เรื่องเล็กของเธอ
posted on 13 Jan 2008 18:39 by i-am-hima in fan-fiction[Golf-Mike fan-fiction]
* คำเตือน: fiction เรื่องนี้อาจเข้าข่ายเรื่องแต่งแนว Boy's Love (แล้วแต่มุมมองของผู้อ่าน) หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *
เสียงแหลมเล็กของชิสุขนปุยดังขึ้นสองครั้งก่อนที่มันจะระริกระรี้เข้ามาหาด้วยอาการดีใจออกนอกหน้า
“ว่าไงโมจิ... ไม่ได้เจอกันนาน เป็นเด็กดีรึเปล่า” พี่กอล์ฟทักด้วยเสียงใจดีก่อนจะอุ้มมันขึ้นมากอด เจ้าตัวเล็กขนยาวพยายามเลียหน้าเลียตาแขกคนสำคัญเป็นการใหญ่ นี่ถ้ามันเป็นคนล่ะก็ ป่านนี้คงจูบซ้ายจูบขวาจนแก้มพี่กอล์ฟช้ำแน่ๆ
“ไมค์ ไม่ทักทายโมจิหน่อยเหรอ” เขาหันมาถามพลางยื่นเด็กซนในมือให้
“หวัดดีโมจิ” ผมลูบหัวทักมันพอเป็นพิธีแล้วเดินเข้าบ้านไป
ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบหมา... แต่ทำไมวันนี้ผมมองภาพตรงหน้าแล้วเกิดหมั่นไส้มันขึ้นมาก็ไม่รู้
วันนี้ครอบครัวเรามากินข้าวที่บ้านลุง ผมเดินลิ่วไปทักทายญาติผู้ใหญ่ก่อน ปล่อยให้พี่กอล์ฟเล่นกับเจ้าโมจิจนหนำใจ เดี๋ยวคงตามเข้ามาเองแหละ
พี่ชายผมคนนั้นชอบของเล็กๆ ที่สุด
ไม่ว่าจะหมา แมว เด็ก เครื่องประดับกุ๊กกิ๊กหรือของจุกจิก แม้แต่ผู้หญิงที่ชอบก็ต้องตัวเล็กไว้ก่อนเสมอ
“ก็ใหญ่ๆ มันไม่น่ารักนี่นา”
เขาเคยพูดอย่างนั้นเวลามีคนถาม
“โอ้โห ไมค์ แค่ไม่กี่เดือนสูงขึ้นเยอะเลยนะเรา” คุณป้าเข้ามาทักอย่างอารมณ์ดี
“ตัวสูงใหญ่ก็เท่านั้น ในเมื่อหน้าตายังไม่พัฒนาเป็นผู้ชาย ระวังหาแฟนไม่ได้นะพี่ไมค์” ยัยหม่อน ลูกพี่ลูกน้องปากเสียแซว แล้วรีบเข้าไปหลบหลังแม่ตัวเองทันที
“ไม่เอาน่า อย่าไปยั่วโมโหพี่เขา” คุณป้าปราม “แต่ตัวโตยังไงก็ยังน่ารักอยู่ดี”
ผมยิ้มแห้งๆ หน้าเจื่อนลง
“เหรอครับ”
ถ้าใครบางคนยังคิดแบบนั้นอยู่ก็คงดีไม่น้อย...
“ไมค์เขาไม่ชอบให้ใครไปชมว่าเขาน่ารักหรอกครับ” เสียงพี่กอล์ฟดังไล่หลังมา ตามด้วยคำทักทายญาติผู้ใหญ่ในบ้าน
“อ้าว... ทำไมล่ะ”
“ก็เดี๋ยวนี้เขาตัวโตขึ้น หล่อขึ้น ก็คงอยากให้คนชมว่าเท่มากกว่า”
“งั้นเดี๋ยวนี้คงต้องเปลี่ยนมาชมพี่กอล์ฟว่าน่ารักแทนแล้วล่ะมั้ง? สลับกัน” ผมพูดกวนๆ และถูกมองค้อนกลับมาดังคาด
ขณะรับประทานอาหาร พวกผู้ใหญ่พูคุยกันตามประสา ผมนั่งกินข้าวไปเงียบๆ ขณะที่พี่กอล์ฟตักนู่นตักนี่ให้สาวๆ ไม่ขาด
“พี่กอล์ฟ หญิงอยากได้เกี๊ยวห่อชีส” น้องสาวจอมจุ้นออดอ้อน ทว่าโดนม๊าหูไวสกัดดาวรุ่งเสียก่อน
“หญิง... พอได้แล้ว กินไปตั้งกี่ชิ้นแล้ว เดี๋ยวก็ลดไม่ลงหรอก”
“ไม่เห็นเป็นไรเลยม๊า... นานๆ ที” ยัยแสบเถียง
“กินจนตัวใหญ่กว่าพี่เขาแล้วนะ”
หญิงทำหน้ามุ่ย แต่ไม่เถียงอะไรกลับ ซักพักพอแม่หันไปคุยเพลินๆ ต่อ ก็ขยิบตาให้พี่ชาย
“พี่กอล์ฟ... ตักให้หน่อยนะ”
พี่กอล์ฟหน้าจ๋อยๆ ถ้าไม่ติดว่าจานเกี๊ยวห่อชีสเจ้าปัญหามันวางอยู่ตรงหน้าเขาล่ะก็ อาจทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ตั้งแต่แรกแล้วกระมัง
“เอ้า หม่อน... กินเยอะๆ นะ จะได้โตไวๆ” พี่กอล์ฟกลบเกลื่อนพลางตักเกี๊ยวให้เด็กหญิงอีกคนสองชิ้น แล้วบุ้ยใบ้ให้ส่งต่อน้องสาวซึ่งนั่งติดกัน
“...หม่อนไม่กินเกี๊ยวดีกว่า ให้พี่หญิงสองชิ้นเลย”
“อ้าว ทำไมล่ะ” หญิงหันไปถามด้วยสีหน้าดีอกดีใจที่ได้เกี๊ยวมาเกินคาด
“ก็ไม่อยากโตไวๆ นี่นา เดี๋ยวตัวใหญ่เกินแล้วถูกทิ้ง”
ทั้งพี่กอล์ฟ ทั้งหญิงเบิกตาโพลง
“ถูกทิ้งเนี่ยนะ?”
“อื้ม เหมือนพี่ไมค์ไง ดูสิ นั่งกินแต่ของตรงหน้าตัวเองเงียบๆ น่าสงสารออก”
ผมสะอึกเงยหน้ามองเจ้าของคำพูด
“พี่กอล์ฟไม่เห็นตักให้พี่ไมค์เหมือนเมื่อก่อนเลย”
“ก็หมอนี่โตแล้ว แขนก็ยาวกว่าตักเองได้... ใช่ป่ะ ไมค์” พี่กอล์ฟหันมาขอคำสนับสนุน ทว่า...
ผมเงียบ...
“อ้าว...” เสียงคนถามแก้เก้อ
“ทีเมื่อก่อนขนาดเชือกรองเท้ายังผูกให้” ยัยหม่อนรุกต่อทันใด
“นั่นมันในคอนเสิร์ต...” พี่กอล์ฟแก้ตัว
“แสดงว่าแกล้งเป็นพี่ชายผู้แสนดีสินะ” เจ้าเด็กปากจัดเถียงไม่หยุด
“ใครว่าล่ะ ก็ตอนนั้นไมค์มันไม่ตัวใหญ่ขนาดนี้นี่นา... ขืนตอนนี้ยังทำแบบนั้นอยู่ คงดูแปลกๆ พิลึก”
“นั่นไงล่ะ หม่อนถึงไม่อยากตัวโต เดี๋ยวพี่กอล์ฟไม่รัก”
หญิงเองก็หน้าจ๋อยๆ ไปเช่นกันเมื่อได้ยินดังนั้น
“ถ้าหญิงตัวโตกว่าพี่กอล์ฟ พี่กอล์ฟก็คงเลิกเอาใจหญิงเหมือนกันสินะ”
“ไม่หรอกน่า... หญิงเป็นน้องสาว ยังไงพี่กอล์ฟก็ต้องเอาใจไปตลอดอยู่แล้วล่ะ”
ผมซึ่งนั่งฟังบทสนทนานั้นอย่างเงียบๆ อยู่นานวางช้อนลง แล้วลุกขึ้นจากโต๊ะ
“อ้าว เฮ้ย ไมค์”
ผมหันกลับมามองพี่ชายซึ่งทำหน้าตกใจ แล้วพูดว่า
“จะไปห้องน้ำ”
เพราะผมเป็นผู้ชาย... เพราะผมตัวใหญ่กว่าสินะ... หลังๆ พี่กอล์ฟถึงได้เฉยชากับผม
แม้เขาจะเป็นปกติเวลาทำงานก็ตาม แต่พอกลับถึงบ้านก็ต่างคนต่างอยู่ ไม่เอาใจ... ไม่ง้อ...
“คำชมว่าน่ารักขอยกให้ไมค์แทนแล้วกันครับ”
ทั้งที่เมื่อก่อนเคยให้สัมภาษณ์อย่างนั้น
แต่ทุกวันนี้... เพราะผมตัวโตเกินกว่าที่จะน่ารักแล้วสินะ เขาถึงได้ไม่เหลียวแลกัน
“เดี๋ยวนี้ไมค์หล่อ...”
หรือเพราะพี่กอล์ฟคิดอย่างนั้น เลยเห็นผมเป็นเหมือนคู่แข่งคนหนึ่ง
จริงสิ... ก็พี่กอล์ฟชอบของเล็กๆ น่ารักๆ นี่นา...
ขณะที่ผมนั่งยองๆ ตรงมุมมืดนอกบ้าน
“มาอยู่ตรงนี้เอง ตามหาตั้งนาน” เสียงพี่กอล์ฟดังขึ้นด้านหลัง เมื่อผมเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็พบว่าร่างสูงของเขายืนบังแสงไฟจากเพดาน
ผมหันกลับมามองพื้นอย่างงอนๆ
“นั่งท่านี้อีกแล้ว เดี๋ยวหลังโกงหรอก”
แล้วพี่กอล์ฟทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ในท่าเดียวกัน
“อุตส่าห์นั่งให้ตัวเล็กแล้ว ยังตามมาเล็กกว่าอีกเหรอเนี่ย” ผมบ่นงึมงำ
ทว่าดูเหมือนคำพูดนั้นจะทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองโดยไม่ได้ตั้งใจมากกว่า
“ช่วยไม่ได้ นายมันโตเอาโตเอาทุกวันเองนี่นา”
“ขอโทษที่ไมค์ตัวใหญ่กว่า ไมค์ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ซักหน่อย”
พี่กอล์ฟอึ้งไปเล็กน้อย
“พี่นึกว่าที่นายกินนมเยอะๆ ฟิตร่างกายทุกวันเพราะนายอยากสูงซะอีก”
ใช่... ผมอยากสูง ผมอยากหุ่นดี แต่...
“พี่กอล์ฟคงไม่ชอบใช่มั้ย ที่ไมค์สูงกว่า”
“เอ๋? ก็... ในฐานะพี่ชายก็เจ็บใจนิดหน่อย”
นั่นสินะ... มิน่าล่ะ หลังๆ ถึงได้เย็นชากับผม
“ก็เมื่อก่อนนายยังตัวเล็กๆ น่ารักแท้ๆ แต่ตอนนี้ไปไหนก็มีแต่คนทักว่านายสูงขึ้น หล่อขึ้น ยิ่งพอยืนข้างๆ กันพี่ตัวเล็กไปทันตา แถมยังอยู่ด้วยกันตลอดเวลาอีกต่างหาก พี่ก็กดดันเหมือนกันนะ”
“แสดงว่าตอนนี้ไมค์ไม่น่ารักแล้วสินะ”
อะไรดลใจให้ผมพูดออกไปอย่างนั้นก็ไม่ทราบ แต่พอพูดจบก็ไม่กล้าหันไปสบตาพี่ชายเลย
“นายเป็นคนพูดเองนะว่าไม่อยากถูกชมว่าน่ารัก”
“ก็ไมค์ไม่อยากถูกมองว่าเป็นผู้หญิงนี่”
“เวลาพี่เล่นอะไรกุ๊กกิ๊กกับนายก็ไม่ค่อยยอมรับมุกกันเลย พี่หน้าแตกไปตั้งหลายรอบ”
“ก็ไมค์เขินนี่นา...”
แม้แต่ตอนนี้ ผมยังรู้สึกหน้าตัวเองร้อนฉ่า
“เอ๊ะ?”
พี่กอล์ฟยื่นหน้าเข้ามามอง ทำให้ผมต้องรีบหันหลังให้
ไม่นานอ้อมแขนอบอุ่นก็โอบรอบไหล่ของผม
“นายเนี่ยน้า... ตัวโตขนาดนี้แล้ว ยังงอนเป็นเด็กไปได้ เพราะอย่างนี้สิ พี่ถึงได้รู้สึกว่านายยังตัวเล็กอยู่เลย”
เมื่อหันไปมองก็พบกับรอยยิ้มที่แสนใจดี
“จะบอกให้ก็ได้ ถึงไมค์จะสูงแค่ไหน ไมค์ก็ยังน่ารักอยู่เสมอแหละ แต่พี่ไม่อยากพูด ไม่อยากเอาใจ ก็เพราะกลัวไมค์โกรธ... อย่างที่ไมค์พูดเมื่อกี้แหละ ไม่อยากถูกมองว่าเป็นผู้หญิงใช่มั้ยล่ะ”
ผมยิ้มออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่
“ดูสิ เวลายิ้มนายน่ารักจะตาย” พูดพลางเอานิ้วจิ้มที่แก้มผม “อุ๊ย เขินแล้ว เขินแล้ว”
ผมรีบหันไปทางอื่นพลางผลักเขาออก ทว่ามือกาวยังคงกอดแน่นไม่ยอมหลุด
“เอ้า หายงอนแล้ว ไปเล่นกับโมจิกันเถอะ” พี่กอล์ฟฉุดแขนผมลุกขึ้น
“ไม่ล่ะ” ผมทำหน้าเซ็ง “เมื่อกี้ยังกินไม่อิ่มนี่นา ขอไปกินข้าวก่อน”
พี่กอล์ฟส่ายหัวระอา ทั้งที่หน้ายิ้มขำ
“กินเยอะขนาดนี้ จะรีบโตไปถึงไหน”
คราวนี้ผมเป็นฝ่ายเข้าไปกอดอ้อนบ้าง
“ถึงโตยังไงก็จะเป็นเรื่องเล็กของพี่กอล์ฟตลอดไปนะ”
พี่กอล์ฟอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนหยิกจมูกผมด้วยความเขิน
“รู้แล้วคร้าบ... เจ้าเด็กน่ารัก เอ้า ไปกินข้าวกันเถอะ”
พี่กอล์ฟรู้มั้ย... ว่าถึงพี่กอล์ฟจะตัวเล็ก แต่พี่ก็เป็นเรื่องใหญ่ของผมเสมอ...
The End
edit @ 13 Jan 2008 21:23:04 by ★ひまじん★
edit @ 15 Jan 2008 20:36:26 by ★ひまじん★
-///-
แบบว่านะ
ขอแค่เป็นเพียงเรื่องเล็กๆในใจกอล์ฟก็พอ อิอิ
#1 By :+:Sakura_badzZ:+: on 2008-01-13 19:04