รักวุ่นวายของนายกับฉัน [7] จับผิด (ตอนแรก)
posted on 09 Jan 2008 14:24 by i-am-hima in fiction* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *
หลังจากเก็บสัมภาระและกินอาหารกลางวันที่โต๊ะข้างสระน้ำเรียบร้อย แต่ละคนก็แยกย้ายกันพักผ่อนท่ามกลางสายลมแสงแดด
พ่อกับแม่เดินเล่นกระหนุงกระหนิงกันใต้ต้นไม้ใหญ่ริมหาด มาซากิกับมินามิถ่ายรูปกันตามที่ต่างๆ มานาบุกับเอริกะหาที่เงียบๆ จู๋จี๋กันตามประสาคนรัก ส่วนสามพี่น้องรุ่นเล็กนอนเรียงกันบนเก้าอี้ชายหาดใต้ร่มกันแดดและแนวต้นปาล์ม
หาดแถวนี้สมกับเป็นหาดส่วนตัว นอกจากเงียบสงบแล้ว ยังไม่มีคนพลุกพล่าน โดยเฉพาะคนที่รู้จักมาโกโตะและมาโมรุ
...แน่ล่ะ มาไกลซะขนาดนี้แล้วนี่นา...
ถัดจากบ้านพักตากอากาศไม่ไกลมาก มีรีสอร์ทหรู นักท่องเที่ยวเป็นฝรั่งเสียส่วนใหญ่ ชายหาดบริเวณนั้นแม้จะไม่ค่อยมีคน แต่ก็ยังเห็นคนนอนอาบแดดกันอยู่ประปรายไกลออกไปมีเจ็ตสกีแล่นฉิวอยู่ลิบๆ
มายุมิกำลังอ่านการ์ตูนที่เธออุตส่าห์หอบมาด้วย พี่ชายทั้งสองนั่งเคี้ยวขนมพลางฟังเพลงอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างๆ จะว่าไปเธอแกล้งทำท่าอ่านการ์ตูนไปอย่างนั้นแหละ แต่จริงๆ แล้วลอบสังเกตพฤติกรรมของพี่ชายทั้งสองคนต่างหาก
แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเป็นพิเศษ ทั้งมาโกโตะและมาโมรุต่างเสียบหูฟังเครื่องเล่น mp3 เผลอฮัมเพลงออกมาบ้างเป็นบางครั้ง แล้วก็หยิบขนมเข้าปาก
แค่นั้นจริงๆ...
มาซากิและมินามิแวะเข้ามาถ่ายรูปแล้วเล่นด้วยเป็นพักๆ
จนกระทั่ง...
จู่ๆ ร่างสูงก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง แล้วทอดสายตามองออกไป
ซักพัก เขาก็สะกิดเรียกพี่ชายที่เอนกายอยู่บนเก้าอี้ตัวถัดมา
สายตาหลังหนังสือการ์ตูนของมายุมิจ้องอากัปกิริยาของพี่ชายทั้งสองไม่วางตา
"มาโกะ... มุมนั้นท่าทางวิวสวยแฮะ"
ว่าแล้วทั้งคู่ก็ชี้ชวนกันไปนั่งที่เก้าอี้ชายหาดใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งตั้งอยู่อีกมุมหนึ่ง
หนอย... จะทิ้งน้องสาวไว้คนเดียวงั้นเหรอ ไม่ยอมหรอก
"มามิไปด้วย"
เด็กสาวรีบออกปากเมื่อเห็นพี่ชายลุกขึ้นยืน
"เป็นเด็กเป็นเล็ก นั่งอยู่ตรงนี้แหละ"
มาโมรุหันมาห้าม
ฮึ่ม... กันท่างั้นเรอะ จะหนีไปจู๋จี๋กันอีกคู่ล่ะสิท่า
"ไม่เอา มามิจะไปด้วย"
เด็กสาวยังคงยืนกราน
"มามิจังอยู่นี่ก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกเราก็กลับมาแล้ว"
แม้แต่มาโกโตะก็ยังไม่ยอมให้ไปงั้นรึ!? บังอาจมีลับลมคมในกับน้องสาว หรือว่าที่มาบุจังพูดจะเป็นความจริง?
แต่แล้วมายุมิก็นึกอะไรออก
"เชอะ ไม่ไปก็ไม่ไป ไม่เห็นจะง้อเลย"
มาโกโตะกับมาโมรุยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย แล้วเดินไปยังเก้าอี้ที่ตั้งอยู่อีกฝั่ง
ดีล่ะ... ปล่อยให้อยู่กันสองต่อสอง จะได้รู้ซักทีว่ามีอะไรในกอไผ่กันแน่
คิดแล้วเด็กสาวก็ลุกจากเก้าอี้ ค่อยๆ ย่องหามุมใกล้ๆ กับพี่ชายเพื่อสังเกตการณ์
เธอดูพฤติกรรมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ของพี่ชายทั้งสองซักพัก
เอ๊ะ... ไม่เห็นคุยกันเลย นั่งชมวิวกันอยู่ได้
มายุมิเริ่มเปลี่ยนตำแหน่ง เธอเดินไปยืนหลบหลังต้นไม้ข้างหลังเก้าอี้ทั้งสองตัว
ไกลออกไปบนชายหาด เห็นกลุ่มสาวๆ หุ่นเนื้อนมไข่ในชุดบิกินีหลากสีสันพากันเดินลงมาเล่นน้ำหลังจากทาครีมกันแดด
โธ่... วิวสวยที่ว่าคือแบบนี้นี่เอง ไอ้มาบุบังอาจโกหก ใส่ร้ายมาโกะจังกับมาโมะจังได้ยังไง เดี๋ยวต้องกลับไปเฉ่ง!!!
มายุมิหันหลังเดินกลับไปสามสี่ก้าว แต่แล้วก็หันกลับมาใหม่เมื่อได้ยินเสียง
"เอ้า เถิบหน่อยสิ"
ภายในเวลาไม่กี่วินาทีที่เธอหันหลัง พี่ชายคนกลางลุกมานั่งเก้าอี้เดียวกับพี่ชายคนเล็กตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มาโกโตะก้มศีรษะเข้าไปแนบชิดอีกฝ่าย มือข้างหนึ่งของมาโมรุซึ่งโผล่พ้นพนักเก้าอี้ออกมาถือแว่นตากันแดดของพี่ชาย แม้จะไม่เห็นจะๆ แต่มายุมิก็พอจะเดาออกว่าทั้งคู่กำลังทำอะไร
มาโกะจัง... จะ...จะ... จูบมาโมะจัง...!?
มายุมิลังเลกับภาพตรงหน้านิดหนึ่ง เธอควรจะทำยังไงดี... เข้าไปถามจังๆ เลยดีมั้ย หรือว่าไปปรึกษาคนอื่นก่อน...
แต่แล้ว...
ไม่ดีๆ ถ้าขืนลุยตอนนี้หัวเดียวกระเทียมลีบ มีหวังพังแหงๆ ...รอปรึกษาแม่ก่อนดีกว่า...
เด็กสาวรีบโกยอ้าวเมื่อเห็นศีรษะของพี่ชายคนกลางทำท่าจะห่างออกมา
ทว่าจริงๆ แล้วเมื่อไม่กี่นาทีก่อน...
"ฮื่อ... ยุกยิกจริงๆ เลย นายนี่ มองไปทางนู้นสิ"
"มันบังคับไม่ได้นี่นา"
"นายกระพริบตาบ่อยแบบนี้แล้วฉันจะเขี่ยให้ได้ยังไงล่ะ"
"อ๊ะ... เดี๋ยวนะ"
เด็กหนุ่มคว้ามือพี่ชายซึ่งกำลังจะเข้ามาใกล้ตาของเขา แล้วกระพริบตาถี่สองสามครั้ง
"โอเค... หายแล้ว"
หยดน้ำใสเอ่ออยู่ที่ขอบตาล่างก่อนร่วงเผาะลงมา
มาโกโตะเช็ดแก้มน้องชายซึ่งมีขนตาเส้นเล็กๆ ซึ่งไหลตามหยาดน้ำตาติดอยู่
มายุมิเดินดุ่ยๆ เข้าไปในบ้าน แดดยามบ่ายเจิดจ้าและร้อนจัดจนทุกคนพากันเข้ามาหลบ
มาซากิและมินามิลงเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานในสระ
"มาสะจัง เห็นแม่รึเปล่า"
เด็กสาวหันมาถามขณะเดินผ่าน
"ไม่เห็นแฮะ คงอยู่แถวๆ นี้แหละ เอ๊ย อย่าเพิ่งไปสิ มามิจัง กดชัตเตอร์ให้ก่อน"
พูดพลางชี้ไปยังกล้องที่อยู่บนขาตั้งข้างๆ สระ
ทันทีที่เด็กสาวตั้งท่าจะถ่าย สองสามีภรรยาหนุ่มสาวก็โพสท่ากิ๊บเก๋กันกลางสระน้ำ
"ไปล่ะนะ"
"อ้าว ไปเปลี่ยนชุดมาเล่นน้ำด้วยกันสิ"
พี่ชายคนโตเอ่ยชวน
"ไม่อ่ะ กำลังรีบ"
พูดจบเด็กสาวก็รีบเดินอาดๆ ออกไปจากบริเวณนั้น
มายุมิเปิดเข้าไปในห้องโฮมเธียเตอร์ พี่ชายคนรองกับแฟนสาวกำลังร้องคาราโอเกะกันอยู่ในนั้น
"มาบุจัง เห็นพ่อกับแม่รึเปล่า"
พี่ชายจอมกวนหันมาเห็นน้องสาวยืนอยู่ที่ประตู จึงลุกขึ้นแล้วเดินมาคุยด้วย
"ว่าไงน้องสาว ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวรึไง ถึงได้ถามหาพ่อแม่เนี่ย"
มายุมิทำหน้าบึ้งใส่เมื่อโดนจี้ใจดำ
มานาบุเอานิ้วจิ้มแก้มป่องของน้องสุดท้อง
"ว่าไง ไปเจออะไรดีๆ เข้าล่ะสิ บอกหน่อยได้มั้ย ว่ามาโกะจังกับมาโมะจังทำอะไรงั้นรึ?"
"ช่างเถอะน่า เค้าถามว่าพ่อกับแม่อยู่ไหน"
ในบรรดาพี่ชายทั้งสี่ คนที่ยั่วโมโหที่สุดเห็นจะเป็นมานาบุคนนี้แหละ เพราะฉะนั้นเด็กสาวจึงไม่ค่อยอยากจะพูดดีๆ ด้วยถ้าไม่จำเป็น
"ห้องสปาชั้นสอง อย่าเพิ่งไปรบกวนจะดีกว่านะ มีอะไรปรึกษามานาบุคนนี้ได้ ว่าไงล่ะ สองคนนั่น... เป็นอย่างที่บอกจริงๆ ใช่มั้ยล่ะ"
พูดพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด
หนอย... รู้ทันหรอกน่า จะหาเรื่องไล่มามิไปนอนห้องมาโกะจังกับมาโมะจังใช่มั้ยล่ะ ฝันไปเหอะ!!
"ไม่ใช่ซักหน่อย มาโกะจังกับมาโมะจังยังนั่งดูผู้หญิงใส่ชุดว่ายน้ำกันอยู่เลย"
จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงเล่า!!!
ดวงตากลมโตของเด็กสาวสั่นระริก
...ใช่ จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง... ที่สองคนนั่นจูบกันมันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ...
อะไรซักอย่าง... โธ่... คิดไม่ออก ฮือๆๆๆ
มานาบุถอนหายใจ ยิ้มที่มุมปากแล้วขยี้หัวน้องสาวอย่างเอ็นดู
"ที่ฉันบอกเนี่ย ไม่ใช่เพราะจะไล่ให้ไปนอนที่อื่นหรอกนะ ก็คอยดูต่อไปแล้วกัน..."
และแล้วเจ้าตัวปัญหาทั้งสองคนก็กลับเข้ามาในบ้าน มาโมรุเดินโอบเอวออดอ้อนพี่ชายมาตลอดทาง
"ปล่อยได้แล้ว มาโมรุ เดี๋ยวใครมาเห็น มันแปลกๆ"
เด็กหนุ่มแกะมือใหญ่ของอีกฝ่ายออกเมื่อเห็นว่าพี่ชายและพี่สะใภ้กำลังเล่นน้ำกันอยู่ตรงทางที่พวกเขาจะเดินผ่าน
"อุตส่าห์ได้เปลี่ยนบรรยากาศทั้งที ใครๆ เขาก็อยากจะสวีทกับคนที่เรารักอย่างเต็มที่ทั้งนั้น... นั่นไง ดูพวกมาสะจังสิ ยังหวานแหววกันไม่เห็นต้องอายเลย"
มาโกโตะหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา แล้วรีบผลักร่างสูงตรงหน้าให้ออกไปไกลๆ
"จะบ้าเรอะ!!! นั่นเขาแต่งงานกันแล้ว ส่วนฉันกับนายเป็นพี่น้องกันนะเฟ่ย จะให้สวีทแบบนั้นได้ยังไงเล่า"
มาโมรุทำปากจู๋ แล้วชูมือซ้ายซึ่งมีแหวนอยู่ที่นิ้วนางขึ้นมา มาโกโตะเห็นดังนั้นก็ตีเพียะเข้าที่มือของน้องชายทันที
"ไม่ใช่แบบนี้... โอ๊ย เจ้าเด็กนี่ พูดไม่รู้เรื่องไม่ต้องมาพูดกันแล้ว"
พูดจบก็เดินหนีไปทางห้องพัก
"เฮ่... มาโกะจัง ถ่ายรูปให้ก่อนดิ"
เสียงพี่ชายตะโกนเรียกจากสระว่ายน้ำระหว่างที่มาโกโตะกำลังเดินผ่าน
"มาโมะจัง... ลงมาเล่นน้ำด้วยกันมั้ยจ๊ะ"
ตามด้วยเสียงพี่สะใภ้วัยละอ่อนสุดสวย
มาโมรุโบกมือแล้วส่งจูบให้มินามิ หญิงสาวกรี๊ดกร๊าดแล้วส่งจูบตอบเป็นการใหญ่ มาโกโตะเหล่มองแล้วส่ายหัวอย่างปลงๆ
...เฮ้อ... น้องสามีกับพี่สะใภ้คู่นี้...
ขณะที่มาโกโตะกดชัตเตอร์ให้พวกพี่ชาย มาโมรุก็ยื่นหน้าเข้ามามองรูปในจอ มือไม้ซุกซนฉวยโอกาสโอบรอบเอวคนตรงหน้า
"เฮ่ย!"
มาโกโตะสะดุ้งหันไปมองเจ้าของวงแขน แล้วทันใดนั้นจมูกก็ไปชนกับแก้มของน้องชายเข้าอย่างจัง
"กรี๊ดดดดด... มาโกะจัง ทำอะไรเนี่ย กลางวันแสกๆ"
มินามิตะโกนล้อ
มาโกโตะรีบถอยห่างจากร่างสูงใหญ่กว่าทันที
"ไม่ใช่นะ ไม่ใช่อย่างนั้น"
มาโมรุยิ้มกริ่มพลางลูบแก้มตัวเอง
"ว้ายยยย... มาโกะล่ะก็ อะไรกันเนี่ย เค้าเขินนะตัวเอง"
พูดพลางทำท่าทางสาวแตกให้พวกพี่ๆ ได้หัวเราะกันยกใหญ่
...หนอย... ยังจะทำเป็นเล่นอีก...
มาโกโตะมองค้อน แผ่รังสีอำมหิตใส่น้องชายที่เล่นไม่ยอมเลิก
"เอ้า... จู๋จี๋กันอยู่ได้ ถ่ายไปรึยังล่ะ"
มาซากิตะโกนถาม ดูเหมือนเขาจะไม่ได้คิดอะไรมาก หรือไม่ทันได้สังเกตก็ไม่รู้
"ถะ... ถ่ายแล้วครับ"
มาโกโตะรับคำ พลางผลักน้องชายตัวดีออกห่างแล้วกดชัตเตอร์ให้พวกพี่ชายต่อ
"มาโกะจ๋า... อย่างอนสิ"
เสียงออดอ้อนที่ไล่หลังมาทำให้มาโกโตะเร่งฝีเท้ามากยิ่งขึ้น
หนอย... เจ้าเด็กบ้านี่ เมื่อไหร่จะรู้จักโตซักทีนะ!
ทันทีที่เข้าไปในห้องเขาก็ปิดประตูทันที ทว่ามาโมรุรีบดันบานประตูไว้ ทั้งคู่ออกแรงผลักแข่งกันอยู่ครู่หนึ่ง
"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ทำไมนายต้องโกรธด้วย"
"เล็กน้อยอะไรเล่า แต่ละอย่างที่นายทำมันชวนให้คนอื่นสงสัยไปหมดเลยนี่นา"
"ฉันทำอะไรงั้นเรอะ กะแค่โอบเอวนายไม่ให้ตกน้ำ"
"ตกน้ำอะไรกัน ฉันยืนห่างขอบสระตั้งเยอะ"
"ถึงงั้นก็เถอะ ถ้านายตกน้ำกล้องของมาสะจังก็จะเจ๊ง นายต้องขอบคุณในความรอบคอบของฉันมากกว่า"
ฮึ่ม... ไอ้น้องบ้า เถียงมาได้ข้างๆ คูๆ
"งั้นก็ไม่เห็นต้องยื่นหน้ามาเลยนี่"
"ฉันก็อยากดูรูปที่ถ่ายเหมือนกันนะ นายนั่นแหละ มาจุ๊บแก้มฉันเองแล้วยังมีหน้ามาโมโหอีก คนอุตส่าห์กลบเกลื่อนให้"
โอ๊ยยยยย... ปวดหัว ทำไมเขาต้องมาเถียงกับหมอนี่เหมือนเด็กๆ ด้วยนะ ไร้สาระสิ้นดี
มาโกโตะหมดความอดทนจึงปล่อยประตูแล้วเดินเข้ามาในห้อง ทำเอามาโมรุเสียหลักเกือบล้มเพราะตัวเองยังคงดันบานประตูอยู่
เด็กหนุ่มหยิบโน้ตบุ๊คในกระเป๋าออกมาวางบนเตียงแล้วเปิดเครื่อง เขานอนคว่ำหน้าแล้วเลือกหาโปรแกรมที่ต้องการ
มาโมรุยืนกอดอกดูท่าทางเมินเฉยของพี่ชายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเข้าไปนอนข้างๆ
"มาโกะจ๋า... อย่าโกรธเลยนะ ดีกัน ดีกัน..."
พูดพลางยื่นนิ้วก้อยไปจ่อข้างหน้าพี่ชาย
มาโกโตะทำเป็นไม่สนใจ ตอนนี้เขาอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย เพราะที่นี่ดูเหมือนจะมีสัญญาณอินเตอร์เน็ต เขาเปิดเว็บไซต์ของแฟนคลับแล้วอ่านผ่านๆ ฆ่าเวลา
มาโมรุหดนิ้วที่ยื่นค้างกลับ ทำแก้มป่อง แล้วลุกไปเข้าห้องน้ำ
เสียงน้ำจากฝักบัวแว่วมา หลังจากนั้นไม่นานมาโมรุก็เดินออกมาในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวที่จัดเตรียมไว้
กลิ่นสบู่หอมฟุ้ง
มาโกโตะยังคงนอนอยู่ท่าเดิม ซักพักเขารู้สึกว่าเบาะด้านข้างยุบตัวลง ตามด้วยน้ำหนักตัวคนที่ไม่ใช่น้อยๆ กดทับอยู่บนหลัง
"หนัก... ออกไปเลย"
สั่งเสียงเรียบๆ ทว่าฟังดูเย็นชาอย่างบอกไม่ถูก
"ขอดูด้วยคนสิ ได้มั้ย?"
ร่างเบื้องบนกระซิบแผ่วอยู่ข้างหู มาโกโตะได้กลิ่นกายของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน น้ำจากเส้นผมหยดลงบนไหล่และผ้าปูที่นอน
"ไปไกลๆ เลย มาโมรุ... เดี๋ยวคอมเปียก"
มาโกโตะยังคงใช้โทนเสียงเดิม แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจ หนำซ้ำเริ่มจู่โจมเขาด้วยจูบเบาๆ ที่ต้นคอ
...หนอย... ยั่วกันรึไง ฉันไม่ตบะแตกหรอกเฟ่ย!!!
แน่ล่ะ ถึงจะต่างที่แต่พ่อแม่ก็อยู่ พี่ๆ น้องๆ ก็อยู่ มาโกโตะพยายามข่มใจตัวเอง
"ไม่เอาน่า รำคาญ..."
ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ จมูกโด่งได้รูปยังคงซุกไซ้ไปตามซอกคอ ใบหู และพวงแก้ม
"มาโกะ... ฉันต้องการนายนะ"
เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ อยู่ข้างหู ทำเอาคนได้ยินถึงกับขนลุก
...ไอ้น้องบ้า... นายรู้มั้ยว่าฉันต้องอดทนอดกลั้นขนาดไหน ทำไมถึงไม่เคยเข้าใจกันเลย!
"อ๊ะ... เว็บนี้ไงมาโกะ ที่ฉันเคยบอกว่าเจ๋ง คนที่เข้ามาได้มีแต่สมาชิกที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น รับรองแฟนคลับเข้าไม่ถึงชัวร์"
จู่ๆ เจ้าเด็กที่อยู่ข้างบนก็เปลี่ยนเรื่องเอาดื้อๆ เขาชี้ไปที่หน้าจอแล้วเอื้อมมือมาเลื่อนเคอร์เซอร์เพื่อเข้าไปในเว็บ
"เฮ่ย... ฉันยังอ่านหน้าเมื่อกี้ไม่จบเลย"
"น่า... เดี๋ยวค่อยย้อนกลับไปก็ได้"
"อะไรของนาย ออกไปไกลๆ เลยนะ"
"ก็มาโกะไม่ยอมสนใจฉันเลยนี่นา"
"นายนั่นแหละไม่รักษาสัญญา"
"เมื่อไหร่?"
ยังไม่ทันที่มาโกโตะจะตอบ ประตูห้องก็เปิดออกช้าๆ
มายุมิซึ่งยืนอยู่หน้าห้องยืนมองดูสภาพของทั้งคู่อย่างอึ้งๆ
มาโกโตะเองก็หน้าเหวอไม่แพ้กัน ในขณะที่มาโมรุลุกขึ้นจากตัวพี่ชาย แล้วเดินไปหาน้องสาว
"มะ... มามิเคาะประตูแล้วนะ ได้ยินเสียงคุยกันอยู่เลยนึกว่าให้เปิดเข้าไปได้"
เด็กสาวทำหัวหดเมื่อพี่ชายคนเล็กตีหน้าขรึมเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รู้สึกถึงแรงกดดันอย่างบอกไม่ถูก
"มีอะไร"
เขาถามน้องสาวสั้นๆ
"กะว่าจะมายืมคอมมาโกะจัง..."
พี่ชายคนกลางเหมือนตั้งสติได้ เขาเรียกน้องสาวเข้ามาในห้อง ทว่ามายุมิมองหน้าคนทั้งคู่สลับกันไปมาอย่างลังเลใจ ในที่สุดก็ขอตัวไปที่อื่น
"เดี๋ยวสิ ยัยบ๊อง"
มาโมรุดึงแขนน้องสาว ทำเอาเธอถึงกับสะดุ้งโหยง
แล้วมาโมรุก็เดินไปหยิบโน้ตบุ๊คของตัวเองออกมายื่นให้
"อ่ะ... ให้ยืม"
เด็กสาวรับไปอย่างงงๆ ...ค่าปิดปากรึเปล่าเนี่ย ต่อให้ใช่ ก็อย่าคิดว่าจะยอมปล่อยไปง่ายๆ จับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ ยังไงก็จะฟ้องแม่แน่
...แต่ตอนนี้... ช็อคอ่ะ ไม่คิดว่าจะเห็นภาพแบบนี้จะๆ กลัวรังสีโหดของมาโมะจังด้วย ขอไปทำใจก่อน...
ว่าแต่เมื่อตอนบ่ายมาโกะจังก้มลงจูบ แต่เมื่อกี้มาโมะจังนอนทับอยู่ด้านบน... สรุปใครรุกใครรับกันแน่เนี่ย น้องสาวเป็นงง ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ จะใครรุกใครรับก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ ผู้ชายทั้งคู่ แถมยังเป็นพี่น้องกันอีกต่างหาก มามิไม่ยอม!!! ขอให้เป็นการเข้าใจผิดด้วยเถ้ออออ ฮือๆๆๆ...
To be continued...
| ตอนต่อไป |
edit @ 19 Jan 2008 01:36:42 by ★ひまじん★