธอจดจ้องอยู่หน้าห้องมาโกโตะหลังจากทั้งคู่เข้าไปด้วยกัน แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปแทรก ได้แต่เงี่ยหูฟังด้วยความเป็นห่วง แต่เสียงก็เบาเหลือเกิน ที่ชัดถนัดหูที่สุดเห็นจะเป็นเสียงปึงปังเหมือนอะไรกระทบกันมากกว่า เธอหัวใจสลายทุกครั้งที่ได้ยิน จะเคาะห้องเข้าไปดูหลายทีแล้ว แต่สามีมาคว้าข้อมือไว้แล้วประคองกลับห้องนอน
"น้ำกำลังร้อน... ถอยห่างออกมาก่อนเถอะ"
หนุ่มใหญ่พูดปลอบ เขาเองก็ใช่จะเดาไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นหลังบานประตู
"แต่ว่า..."
ดวงตาของคนเป็นพ่อแม่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลทั้งคู่
"พวกเราเลี้ยงเขามากับมือ น่าจะรู้นี่นาว่าลูกของเราเป็นยังไง"
หญิงสาวเข้าไปซุกอกสามี
"แต่ฉันกลัวนี่... เป็นห่วงมาโกะจังด้วย"
"ไม่เป็นไรหรอก... พรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง"
เขาไม่ได้โกรธพวกลูกชายเลย แต่ในหัวใจของเขาอัดแน่นไปด้วยความกังวลและสับสนมากกว่า เขายอมรับว่าวินาทีที่มาโมรุสารภาพออกมานั้น หากเขาไม่รู้เรื่องมาก่อนล่ะก็ คงเผลอซัดใบหน้าสวยๆ ของลูกชายทั้งสองไปแล้วแน่ๆ
"แม่ครับ..."
เด็กหนุ่มสบตามารดาอย่างหวั่นๆ
"แม่จะให้พวกเราหมั้นจริงๆ เหรอครับ"
หญิงสาวคลี่รอยยิ้มละมุน
"มาโกะจังเข้าใจความหวังดีของแม่ใช่มั้ย"
เด็กหนุ่มนิ่งงัน น้ำตารื้อขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ
"เมื่อเช้านี้... มาโมะจังมาบอกแม่ว่าเขายอมหมั้นแล้ว... ขอบใจมาโกะจังนะจ๊ะ ที่ช่วยเกลี้ยกล่อมน้องให้"
พูดพลางลูบผมอ่อนนุ่มของลูกชาย
มาโกโตะหลบสายตาแล้วพลิกตัวหันหลัง
...เขาไม่ได้เกลี้ยกล่อมอะไรเลย... แม่เห็นสภาพของเขาในตอนนี้ก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอ... หมอนั่นทำไปเพราะไม่มีทางเลือกแล้วต่างหาก... มาโกโตะเอ๋ย นี่นายทำถูกรึเปล่าที่ทอดทิ้งน้องชายแบบนั้น
"แม่จะให้มาโกะจังหมั้นกับท่านซายากะนะลูก"
คำพูดของหญิงสาวทำให้เด็กหนุ่มโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย แม่คงรู้ว่าเขาไม่ค่อยถูกกับคุณหนูโซเฟียนั่นเท่าไหร่
"แล้ว... เขารู้รึเปล่าครับ ว่ามาโมรุกับผม..."
มาโกโตะได้ยินเสียงแม่สูดลมหายใจ ก่อนตอบคำถาม
"ไม่รู้จ้ะ... เขาไม่รู้อะไรเลย"
"แบบนี้เขาก็เสียหายนะครับ"
"ไม่หรอกจ้ะ... ขอแค่ลูกรักเธอให้ได้ก็พอ"
"ผมจะพยายาม"
หญิงสาวประทับจูบลงบนศีรษะของลูกชายก่อนจะลุกจากเตียงแล้วออกไปนอกห้อง
มาโกโตะรู้สึกร้าวระบมไปทั้งตัว เขาอยากนอนนิ่งๆ แล้วปล่อยให้สมองคิดอะไรต่อมิอะไรเรื่อยเปื่อยแบบนี้จนกว่าจะสบายใจขึ้น
ท่านซายากะงั้นเหรอ... แม่เขาคงพิจารณาเป็นอย่างดีแล้วว่าหญิงสาวคนนั้นน่าจะเข้ากับเขาได้...
เขารู้จักกับเธอเมื่อสามปีที่แล้วก่อนที่จะออกเดบิว เธอมาให้กำลังใจพวกเขาบ่อยๆ เมื่อมีโอกาส อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่ค่อยได้คุยเป็นการส่วนตัวกับเธออย่างจริงจังบ่อยครั้งนัก ยิ่งพ่อกับแม่ไปอยู่ต่างประเทศโอกาสที่จะได้เจอกันต่อหน้ายิ่งแทบไม่มี
มาโกโตะรู้เพียงว่าครั้งหนึ่งมาโมรุเคยถูกอกถูกใจผู้หญิงคนนี้
...แน่ล่ะ ก็ท่านซายากะคุณสมบัติตรงตามสเป๊กหมอนั่นทุกอย่างเลยนี่... สง่างาม สูงศักดิ์ เรียบร้อย อ่อนหวาน อบอุ่น เป็นกุลสตรี ที่สำคัญ อายุมากกว่าหมอนั่นหลายปี...
แต่จนแล้วจนรอด น้องชายขี้หลีของเขากลับไม่เข้าไปจีบ เอาแต่แอบมองอยู่ห่างๆ จะมีหลุดเขินออกมาบ้างเวลาที่มีโอกาสได้สนทนากัน
ขอโทษนะมาโมรุ... บีบบังคับให้นายหมั้นแล้วยังแย่งสาวในฝันของนายอีก
มาโกโตะเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนัง ขณะนี้เป็นเวลาเกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากที่นอน ทุกครั้งที่ขยับความเจ็บปวดและความเมื่อยล้าก็เข้าจู่โจมภายในร่างกาย เด็กหนุ่มถึงกับเบิกตาโพลงเมื่อพบว่าบนร่างที่เปล่าเปลือยใต้ผ้าห่มเต็มไปด้วยรอยช้ำเป็นจ้ำๆ รวมถึงรอยฟันอยู่เป็นหย่อมๆ และที่เขาตกใจที่สุดก็คือ... คราบเลือดบนเตียงและที่ต้นขา...
...หนอย... มาโมรุ... นายเล่นแรงขนาดนี้เชียวเรอะ!? ดีล่ะ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้ว ฉันจะหมั้นกับท่านซายากะแล้วหัวเราะเยาะเย้ยนายให้สะใจเลยคอยดู!!!
วูบหนึ่งเขานึกเคืองน้องชายซาดิสต์ขึ้นมา ก่อนพยุงร่างกายอ่อนระโหยเข้าห้องน้ำ
หัวค่ำวันนั้น ขณะที่มาโกโตะกำลังออกจากห้องเพื่อไปกินข้าว มาโมรุซึ่งกำลังกลับห้องก็เดินสวนมาพอดี
ทั้งคู่หยุดชะงัก จ้องตากันครู่หนึ่ง มาโกโตะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหลบสายตาก่อน มือใหญ่ของอีกฝ่ายจึงคว้าต้นแขนไว้ก่อนที่เขาจะเดินหนี
ร่างสูงดึงพี่ชายเข้าห้อง ปิดประตู แล้วจับนั่งลงบนเตียง ส่วนตัวเขานั่งยองๆ ตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย เอื้อมมือไปลูบพวงแก้มขาวเนียนของอีกฝ่าย
"ไม่เป็นไรใช่มั้ย"
ในที่สุดคำถามก็หลุดออกมา
มาโกโตะหลบแก้มให้พ้นจากฝ่ามือของคนตรงหน้า
...หนอย ตบหัวแล้วลูบหลังเรอะ ทำไมก่อนทำไม่คิดให้ดีก่อน ใครจะยอมยกโทษให้นายได้ทุกครั้งกัน...
แต่อย่างน้อยก็เขาคนนึงล่ะ
มาโมรุจับคางอีกฝ่ายให้หันมาสบตา
"ฉันรู้ว่าฉันทำไม่ดีกับนายเมื่อคืน แต่ฉันไม่ขอโทษหรอกนะ"
น้ำเสียงในตอนท้ายฟังดูหนักแน่น
มาโกโตะอึ้งไปเล็กน้อยที่ได้ยินคำพูดอวดดี นับวันเขาชักจะรู้สึกว่าหมอนี่ชักเอาใหญ่แล้ว
"ฉันยอมหมั้นตามที่แม่ขอไปแล้ว"
"ฉันรู้แล้ว"
เด็กหนุ่มตอบน้องชายสั้นๆ
"แต่อย่าคิดนะว่าเรื่องของพวกเราจะจบ"
สายตาที่มองขึ้นมาฉายแววกร้าวในทันใด
"ฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่านายคือรักแท้ของฉัน... ฉันจะทำให้ทุกคนยอมรับพวกเราให้ได้... แต่ขออย่างเดียวเท่านั้น... มาโกะ... อยู่ข้างฉันนะ"
มาโกโตะสบสายตามุ่งมั่นตรงหน้าเนิ่นนาน ปกติเขาไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆ แต่เรื่องนี้เท่านั้น ที่เขาไม่อยากให้ความเอาแต่ใจทำร้ายความรู้สึกของคนในครอบครัวไปมากกว่านี้
"ตอบฉันมาสิ... ให้ฉันโล่งใจว่านายจะไม่ทิ้งฉัน"
"......"
เมื่อไม่มีเสียงตอบจากอีกฝ่าย มาโมรุก็โอบเอวพลางซุกใบหน้าลงบนลำตัวพี่ชายเหมือนเด็กเล็กๆ โหยหาความรัก
...เด็กหนุ่มตรงหน้ามาโกโตะในตอนนี้คงไม่รู้หรอกว่า แม้คำพูดนั้นมันอัดอั้นอยู่ในอกขนาดไหน แต่เขาก็ไม่อาจสื่อเป็นเสียงออกไปได้...
เขาได้แต่ลูบศีรษะทุยของน้องชายอย่างอ่อนโยน
To be continued...
| ตอนต่อไป |
edit @ 22 Jan 2008 00:06:48 by ★ひまじん★