ระวัง! พลัง Y จะกระจายมาสู่ท่าน *คิดก่อนคลิก*

[Golf-Mike fan-fiction]

* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

                คืนพรุ่งนี้แล้วสินะ... ที่ลูซี่จะทำพิธี... คืนพรุ่งนี้... คืนวันเกิดไมค์
                ประตูเปิดออกตามด้วยเสียงเดินและเสียงโซ่ตรวน เมื่อผมหันไปก็ต้องเจอกับสิ่งที่ไม่คาดคิด
                “พ่อ...”
                ชายร่างสูงใหญ่ที่เดินตามมาข้างหลัง ผลักพ่อล้มกลิ้งไปบนพื้น แล้วหลีกทางให้เด็กสาวผู้เป็นนายเดินเฉิดฉายเข้ามา
                “รนหาที่จริงๆ นะ... ขนาดที่นี่ปกคลุมด้วยไอของมนตร์ดำก็ยังอุตส่าห์หาจนเจอได้ พวกแกนี่ไม่ธรรมดา... แต่พอมาคิดดู... ให้พ่อเห็นลูกฆ่ากันเองก็คงสนุกดี ความเคียดแค้น ความเจ็บปวดนั่น จะได้เสริมพลังด้านมืดของฉันให้แข็งแกร่งมากขึ้น” พูดจบก็หัวเราะเสียงแหลมสูง
                “หนอย... นังแม่มด” ผมเค้นเสียงลอดฟันซึ่งขบกันแน่นออกมา
                “อ้าว ว่าไง พ่อหนุ่ม... เมื่อคืนเห็นร่างของอสูรกายแล้วสินะ สยองมั้ยล่ะ... น่าเกลียดขนาดนั้นยังจะรักลงอยู่รึเปล่าน้า”
                “ไม่ว่าไมค์จะอยู่ในร่างกายแบบไหน เขาก็ยังเป็นคนที่ฉันรักอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ” ผมยืนยันด้วยเสียงหนักแน่น
                ลูซี่เบะปาก สีหน้าราวกับหมั่นไส้เสียเต็มประดา
                “เชอะ... ตอนนี้อยากจะพูดอะไรก็พูดได้ ไว้เปิดกรงเมื่อไหร่จะได้เห็นกัน แหม...ชักอดใจรอคืนพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้วสิ” เธอพูดทิ้งท้ายก่อนเดินออกจากห้องไป ตามด้วยเสียงประตูปิด
                ผมรีบเข้าไปประคองพ่อ
                “เมื่อเช้าพี่แบงค์บอกว่าพ่อจะมาถึงก่อนพระอาทิตย์ตกดิน กอล์ฟนึกว่าพ่อจะมาช่วยซะอีก ไหงกลายเป็นเข้ามาด้วยสภาพแบบนี้ล่ะ”
                พ่อถูกล่ามด้วยโซ่ที่ขาทั้งสองข้างเช่นกัน แต่โชคดีกว่าผมหน่อยตรงที่ไม่ได้ถูกผูกติดกับเตียง
                “นี่เป็นวิธีเดียวที่จะเข้ามาข้างในได้” พ่อเฉลย แล้วเดินลากโซ่เหล็กอันรุงรังไปยังกรงที่ขังไมค์
                “พ่อ...” ไมค์เข้ามาเกาะลูกกรง ทำเสียงสะอึกสะอื้น
                “ไม่เป็นไรนะไมค์” พ่อยื่นมือเข้าไปลูบหัวลูกชายคนเล็ก
                ไมค์สะบัดตัวหนีแล้วเข้าไปหลบในมุมมืดอีกครั้ง
                จริงสิ... เริ่มค่ำแล้ว... เดี๋ยวไมค์ก็จะ...
                ผมพาพ่อออกมานั่งห่างกรงขัง แล้วเริ่มเล่าเรื่องของลูซี่ให้ฟัง
                “คืนพรุ่งนี้... ถ้าไมค์กินกอล์ฟได้สำเร็จ ไมค์ก็จะเป็นสมุนของลูซี่อย่างเต็มตัว แถมพ่วงด้วยพลังอันเป็นนิรันดร์จากหนังสือบ้าบอนั่น”
                พ่อพยักหน้าหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด
                “พ่อไม่โกรธพวกเราใช่มั้ย...” ผมถามเสียงอ่อย ด้วยความรู้สึกผิด
                “โกรธ? เรื่องอะไรเหรอลูก? กอล์ฟกับไมค์ก็ทำดีที่สุดแล้วนี่”
                เมื่อได้ยินพ่อย้อนถามดังนั้น ผมก็นิ่งงันไปเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้นมาด้วยเสียงสั่น
                “ก็ที่พวกเรา... รักกัน...”
                “อืม... เรื่องนั้นพ่อรู้ซักพักนึงแล้วล่ะ”
                ผมทำตาโต หน้าซีด ก่อนกระพริบตาปริบๆ
                “เพียงแต่ตอนที่แม่เขาบอกพ่อ พ่อไม่คิดว่ากอล์ฟก็จะคิดกับน้องแบบนั้นด้วยเหมือนกัน”
                “แม่บอก?” ผมยิ่งงงเข้าไปใหญ่
                “ก็ตั้งแต่ไมค์เริ่มฝันร้ายนั่นแหละ เด็กคนนั้นฝันว่าดูดเลือดกอล์ฟทุกคืน ยิ่งหลังๆ ยิ่งหนักข้อ ฝันว่าฉีกกินกอล์ฟทั้งตัว จนน้องอยู่ในภาวะเกลียดตัวเอง...”
                ผมกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ “ไม่ใช่ว่าจริงๆ แล้วหมอนั่นเกลียดกอล์ฟหรอกเหรอ? ถึงได้ฝันว่าฆ่ากอล์ฟทุกคืนแบบนั้น”
                “ตรงกันข้ามต่างหาก... นั่นเป็นเรื่องปกติของการเป็นแวมไพร์เต็มวัย และก็เป็นเรื่องปกติของการเติบโตเป็นอสูรกายด้วยเช่นกัน... จิตด้านมืดเหล่านั้น มักแพ้ความปรารถนาภายในตนเอง ทำให้ต้องทุกข์ทรมานอยู่กับฝันร้าย”
                “ทีตอนพี่แบงค์ยังไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย” ผมโอดครวญ
                พ่อเท้าคางทำหน้าหน่าย
                “ถ้าเป็นแม่เรา เขาคงถอนหายใจแล้วบ่นออกมาว่า...”
                “เจ้าแวมไพร์นอกคอก” ผมกับพ่อประสานเสียงกัน แล้วหัวเราะคิก ให้ตายเถอะ น่าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังมีกะใจพูดถึงเรื่องที่ทำให้อารมณ์ดีอีก
 
                คืนนั้นอสูรกายในตัวไมค์ออกมาอาละวาดอีกเช่นเคย ผมอุดหูและตะโกนเรียกชื่อเขาทั้งน้ำตาอยู่หน้ากรงด้วยความสงสาร จนพ่อต้องพยุงให้ไปนั่งหลบที่มุมซึ่งห่างที่สุดในห้องนั้น
                “พ่อพอจะทำอะไรได้มั้ยครับ” ผมสะอึกสะอื้นถาม
                “ไม่ได้ลูก... ขืนพ่อท่องคาถาอะไรตอนนี้ ถึงอสูรกายจะสงบลงได้ แต่น้องจะพลอยแย่ไปด้วย”
                “แล้วเราต้องทำยังไง...”
                “รอจนกว่าจะถึงเช้า... ระหว่างนี้ภาวนาให้ไมค์เข้มแข็ง และสู้กับด้านมืดในตัวเองให้ได้...”
                ผมไม่เคยเกลียดคำว่ารอเท่าวินาทีนี้อีกแล้ว...

                พอห้องเริ่มสว่างด้วยแสงอาทิตย์ พ่อก็ไม่รอช้า ปลุกผมขึ้นมาเพื่อท่องมนตร์ขาวให้กับไมค์ แน่นอนว่าเจ้าตัวซึ่งสลบไสลด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้ภายในตัวเองตลอดทั้งคืนยิ่งใบหน้าบูดเบี้ยวเข้าไปใหญ่เพราะเสียงอันแสลงหู ไม่นานเขาก็เริ่มผวาอีกครั้ง ผมจึงเข้าไปกอดผ่านกรงเหล็กพลางกระซิบข้างหูเช่นเดียวกับตอนต่อสู้กับกิลลาส เขาจึงมีสีหน้าดีขึ้น
                เพราะอย่างงี้นี่เอง... ถึงได้ต้องรอตอนเช้า
                ดูเหมือนจะได้ผล ไมค์หลับสนิทไม่มีวี่แววของความตึงเครียดใดๆ บนใบหน้าเขาอีก
                “เราจะทำยังไงต่อไปดีครับพ่อ” ผมหันไปถาม
                “ไมค์โดนมนตร์ดำสะสมมานาน แค่นี้คงช่วยน้องไม่ได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ยังได้นอนหลับพักผ่อนเต็มที่ คืนนี้คงมีแรงต่อสู้กับจิตด้านมืดมากขึ้น...”
                “แม่ให้มาดูว่าพ่อกับกอล์ฟเป็นไงบ้าง” 
                จู่ๆ พี่แบงค์ก็โผล่ขึ้นมาระหว่างผมกับพ่อ ทำเอาเราทั้งคู่วงแตกถอยหลังแทบไม่ทัน
                “ว่าแต่แม่เขาหาน้ำตาแห่งแสงอาทิตย์ได้รึยัง”
                “เรียบร้อย หายห่วง เตรียมไว้ซะเต็มถังเลย”
                พ่อทำหน้าเหวอ “เต็มถัง?”
                พี่แบงค์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนหายวับไป
                “น้ำตาแห่งแสงอาทิตย์?” ผมทวนคำปริศนานั้น
                พ่อยิ้มอย่างเท่ที่มุมปาก
                “ของที่จะให้สยบตำนานเลือดแห่งแสงจันทร์ได้ยังไงล่ะ”
                “มันคืออะไรเหรอฮะ”
                “มันคือเลือดของพระเยซู” พ่อตอบสั้นๆ ทำเอาผมถึงกับอึ้ง
                เมื่อประมวลความรู้เกี่ยวกับศาสนาคริสต์ดู ผมก็ถึงบางอ้อ... เหล้าองุ่นนี่เอง
                “แล้วทำไมถึงเรียกว่าน้ำตาแห่งแสงอาทิตย์ล่ะฮะ”
                “มันเป็นโค้ดในวงการน่ะ... พระเยซูเมื่อครั้งถูกตรึงกางเขน พระองค์สยบความคั่งแค้นภายในจิตใจด้วยเมตตา พระองค์ให้อภัยจิตด้านมืดทั้งมวล แล้วอุทิศความดีนั้นให้แก่มนุษยชาติ พูดง่ายๆ ก็คือไถ่บาป จิตด้านสว่างซึ่งวางเฉยนี่แหละ เป็นพลังอันยิ่งใหญ่ที่จะใช้ต่อต้านจิตด้านมืดได้... ไม่ใช่การต่อสู้กลับ แต่เป็นการให้อภัย และเพราะพลังอันยิ่งใหญ่นี้ แม้แต่พระอาทิตย์เบื้องบนยังต้องร่ำไห้ด้วยความสรรเสริญ ก็เลยเรียกหยาดเลือดของพระเยซูว่า น้ำตาแห่งแสงอาทิตย์ไงล่ะลูก”
                พ่ออธิบายศัพท์เฉพาะนั่นเสียยืดยาว
                “ว่าแต่... ที่นี่เต็มไปด้วยมนตร์ดำ พวกเราที่อยู่ข้างนอกก็มีแต่สายเลือดแห่งแสงจันทร์ แล้วจะเอาเหล้าองุ่นเข้ามาปราบหนังสือบ้านั่นได้ยังไงล่ะครับ”
                นั่นเป็นสิ่งที่พวกเราต้องคิดกันต่อไป...

                ฟ้าเริ่มมืดแล้ว... วันนี้ไมค์เอาแต่นั่งซึมเศร้าอยู่ในเงามืดทั้งวัน พ่อและผมพอเข้าใจสภาพจิตใจของเขาดี ถึงพวกเราจะออกไปได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเป็นไมค์คนเดิมได้หรือไม่
                “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... กอล์ฟ สัญญากับพ่อนะ ว่าอย่าให้น้องฆ่าลูกได้เด็ดขาด”
                ผมพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วหันไปบอกไมค์
                “ไมค์... ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ยอมให้นายฆ่าฉันเด็ดขาด เพราะฉะนั้น นายต้องเข้มแข็ง”
                พ่อถอนหายใจ “กอล์ฟ... ลูกนั่นแหละ ต้องเข้มแข็ง คืนนี้จันทร์เต็มดวงแล้ว ลูกอาจถูกล่อลวงให้เข้าปากอสูรกายง่ายๆ ก็ได้”
                “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง... กอล์ฟเตรียมไว้แล้ว”
                ไม่นานประตูก็เปิดออก พร้อมร่างโปร่งบางของลูซี่ และลูกสมุนซึ่งยกสิ่งของในการทำพิธีเข้ามา
                นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อได้เห็นหนังสือหนังงูเล่มนั้น มันเรืองแสงอยู่ในความมืด ทว่าปกคลุมด้วยไอสีดำราวกับเมฆบังแสงจันทร์
                ลูซี่เดินมาทางพวกเรา
                “พร้อมที่จะพบกับโศกนาฏกรรมรึยัง”
                ผมและพ่อนั่งนิ่งไม่โต้ตอบ เธอเบะปากอย่างขัดใจ ก่อนเดินไปยังกรงของไมค์
                “อีกไม่นานแล้วสินะ... พอฟ้าอับแสงเมื่อไหร่ แกก็จะได้กินพี่แกสมใจอยากแล้ว” พูดจบก็หัวเราะเสียงแหลมชั่วร้าย จากนั้นเธอก็บุ้ยใบ้ให้ลูกน้องมาจับตัวพ่อไปนั่งที่มุมหนึ่งของห้อง แล้วปิดปากพ่อไว้ด้วยเทปผ้าแผ่นใหญ่ เพื่อไม่ให้ท่องคาถาใดๆ มาต่อต้านให้เสียงาน
                “ถ้ายังไม่อยากตาย ก็อยู่หลังเส้นขาวนี่ไว้” เธอประกาศ
                เส้นขาวบนพื้นดังกล่าว คือเกลือผงที่เพิ่งนำมาโรยเพื่อแบ่งเขตพิธีกรรม แน่นอนว่าทุกคนทิ้งผมและไมค์ไว้ ไปอยู่ฝั่งตรงข้ามของเส้นนั้นกันหมด
                ผมเดินกลับมาที่เตียงเงียบๆ หยิบมีดหั่นสเต๊กที่ซ่อนไว้ใต้ที่นอน
                ไม่กี่นาทีต่อมากรงเหล็กกล้าที่กั้นผมกับไมค์ก็ค่อยๆ ถูกดึงขึ้น ห้องสว่างด้วยแสงเทียนเป็นสัญญาณว่าฟ้าภายนอกมืดสนิท
                ลูซี่ไม่ยอมเสียเวลา เธอเริ่มร่ายมนตร์ประกอบพิธี ได้ยินเสียงคำรามผ่านความมืดมาจากข้างในสุดของโพรง
                จู่ๆ ผมก็รู้สึกกึ่งหลับกึ่งตื่น พยายามฝืนเปลือกตาให้ลืมขึ้น แต่ดูเหมือนร่างกายจะไม่ค่อยทำตามใจสั่งนัก มันค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วเดินไปยังโพรงมืดตรงหน้า... ไปหาคนที่รัก...
                “อึ่ก...” ผมสะดุ้ง เมื่อคมมีดที่กำอยู่ฝังลงในเนื้อ ความเจ็บแปลบเรียกสติกลับมาได้เกือบเหมือนเก่า
                อสูรกายร่างใหญ่มหึมา ค่อยๆ เคลื่อนออกมาจากโพรงอันมืดมิด เสียงคำรามบาดหูนั่น เจือด้วยเสียงสะอื้นของไมค์
                หมอนั่น... กำลังทุรนทุรายอยู่ภายใต้ผิวหนังอันน่าเกลียดน่ากลัว 
                ร่างสูงใหญ่กว่าตัวไมค์เกือบเท่าตัวโผล่ออกมาประจันหน้ากับผม ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างพึงพอใจของลูซี่ ส่วนพ่อคงกำลังตกตะลึงกับร่างของลูกชายคนเล็กในสภาพอสูรกายขณะหาทางออกให้กับพวกเรา
                อสูรกายร่างยักษ์ย่างสามขุมเข้ามายังผม พร้อมกับเสียงที่แผดออกมาจนไม่รู้ว่ากำลังคำรามหรือคร่ำครวญอยู่ สิ่งหนึ่งที่ผมเห็นสะท้อนกับแสงจันทร์ที่ส่องลงมาก็คือ... หยาดน้ำตาที่ไหลอยู่บนใบหน้าอันเกรี้ยวกราด
                ลูซี่ยังคงร่ายมนตร์ดำต่อไป คงเพราะจิตด้านมืดยังควบคุมไมค์ไม่ได้โดยสมบูรณ์ เธอจึงพยายามเสริมมนตร์ดำเพื่อให้อสูรร้ายแข็งแกร่งขึ้น
                “ไมค์... อย่ายอมมัน...” ผมตะโกนทั้งที่สติของตัวเองก็เหลือไม่เต็มร้อย ตัวยังคงนิ่ง ก้าวขาไม่ออก ถ้าไม่ได้ความเจ็บปวดบนฝ่ามือช่วยไว้ล่ะก็ ป่านนี้ผมคงกระโจนเข้าปากไมค์ไปเรียบร้อยแล้ว
                เมื่อจิตด้านมืดแรงขึ้นเรื่อยๆ ปากซึ่งเต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมก็พุ่งเข้ามาหาผม
                “อย่านะ”
                ด้วยสัญชาตญาณ ผมชูมีดหั่นสเต๊กขึ้นมาขวางระหว่างพวกเราไว้ ไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายฝ่ายตรงข้ามแต่อย่างใด... ในทางกลับกัน
                “ถ้าเธอยังสวดมนตร์บ้าๆ นั่นอยู่ล่ะก็ ฉันจะ...”
                ผมหันปลายมีดแหลมจ่อคอตัวเอง ทั่วทั้งห้องเงียบกริบได้ในอึดใจเดียว
                “ไหนๆ ฉันก็ต้องตายอยู่แล้ว... ฉันจะไม่ยอมตายสังเวยหนังสือชั่วร้ายนั่นหรอก” ผมประกาศกร้าว
                พ่อใช้โอกาสที่ทุกคนกำลังนิ่งนี้ เปิดเทปที่ปิดปากอยู่ ทำให้ชายสองคนที่ขนาบข้างเริ่มเคลื่อนไหว เกิดการต่อสู้กันขึ้น ในขณะที่ผมจ้องตาลูซี่เขม็ง ส่วนอสูรก็ยืนนิ่งเหมือนดูเชิง
                “ไม่... พี่กอล์ฟ... อย่า...”
                ผมได้ยินเสียงไมค์แว่วอยู่ในหัว ก่อนอสูรตรงหน้าจะคำรามก้องจนทุกคนในห้องต้องเอามืออุดหู
                ผมทนเสียงนั้นจนถึงที่สุด มือยังคงกำมีดที่จ่อคอตัวเองอยู่อย่างมาดมั่น
                พ่อใช้โอกาสนี้ล้มโต๊ะทำพิธีโดยที่ชายสองคนนั้นตามมารั้งไม่ทัน
                “หนอย... แก...” เด็กสาวผมแดงรีบหันควับกลับไปยังเสียงโครมคราม แล้วจ้องหน้าพ่อซึ่งถูกลูกน้องของเธอจับตัวไว้ได้อีกครั้งด้วยสายตาอำมหิต
                “พอทีเถอะ... ถ้าพิธีกรรมนี่สำเร็จ เธอจะกลายเป็นปิศาจร้ายนะ” พ่อเตือนสติ
                “ใครว่า... ฉันจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ต่างหาก”
                “เธอโดนหนังสือนั่นหลอกแล้ว... มันหลอกให้เธอหลงมัวเมาอยู่ในพลังเหนือธรรมชาติ... มันหลอกให้เธอหาแหล่งพลังด้านมืดให้กับมันต่างหาก...”
                “หุบปาก... จอมเวทย์ชั้นต่ำอย่างแกจะไปรู้อะไร”
                พ่อไม่ได้ตอบโต้อะไรต่อ ทำให้เกิดความเงียบขึ้นในห้องอีกครั้ง... ราวกับเพื่อต้อนรับเสียงใสๆ ที่ดังกังวานมาจากทางเดินนอกประตู
                เสียงนี้มัน...
                เพลงสรรเสริญพระเจ้า?
                ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออก ปรากฏร่างของผู้มาเยือน หมาป่าขนสีทองระยิบระยับตัวใหญ่ กับเด็กผู้หญิงผิวขาวใสหน้าตาน่ารัก
                พี่แซนด์... น้องหญิง... 
                หญิงร้องเพลงพลางสาดเกลือไปทั่วห้อง และเธอก็จงใจสาดใส่เด็กสาวแปลกหน้าอย่างรุนแรงราวกับจะไล่ผีร้ายให้ออกจากร่าง
                “หนอย... คิดว่าเกลือจะทำอะไรฉันได้เรอะ ยัยเด็กเมื่อวานซืน”
                “ได้ไม่ได้ไม่รู้ รู้แต่มันพาฉันเข้ามาในนี้ได้โดยไม่กลายเป็นแวมไพร์ก็แล้วกัน กรี๊ดดดด” สิ้นเสียงร่างน้องเล็กก็ถูกชายที่เคยเล่นงานพ่อรวบตัวเอาไว้ เธอดิ้นสุดชีวิต เมื่อไม่หลุดเสียทีก็หันหน้าไปแยกเขี้ยวแวมไพร์ใส่ ทำเอาชายขวัญอ่อนรีบปล่อยมือทันทีด้วยความกลัว และเมื่อลงมายืนได้ใหม่อย่างสวยงาม เด็กสาวจอมทะเล้นก็ปฏิบัติการหลอกหลอนด้วยคมเขี้ยวและใบหน้าขาวซีดของแวมไพร์ ไล่ต้อนชายผู้โชคร้ายสองคนนั้นวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงหายออกไปในความมืดของทางเดิน
                “แซนด์... เป็นอะไรมั้ยลูก?” พ่อหันไปถาม
                ทว่า... เมื่อสายตาทุกคู่หันมายังหมาป่าขนสีทองแสนสง่า ก็พบว่า...
                หมาป่าร่างยักษ์สุดเท่ กำลังยกขาหลังขึ้นแล้วฉี่ใส่หนังสือปกหนังงูด้วยสีหน้าสุดแสนจะสบายอารมณ์
                “ตอนนี้เลยพ่อ ไม่ต้องห่วงหญิงกับพี่แซนด์” น้องนุชสุดท้องให้สัญญาณพร้อมหยิบไม้ขีดไฟขึ้นมาจุดแล้วโยนไปยังหนังสือเล่มนั้น
                “ไม่...” ลูซี่กรีดร้องเสียงแหลมหลังจากอึ้งตั้งแต่โดนหมาป่าฉี่ใส่
                พ่อเริ่มร่ายคาถา พี่แซนด์รีบพาน้องหญิงออกจากห้อง
                ขณะที่ผมยังคงเอามีดจ่อคอจ้องตาอสูรกายตรงหน้าซึ่งพยายามข่มจิตของไมค์พลางย่างสามขุมเข้ามาขณะที่อีกฝั่งของเส้นสีขาวกำลังวุ่นวาย
                ร่างยักษ์ถอยหลังไปสองก้าว ทรุดเข่าลงกองกับพื้น เอามืออุดหู แล้วเริ่มดิ้นพล่าน
                ผมทิ้งมีดลงทันที แล้วรี่เข้าไปหา
                “อย่าเข้ามา... พี่กอล์ฟ... ออกไป...”
                เสียงไมค์เจือมากับเสียงคำราม แต่ตอนนี้... ไม่มีกรงมากั้นระหว่างเราอีกแล้ว... สองคืนที่ผ่านมาผมทนดูเขาทรมานมามากพอแล้ว
                ...หนังสือนั่น... กำลังถูกทำลาย พ่อสวดจบเมื่อไหร่ ทุกอย่างก็จะจบลงด้วยดี ถึงตอนนั้น ต่อให้ผมจะถูกไมค์กินก็ไม่กลัวอีกแล้ว แต่อย่าให้ผมอยู่เฉยๆ ทนดูไมค์ทรมานแบบนี้เลย
                ผมเข้าไปกอดร่างใหญ่ยักษ์น่าเกลียดน่ากลัวนั่น
                “ไมค์... พี่รักไมค์นะ... ไมค์... อย่าเป็นอะไรเลยนะ”
                ผมหลับหูหลับตาตะโกนลั่น ร่างนั้นกลิ้งเกลือกไปที่ไหน ผมก็ถูกเหวี่ยงไปด้วย ผิวหนังกระแทกกับพื้นและผนังไปทั่วตามแรงดิ้นของอีกฝ่าย ข้อเท้าที่โดนพันธนาการไว้ก็ถูกโซ่สีจนถลอก
                “ไมค์รักพี่กอล์ฟนะ... ไมค์จะปกป้องพี่กอล์ฟให้ได้...” เสียงไมค์แว่วมาอีกครั้ง... ค่อยๆ ชัดขึ้นเรื่อยๆ
                ..........................
                ..........................
                ..........................
                ผมลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวสงบนิ่งลง
                ไมค์หยุดการเคลื่อนไหว เขาอยู่ในร่างหมาป่าขนสีเงินอ่อนนุ่ม พ่อเองก็หยุดร่ายคาถา ไฟบนหนังสือก็ดับลง ตัวเล่มไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน เห็นเพียงรอยไหม้ที่หลงเหลืออยู่บนพื้น ทั่วทั้งห้องสงบนิ่ง มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นของลูซี่ที่นั่งหมดอาลัยตายอยาก
                “พวกแก... พวกแกทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน...”
                เมื่อเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองพวกผม ก็พบว่าเธอไม่ใช่ลูซี่เด็กสาวผมสีแดงเพลิงอีกต่อไป ใบหน้าเธอเหี่ยวย่นราวกับคนอายุเกือบหกสิบ ผมเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนทั่วหัว แต่ผิวที่มือของเธอกลับยังดูอ่อนเยาว์ เธออายุเท่าไหร่กันแน่?
                “ฉัน... ฉันเกิดมาพร้อมกับใบหน้าของยายแก่... ไปโรงเรียนก็มีแต่เพื่อนล้อ เข้ากับใครไม่ได้” เธอเริ่มพล่ามทุกอย่างออกมาอย่างผู้พ่ายแพ้
                ขณะนั้นแม่ พี่แซนด์ซึ่งกลับสู่ร่างมนุษย์แล้ว พี่แบงค์ และน้องหญิงก็เดินเข้ามา คาดว่ามนตร์ดำที่ปกคลุมคฤหาสน์แห่งนี้คงหายไปตอนหนังสือถูกเผา
                แม่รีบมาประคองร่างของไมค์ที่นอนไม่ได้สติ ส่วนพี่แซนด์ถือกล่องอุปกรณ์ของพ่อมาด้วย ในนั้นมีกุญแจผีอยู่ จึงทำหน้าที่ปลดโซ่ตรวนให้พ่อและผม
                “ฉันต้องขังตัวเองอยู่แต่ในบ้านนานนับปี... ไม่มีเพื่อน ไม่ได้เที่ยวเล่นอย่างเด็กคนอื่น เพราะอับอายใบหน้าตัวเอง... ทำไม! ทำไมพ่อกับแม่ปล่อยให้ฉันเกิดมาเป็นแบบนี้”
                “พ่อแม่บังคับหน้าเธอไม่ได้ซักหน่อย” น้องหญิงสวน “มนุษย์เป็นเพื่อนกันได้ด้วยรอยยิ้ม ไม่ใช่เพราะหน้าเด็กหรือแก่”
                “เธอมันสวยนี่ถึงพูดได้” ลูซี่ตวาดน้องหญิงลั่น เธอสะอึกสะอื้นอยู่อีกครู่ใหญ่แล้วจึงเล่าต่อ
                “กระทั่งฉันเจอหนังสือเล่มนี้... อยู่ในชั้นใต้ดินที่ปู่ใช้เก็บสมบัติโบราณรอบโลก... มันเรียกฉัน... มันทำให้ฉันกลายเป็นเด็กสาวเหมือนคนทั่วไป... มันแนะนำศาสตร์มืดให้กับฉัน”
                “ผู้ที่เรียนศาสตร์มืดต้องยอมเสียสิ่งที่รักเพื่อสังเวย เธอไม่รู้เหรอ?”
                เธอหันมามองพ่อด้วยสีหน้าเคียดแค้นทั้งน้ำตา
                “รู้สิ... เพราะอย่างงี้ไง พวกแกถึงได้เป็นคนทำลายมันทั้งหมด... ฉันอุตส่าห์ยอมเสียพ่อ... แม่... ญาติสนิททุกคนที่เข้ามาใกล้ฉัน ฉันเสียคนพวกนั้นไปหมดแล้ว...”
                น้องหญิงเอามือปิดปาก “อย่าบอกนะว่าเธอ... ฆ่าคนพวกนั้น...”
                แม่ได้ยินลูกสาวพึมพำในตอนท้าย จึงแก้ความเข้าใจใหม่
                “ไม่ใช่หรอกลูก พลังที่เกิดขึ้นในการท่องมนตร์ดำ จะสะท้อนไปยังคนรอบข้างที่เกี่ยวข้อง ให้มีอันเป็นไป สุดท้ายคนที่เกี่ยวข้องกับมนตร์ดำก็ต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยว”
                “งั้นก็แสดงว่าไอ้พวกขี้ป๊อดเมื่อตะกี้ก็ยังโชคดีที่ชะตาไม่ขาดสินะ” หญิงยังคงพูดหน้าตาเฉย
                ถ้าให้ผมเดา ชายสองคนนั้นคงเป็นคนที่ลูซี่จ้างมามากกว่า ไม่ก็คงเป็นลูกหนี้ที่ถูกบังคับให้มาปฏิบัติการลับ เพราะดูแล้วเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมนตร์ดำ แถมยังกลัวผีซะขนาดนั้น
                “ฉันไม่เหลือใครแล้ว... ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว...” ลูซี่ปล่อยโฮออกมาในที่สุด “ทำไมนะ ตัวประหลาดอย่างพวกแกยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในสังคมได้ ทำไม...”
                “เพราะพวกเรารู้จักปรับตัวน่ะสิ” พี่แซนด์เอ่ยขึ้นบ้าง “พวกเราไม่งอมืองอเท้ารอให้คนมารุมรักหรอกนะ เมื่อออกสู่โลกภายนอกก็ต้องหัดเรียนรู้ ต้องหัดรักคนอื่นก่อน และหัดมองโลกให้สวยงามบ้าง ไม่ใช่มนุษย์ทุกคนที่ใจแคบมองคนแค่ที่หน้าตา (ถึงจะมีเยอะก็เถอะ)”
                “ที่จริงปมด้อยของเธอก็มีแค่หน้าแก่เท่านั้น” พี่แบงค์ซึ่งเงียบมานานแทรก ทำเอาหญิงหันไปมองตาเขียวปั๊ดที่ปากเสีย “เดี๋ยวสิ ฟังพี่พูดให้จบก่อน... ฉันหมายความว่ามนุษย์เกิดมาก็ต้องแก่กันทุกคน ไอ้คนที่ล้อเธอทั้งหลาย พออายุมากขึ้นก็หนีไม่พ้นความเหี่ยวย่นเหมือนกัน อย่างเธอน่ะ ถ้าเทียบกับพวกฉันที่ต้องเป็นแวมไพร์ เป็นหมาป่าไปตลอดชาติยังเทียบไม่ติดเลย”
                “ใช่... อย่างน้อยก็มีคนนึงล่ะที่ดีดดิ้นจะเป็นจะตายทุกสองอาทิตย์เวลาจับเอาเลือดกรอกปาก” หญิงศอกกลับอย่างหมั่นไส้
                เสียงรถหวอดังขึ้นเรื่อยๆ จากด้านนอก
                “ตำรวจมาเหรอครับ” ผมหันไปถามแม่
                “ไม่ใช่หรอกจ้ะ... รถพยาบาลน่ะ”

                เมื่อทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ พวกเราก็พากันขนย้ายตัวเองกลับไปทำแผลที่บ้าน
                ผมให้ไมค์นอนพักอยู่บนเตียงในห้องผม บางที... ที่นี่อาจเป็นที่ที่เขาสามารถฟื้นตัวเร็วที่สุดก็ได้
                ระหว่างรับประทานอาหารมื้อสุดท้ายของวัน ผมถึงได้คลายความสงสัยบางเรื่อง อย่างเช่น...
                “ทำไมพี่แซนด์กับหญิงถึงฝ่าเข้าไปในคฤหาสน์ได้โดยไม่โดนมนตร์ดำครอบงำล่ะครับ”
                น้องสาวสุดสวยยืดหลังตรงแล้วกระแอม “นี่แหละค่ะ ผลของการเข้าโบสถ์ทุกอาทิตย์ และเพื่อความปลอดภัย หญิงก็ร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าแล้วสาดเกลือออกไป เป็นการแหวกทางอีกชั้นหนึ่ง ส่วนพี่แซนด์... ก่อนเข้าก็กระดกเหล้าองุ่นไปเกือบหมดขวด เพื่อสร้างสมดุลระหว่างจิตด้านมืดกับด้านสว่างในร่างกาย พอระดับน้ำในร่างกายสูงได้ที่ ก็วิ่งเข้าไปทันที”
                และนี่เองเป็นคำตอบของคำถามข้อต่อไปที่ว่า... ทำไมหมาป่าพี่ใหญ่ของบ้านถึงฉี่ใส่ตำนานสายเลือดแห่งแสงจันทร์... ถึงแม้เหล้าองุ่นนั่นจะผ่านกระบวนการต่างๆ ภายในร่างกายไปแล้วก็ตามที
                “แต่หญิงก็ไม่ประมาทหรอกนะ ถ้ารีเพลย์กลับไป จะพบว่าก่อนจุดไฟหญิงหยิบขวดเล็กๆ ที่ใส่เหล้าที่เหลือราดลงไปบนหนังสือก่อนด้วย”
                “ฉลาดจริงๆ นะเรานี่” พ่อหัวเราะพลางขยี้หัวสาวน้อยของบ้าน
                “แน่นอนอยู่แล้ว”
                ที่อุ่นใจยิ่งขึ้นก็คือ ลูซี่ถูกพาส่งจิตแพทย์เพื่อบำบัดสภาพจิตของเธอ ผมก็ได้แต่หวังว่าวันเวลาที่เธออยู่ในโรงพยาบาล จะสามารถกล่อมให้เธอรู้จักการให้อภัย และอยากเริ่มต้นใหม่ด้วยความสุข

                เมื่อผ่านพ้นเที่ยงคืนไปแล้ว ร่างหมาป่าของเขาก็กลับมาเป็นไมค์คนเก่า ผมนั่งที่ขอบเตียงลูบผมอ่อนนุ่มอย่างเอ็นดู
                “พี่กอล์ฟ... หนีไป... พี่กอล์ฟ”
                ผมหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงละเมอ นี่ยังฝันร้ายไม่หายอีกเหรอเนี่ย
                แม่เปิดประตูเข้ามายืนมองพวกเราอยู่ครู่หนึ่ง
                “แม่... ไม่โกรธพวกเราใช่มั้ยครับ?” ผมถามทำลายความเงียบ
                “โกรธ? เรื่องอะไรล่ะจ๊ะ” แม่แกล้งถามกลับ แต่จริงๆ แล้วคงรู้ดีว่าผมหมายถึงอะไร
                จะว่าไป... หมอนี่ก็ปรึกษาแม่มาตั้งแต่ต้นแล้วนี่นา
                “สำหรับแม่น่ะ... ขอแค่ลูกๆ อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาก็มีความสุขแล้ว ที่สำคัญ... ไม่ใช่เพราะความรู้สึกอันบริสุทธิ์และยิ่งใหญ่ของพวกลูกหรอกเหรอ ที่ทำให้ลูกของแม่กลับบ้านอย่างปลอดภัยมาได้ทุกวันนี้” พูดจบก็เอื้อมไปปิดสวิชต์ไฟ ก่อนออกจากห้อง
                ผมเอนกายลงนอนข้างน้องชายอย่างเหนื่อยอ่อน สีหน้าหมอนั่นดูดีขึ้นจากเมื่อกี้เล็กน้อย มองเห็นแม้แต่รอยยิ้มบางๆ ในความมืด
                ไมค์... นายกำลังฝันอะไรอยู่งั้นรึ
                ขณะคิดดังนั้น แขนยาวๆ ก็เข้ามากอดรอบตัวแล้วซุกลงบนอก ผมกอดตอบอย่างอบอุ่นก่อนผล็อยหลับไป 

                วันต่อมา
                “จริงๆ นะ... พี่กอล์ฟให้ไมค์มานอนด้วยทุกคืนจริงๆ นะ รักพี่กอล์ฟที่สุดเลย” เสียงร้องลั่นอย่างดีใจของน้องชายตัวแสบดังขึ้น ตามด้วยน้ำหนักของร่างสูงใหญ่ที่โถมเข้ามาจนผมหงายหลังลงบนเตียง
                “แอ่ก... โอย... หนัก ปล่อยก่อนเซ่ ไอ้เด็กบ้า” ผมยันหน้าที่กำลังพรมจูบไปทั่วหน้าผมเหมือนหมาเลียหน้าเจ้าของไม่มีผิด “ฉันบอกว่านายอยากจะมานอนห้องฉันก็ได้ต่างหาก”
                อีกฝ่ายจู๋ปาก “แล้วมันต่างกันตรงไหน?”
                ผมดันตัวใหญ่ๆ นั่นออกไป แล้วหยิบตำราที่อยู่ตรงหัวเตียงขึ้นมา
                “ก็ต่างกันตรงที่ พอนายมานอนห้องฉัน... ฉันก็จะย้ายไปนอนห้องนายน่ะสิ”
                ผมทำท่าจะเดินออกจากห้อง ทว่าแขนอีกฝ่ายเข้ามารั้งรอบเอวจากด้านหลัง
                “ไม่ยอมๆ ถ้าแบบนั้นมันจะมีประโยชน์อะไร ก็ไมค์อยากนอนกับพี่กอล์ฟนี่นา”
                “ฉันบอกว่าไม่ได้ไงล่ะ”
                “อะไรกัน ภูมิแพ้ก็หายแล้ว ยังรังเกียจกันอีกเหรอ”
                “ไม่เกี่ยวกับภูมิแพ้ แต่ฉันจะท่องคาถา ถ้านายอยู่ด้วยเดี๋ยวก็คลั่งหรอก” ผมยกเหตุผลที่ดีที่สุดขึ้นมาเถียง
                “ไม่คลั่ง... ถ้าเป็นเสียงพี่กอล์ฟ ไม่ว่าจะคาถาอะไรไมค์ก็สบายมาก”
                “จริงอ่ะ” ผมฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์
                “จริงสิ” พูดจบก็ขโมยหอมแก้มผมอย่างรวดเร็ว
                “ไอ้เด็กทะลึ่งนี่!”
                ผมลืมตัวใช้ตำราเล่มหนาในมือตบป้าบไปที่หัวของน้องชายมือไว เล่นเอาอีกฝ่ายถึงกับปล่อยมือจากผมเพื่อกุมศีรษะตัวเอง
                “ไหนบอกว่าสบายมากไงล่ะ” ผมย้อนถามน้ำเสียงสมน้ำหน้า
                “พี่กอล์ฟใจร้าย”
                ผมแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ก่อนรีบเผ่นออกไปสิงสถิตห้องน้องชายแทน
                “หนอย... อย่าเผลอแล้วกัน มีโอกาสเมื่อไหร่ ไมค์จะกินพี่กอล์ฟตั้งแต่หัวจดเท้าเลยคอยดู”
                อึ๋ย... เสียงตะโกนที่ลอดผ่านบานประตูทำผมขนลุกไม่น้อย แต่ช่างเหอะ... อย่างน้อยหลังจากแจ้นเข้าห้องไมค์แล้วใส่กลอนได้สำเร็จ ผมก็รอดตัวไปได้อีกหนึ่งวันแล้วล่ะ

The End

edit @ 26 Jun 2008 15:32:04 by ★ひまじん★