รักวุ่นวายของนายกับฉัน [4] สวย
posted on 09 Jan 2008 14:22 by i-am-hima in fiction* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *
ผมเคยอ่านในการ์ตูน... เขาบอกว่าคนเราถ้าได้ยินอะไรบ่อยๆ สามสิบเจ็ดครั้งจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ
ฟังดูไร้สาระนะครับ แต่ผมกลับหลงเชื่อโดยไม่รู้ตัว
'ฉันรู้สึกว่านายเหมือนผู้หญิงนี่นา... ก็นายสวยขึ้นมาก...'
เสียงของมาโมรุลอยเข้ามาในหัว
'แถมมาโกะจังก็... ดูสวยยังไงไม่รู้'
ตามด้วยเสียงของมายุมิ
และ...
"เอ้า ดีครับ... สวยมาก อย่างนั้นแหละ...ยิ้มอีกนิด... สวย... สวย..."
เสียงของช่างภาพที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงกดชัตเตอร์
"คุณน้องขา ไปทำไรมาคะ พักนี้สวยเชียว หน้างี้ว้านนนนหวานขนาดผู้หญิงอย่างพี่ยังอิจฉา"
พี่สาว (ประเภทสอง) ช่างแต่งหน้าจีบปากจีบคอพูดขณะเติมเครื่องสำอางเพื่อถ่ายแบบเซ็ตต่อไป
ผมได้แต่หัวเราะแหะแก้เก้อ อยากบอกเหลือเกินว่า
อย่าชมผมว่าสวยได้ม้ายยยยย!!!
ตำแหน่งนั้นผมยกให้มาโมรุตั้งแต่หมอนั่นเกิดมาแล้ว หล่อๆ แมนๆ อย่างผมคู่ควรกับคำชมว่า "เท่" เท่านั้น!
"หรือว่ามีความรัก"
พี่สาวสไตลิสต์แซวขึ้นมาบ้าง
เล่นเอาผมพูดอะไรไม่ออก หน้าแดงขึ้นมาทันที
"อุ๊ยตาย แทงใจดำเหรอเนี่ย ไม่ต้องอายหรอกค่า ไหนบอกเจ๊มาซิว่าสาวคนไหน ในวงการรึเปล่า?"
เธอหันมายักคิ้วหลิ่วตา น้ำเสียงล้อเล่นทำให้รู้สึกว่าไม่ได้มีเจตนาละลาบละล้วง แต่ถ้าได้คำตอบก็ดี
"ไม่มีหรอกครับ ถ้ามีเดี๋ยวก็เห็นในข่าวเองแหละ"
ผมตอบน้ำเสียงจริงจัง
"เอ้า เรียบร้อย... สวยปิ๊งเหมือนนางพญาเลยล่ะ"
พี่ช่างแต่งหน้ายืดหลังขึ้นยืนตัวตรงแล้วมองหน้าผมโดยรวมอย่างภาคภูมิใจ
โอย... พอทีเถอะ ได้โปรด... ผมเป็นผู้ชายนะครับ
ผมยิ้มแห้งๆ ก่อนหยิบชุดไปเปลี่ยน
"อุ๊ยตาย... มาโมรุคุงใส่ชุดนี้แล้วล้ออออหล่อ"
เธอหันไปแซวน้องชายตัวยุ่งที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อออกมา
ให้ตายเถอะ... เจ้ามาโมรุขโมยคำชมพวกนั้นไปจากผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ความเดิมตอนที่แล้ว... มาโมรุกำลังติดนิยายเกย์ทางเน็ตครับ
ตอนแรกผมคิดว่าหมอนั่นอ่านเพียงเพราะจะหาข้อมูลเพื่อเลิฟเลิฟกับผม แต่ที่ไหนได้ตอนนี้ดูเหมือนมันกำลังตามอ่านแทบทุกเรื่องที่เขียนเกี่ยวกับพวกเราอย่างเมามัน
"เฮ้ออออออ" ผมเหล่มองจอคอมพิวเตอร์ที่มีตัวหนังสือเป็นพรืดด้วยความละเหี่ยใจ "ไม่ไหวแล้วนะ นายถึงกับอดหลับอดนอนอ่านเรื่องพวกนี้ ถามจริงเหอะ มันมีอะไรดี"
ที่ผมหงุดหงิดอยู่เนี่ย ก็เพราะไอ้พวกนิยายบ้านี่ทำผมพลอยนอนดึกไปด้วย คิดดูสิครับ กว่ามาโมรุจะอ่านเสร็จก็ดึกแล้ว แถมก่อนนอนยังไม่ยอมว่างเว้นจากกิจกรรมอ้อนผมอีก หนอย... ถ้าอยากอ่านก็ไปอ่านแล้วนอนที่ห้องตัวเองสิเฟ้ย!!!
"ถ้าอยากรู้ว่ามีดีอะไร นายก็ลองมาอ่านเองสิ"
เจ้าเด็กทะเล้นพูดยิ้มๆ โดยไม่หันกลับมามอง
ผมเอนกายลงนอนแล้วดึงผ้าห่มมาคลุม ...อยากทำอะไรก็ทำเถอะ อย่ามาปลุกกลางดึกก็แล้วกัน...
ให้ตายเถอะ... หมอนี่อ่านของพรรค์นั้นได้ไม่รู้จักอายเลยสินะ ทีก่อนหน้านี้ทำเป็นหลบๆ ซ่อนๆ น่าหมั่นไส้นัก
"มาโกะ... อย่าเพิ่งนอนสิ อยากรู้ว่ามีดีอะไรเดี๋ยวฉันอ่านให้ฟัง"
"ไม่เอา... หนวกหู ฉันจะนอน"
ผมงึมงำจากใต้ผ้าห่ม
มาโมรุไม่ยอมแพ้ หมอนั่นอ่านข้อความบนหน้าจอออกมาเสียงดัง
"มาโมรุผลักร่างเล็กบางลงบนเตียง แล้วตามขึ้นไปกดข้อมืออีกฝ่ายไว้กับที่นอน 'มาโมรุ นายจะทำอะไรน่ะ ฉันเป็นพี่นายนะ' 'พี่หรือน้องผมก็ไม่สนแล้วล่ะ เป็นของผมซะเถอะนะ...คนดี' แล้วมาโมรุก็ระดมจูบบนใบหน้าสวยซึ่งพยายามดิ้นรนอย่าแข็งขืน..."
ผมลุกพรวดขึ้นมานั่งทันที
"เมื่อกี้อะไรน่ะ?"
...สะ... สวยงั้นเหรอ?
มาโมรุหันมามองอย่างงงๆ แต่แล้วเขาก็ผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา
"ถูกใจใช่ม้า..."
ไม่พูดเปล่า กระโจนขึ้นเตียงคร่อมตัวผมอย่างที่เพิ่งอ่านมาทันที
"เป็นของผมซะเถอะนะ... คนดี"
พูดจบก็พรมจูบไปทั่วหน้า
ผมสะบัดมือออกแล้วผลักหน้าตาทะเล้นของเขาออกห่าง ก่อนลุกขึ้นไปอ่านจอคอมพิวเตอร์
...อะไรกันเนี่ย... พี่ชายคนสวย... ใบหน้าสวย... ทำไมบทบรรยายเกี่ยวกับตัวผมมันมีแต่คำว่า สวย สวย สวย ล่ะเนี่ย...!!!
"นี่มันอะไรกัน"
"แฟนฟิคไง... ที่ฉันเคยบอกว่ามีเรื่องที่ฉันเป็นพระเอก แล้วนายเป็นนางเอก ถ้านายสนใจ เดี๋ยวฉันแนะนำเรื่องเด็ดๆ ให้ บางเรื่องมีลิงค์อยู่ในเว็บไซต์แฟนคลับด้วยนะ"
มาโมรุเข้ามายืนประชิดทางด้านหลัง
"ไม่ใช่อย่างนั้น!"
ผมเปลี่ยน URL ไปเว็บไซต์ของแฟนคลับบ้าง ไม่ได้เข้ามาซักระยะแล้วเพราะมัวแต่อัดเสียง
"อ๊ะ... มาโกะใจร้าย ฉันยังอ่านเรื่องเมื่อกี้ไม่จบเลย ตอนอวสานแล้วด้วย"
ผมไม่สนใจเสียงของมาโมรุ ยังคงคลิกเข้าไปเว็บเป้าหมาย
'ซื้อนิตยสาร OOO แล้ว มาโกโตะจังสวยมากกกกกกก กำเดากระฉูด'
'มาโกโตะตอนออกรายการ XXX สวยเด้งสุดๆ เลย สวยกว่ารินะจังที่นั่งข้างๆ อีก'
'มาโกโตะคุงสวยวันสวยคืนไปทำอะไรมานะ'
'ม่ายหวายแล้ว... มาโกโตะออร่าอุเคะมาแต่ไกล จะสวยไปถึงหนายยยยย...'
ผมผงะถอยจากหน้าจอมาสองสามก้าว เหมือนโลกนี้กำลังถล่มทลาย
ไม่ได้แตะต้องเว็บของ Official Fanclub มาหลายสัปดาห์ (ตั้งแต่ตอนที่ไปเฝ้าไข้มาโมรุนั่นแหละครับ) ฟีดแบ็คที่มีต่อผมทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะเนี่ย!?
"พักนี้มีแต่คนชมว่านายสวยนะ แต่ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน"
มาโมรุพูดพลางโอบเอวแล้วยื่นหน้าเข้ามาจนชิดเหมือนกำลังพิจารณาทุกรูขุมขนบนหน้าผม
"ฮึ่ม... สวยงั้นเรอะ!?"
ผมรีบผลักเจ้าเด็กปากพล่อยออกห่าง แล้วดันตัวเขาให้ออกจากห้อง
"อะไรเนี่ย มาโกะ... จู่ๆ เป็นอะไรขึ้นมา ฉันยังอ่านนิยายไม่จบเลยนะ"
"ก็ไปอ่านห้องนายเซ่ ฉันจะนอนแล้ว"
ทันทีที่เขาก้าวพ้นจากห้อง ผมก็ปิดประตูลงกลอนอย่างไร้เยื่อใย
ฮึ่ม... สวยงั้นเรอะ ฉันไม่อยากได้ยินคำนั้นจากปากคนสวยจากนายเลยเฟ่ย!
เช้าวันต่อมา ฮิโรมิซังเดินหน้าบานมาทักทายพวกเรา
"มีอะไรรึเปล่าครับ ดูครึ้มอกครึ้มใจ"
ผมหันไปทักพี่ชายที่แสนดีประจำบริษัท ฮิโรมิซังแกว่งโทรศัพท์มือถือเล่นพลางนั่งเก้าอี้ตรงหัวโต๊ะที่ผมและมาโมรุนั่งทำงานกันอยู่
ผมกำลังนั่งแต่งเนื้อเพลงสำหรับอัลบั้มพิเศษที่วางแผนจะออกอีกสี่เดือนข้างหน้า ขณะที่มาโมรุกำลังแกะเนื้อเพลงภาษาเกาหลีแล้วหัดออกเสียง
"วันนี้วันอะไรก็ไม่รู้ นิตยสารโทรมาตั้งสี่ฉบับแน่ะครับ"
ผมและมาโมรุเอาหูฟังออกจากหู ...สงสัยงานถ่ายแบบล่ะมั้ง...
"พวกคุณได้รับรางวัลจากนิตยสารตั้งสี่ฉบับเชียวนะ!"
"หา?"
เราทั้งคู่อุทานพร้อมกัน แล้วยิ้มอย่างดีใจ
"แต่มาโมรุคุงอย่าเสียใจไปเลยนะครับ งานนี้มาโกโตะคุงกวาดรางวัลไปเยอะกว่า"
ฮิโรมิซังหัวเราะแหะ ขณะที่มาโมรุทำแก้มป่อง เอนหลังลงพิงพนักอย่างเซ็งๆ ผมจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปล้อโดยการฉีกยิ้มเยาะเย้ยน้องชาย
"นิตยสาร OOO พวกคุณได้รางวัลศิลปินกลุ่มขวัญใจประชาชน อันนี้ได้จากคะแนนโหวต นิตยสาร XXX ได้รางวัลนักร้องวัยรุ่นสุดเท่ นิตยสาร OXO ให้สองรางวัลคือหนุ่มน้อยหน้าใสขวัญใจ OXO และอีกรางวัลนึงของมาโกโตะคุง คือรางวัลหนุ่มหน้าสวยแห่งปี..."
"ฮะ?"
ผมยื่นหน้าเข้าไปถามเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง
"รางวัลนี้มัน... ใช่ที่มาโมรุได้ไปเมื่อปีที่แล้วรึเปล่าครับ"
"นั่นแหละ นั่นแหละ... ปีนี้มาโกโตะคุงได้บ้าง ดีใจมั้ยล่ะ?"
ผมหันไปมองหน้าน้องชาย นึกว่าจะจ๋อยกว่าเก่า ที่ไหนได้กลับส่งรอยยิ้มหวานเยาะเย้ยผมซะนี่
"โธ่เอ๊ย... นึกว่ารางวัลอะไร ถ้ามาโกะได้จากนิตยสารอีกซักสิบฉบับผมก็ยินดีด้วยเลยล่ะครับ"
"อ้อ... แล้วก็นิตยสารฉบับสุดท้าย XOXX อันนี้ได้ตั้งสามรางวัลเชียวล่ะ ที่ได้คู่ก็... รางวัลศิลปินกลุ่มสุดฮ็อตประจำปี ส่วนที่ได้เดี่ยวก็หนุ่มหล่อพันธุ์ XOXX อันนี้ของมาโมรุคุง"
มาโมรุแอบยักคิ้วใส่ผมขณะนั่งฟัง แหม... มันน่าหมั่นไส้นัก
"แล้วก็รางวัลพิเศษจากการโหวตของตากล้องทั่วราชอาณาจักร..."
ฮิโรมิซังมองมาทางผม
"ของคุณล่ะ มาโกโตะคุง เป็นที่ฮือฮามากเลยนะ"
"ฮือฮา?"
ฮิโรมิซังพยักหน้าแล้วพูดต่อ
"ไม่ฮือฮาได้ไงล่ะ ก็รางวัลโมเดลหน้าสวยขวัญใจช่างภาพน่ะสิ ปกติรางวัลนี้จะโหวตให้กับนางแบบ เพิ่งจะมีคราวนี้แหละที่มีเด็กหนุ่มได้รับรางวัล คะแนนชนะคานะจังไปอย่างฉิวเฉียด..."
คะ...คานะจัง?
คานะจังที่ว่าเป็นนักร้องวัยรุ่นที่ชอบถ่ายแบบวาบหวิวแนวแฟนตาซี เธอเป็นไอดอลของหนุ่มโอตาคุทั่วประเทศเลยก็ว่าได้
แล้วผม... ก็แย่งตำแหน่งนั้นมาจากเธอ...!?
มาโมรุปล่อยก๊ากลั่นห้อง
หนอย... สะใจนายล่ะสิ... เอ้า... หัวเราะซะให้พอ...
น้องชายจอมกวนตบโต๊ะพลางหัวเราะจนตัวงออยู่พักใหญ่ แล้วเงยหน้าขึ้นมาหอบหายใจ ทว่าดูจากสีหน้าแล้วท่าทางยังไม่หายขำ
"มีอะไรตลกขนาดนั้นเลยเหรอ มาโมรุคุง"
"ฮ่าๆๆๆ... เปล่าครับ... ไม่มี ฮ่าๆๆๆๆ"
ผมหรี่ตามองไอ้ตัวร้ายอย่างหงุดหงิด
"อ้าว นี่ก็อีกคน... ได้รางวัลทั้งที ไม่ดีใจเลยเหรอ"
ผู้จัดการหนุ่มหันมาถามผมบ้าง
มาโมรุชิงตอบขึ้นมาก่อน
"นั่นแหละครับ สีหน้าดีใจของคนที่ไม่มีภูมิต้านทาน"
"ภูมิต้านทาน?"
ฮิโรมิซังย้อนถามงงๆ แต่แล้วก็ดูเหมือนจะเข้าใจที่มาโมรุพูด เขาเอื้อมมือมาตบไหล่ผมราวกับปลอบใจ
"ไม่เอาน่า มาโกโตะคุง... น่าภูมิใจจะตาย สวยจนผู้หญิงยังอิจฉาเลยนะเนี่ย"
ฮึ่ม... ไม่อยากพูดด้วยแล้ว
ผมลุกพรวดเดินสะบัดก้นออกจากห้องนั้นโดยทันที
เสียงมาโมรุลอดออกมาระหว่างช่องว่างขณะที่ประตูกำลังปิดลง
"จริงๆ แล้วน่ะ มาโกะสวยไปทั้งตัวเลยล่ะครับ"
หึย... ไอ้เด็กทะลึ่ง!!! เรื่องแบบนั้นไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้เฟ้ย!
ในที่สุดผมก็ได้ยินคำว่าสวยเกินสามสิบเจ็ดครั้งจนได้ ให้ตายเถอะ
To be continued...
| ตอนต่อไป |
edit @ 12 Jan 2008 02:51:59 by ★ひまじん★