ระวัง! พลัง Y จะกระจายมาสู่ท่าน *คิดก่อนคลิก*

[Golf-Mike fan-fiction]

* คำเตือน: fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งแนว Boy's Love หากไม่อยู่ในความสนใจของท่าน กรุณาอย่าอ่าน เพื่อสุขภาพจิตของทั้งท่านและเจ้าของบล๊อก ขอบคุณค่ะ *

            โอยยย... อยากจะบ้าตาย
            กอล์ฟอยากเอาหัวโขกกำแพงสักสิบรอบ
            นอกจากไมค์จะไปอยู่ในร่างของเจ้าชายทรราชที่โดนจับโทษฐานพยายามลอบปลงพระชนม์ ซึ่งป่านนี้ถ้าไม่ถูกประหารชีวิตก็อาจนอนแห้งตายอยู่ในคุก แล้วยังเป็นร่างที่ติดยาเสพติดอีกต่างหาก เขาไม่อยากนึกภาพไมค์นอนครวญครางลงแดงอยู่ในคุกมืดเลย
            เดิมทีเด็กคนนั้นร่างกายอ่อนแออยู่แล้วด้วย ทั้งภูมิแพ้ หอบหืด อยู่โลกนู้นจะทรมานแค่ไหนกันนะ
            มันเป็นความผิดของเขาแท้ๆ ถ้าตอนนั้นไม่เอาน้องไปทดลองทัจจี้จังตัวใหม่ล่ะก็ ไมค์ก็คงไม่...
            แต่บางที... สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ อาจเป็นผลกรรมที่ตามสนองเขาด้วยกระมัง
            "ไมค์... ฉันขอโทษ..." คำพูดที่วนเวียนอยู่ในหัว ทำให้น้ำตารื้อขึ้นมาได้ทุกครั้ง "ทำไมนะไมค์... ทั้งที่นายกำลังอนาคตสดใสแท้ๆ"
            เมื่อคิดได้ดังนั้น กอล์ฟก็เดินดุ่ยไปยังเจ้าของร่างที่น้องชายของตนเข้าไปอยู่
            เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ กำลังถูกแวดล้อมด้วยเพื่อนต่างเพศที่คุยกันบ่อยขึ้นในช่วงหลังๆ
            "คืนนี้พวกเราจะไปผับของพี่มิ้ง ไปด้วยกันมั้ยไมค์" หนึ่งในสาวสวยแต่งตัวจัดถามขึ้น
            "ผับเหรอ" เด็กหนุ่มถามด้วยสายตาเป็นประกายอยากรู้อยากเห็น
            "ใช่ อย่าบอกนะว่าไม่เคยไป นายอายุตั้งเท่าไหร่แล้ว ช่วงนี้ย้ายมาอยู่คอนโดไม่ใช่เหรอ พ่อแม่ไม่รู้หรอกน่า" อีกสองสามคนที่เหลือพยักเพยิด
            "ผับน่ะไปบ่อย แต่ไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยว" กอล์ฟขัดขึ้นกลางวง "ที่สำคัญ ถึงพ่อแม่ไม่รู้ แต่พรุ่งนี้พวกเรามีงานแต่เช้า คืนนี้ไมค์ไปไม่ได้หรอก"
            "ว้า... เสียดายจัง งั้นเอาไว้คราวหน้านะ"
            เด็กสาวพูดไม่ทันจบ กอล์ฟก็ลากคนตัวสูงใหญ่ออกมาจากวงสนทนานั้น
            "นายไปสนิทกับกลุ่มนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" เขาซัก
            "ก็เมื่อสองสามวันก่อนพี่หมอกพามารู้จัก"
            พี่หมอกที่ว่าเป็นหนึ่งในนักร้องแนวฮิปฮอปที่กำลังเก็บตัวเตรียมออกอัลบั้ม
            "เพื่อนพี่หมอกเรอะ?" กอล์ฟแทบลมจับ พวกนั้นมีแต่เด็กเที่ยวทั้งนั้น บางคนก็เล่นยาอีกต่างหาก ทำไมหมอนี่มีแรงดึงดูดอบายมุขนัก
            "ฟังนะ ถ้ามีใครชวนนายไปเที่ยวผับ นายอย่าไปกับเขาง่ายๆ ล่ะ"
            "แต่นายบอกเองนี่ ว่าให้ฉันเข้าสังคม" ร่างสูงเถียง
            "มันก็ใช่ แต่ไม่ใช่แบบนี้ ฉันไม่ยอมให้น้องชายฉันไปดื่มเหล้า สูบบุหรี่ หรืออัพยาอะไรทั้งนั้น"
            "นายดูแลน้องแบบปกป้องมากเกินไปแล้ว"
            "ใครว่า... ถึงฉันจะจู้จี้ขี้บ่น แต่ฉันก็ไม่เคยห้ามเรื่องส่วนตัวของไมค์เลยนะ เพราะหมอนั่นเป็นเด็กดี ไม่เหมือนนาย นายมันจะทำให้น้องของฉันแปดเปื้อน ฉันไม่ไว้ใจ"
            "ฮึ... ก็ได้ งั้นก็ตามดูแลให้ตลอด อย่าเผลอแล้วกัน เพราะฉันไปแน่" พิรัชต์ยักไหล่ 
            กอล์ฟถอนหายใจเสียงดัง หมอนี่... หลังจากเริ่มคุ้นเคย รู้จักโลกนี้มากขึ้น ก็ชักจะคุมยากขึ้นทุกที
            ไมค์... เมื่อไหร่นายจะกลับมานะ

            วันสองวันมานี้ พิรัชต์สนุกกับการปั่นหัวกอล์ฟเวลาที่อยู่นอกบ้าน จากที่เคยทำตัวติดแจ เดินตามต้อยๆ เพราะยังไม่ค่อยรู้จักใคร ตอนนี้กลายเป็นผลัดกันเล่นซ่อนหา ให้อีกฝ่ายวิ่งตามด้วยความระแวงระวัง
            หลังจากกอล์ฟรู้ถึงพฤติกรรมเสี่ยงขององค์ชายในอีกโลก เขาก็อดไม่ได้ที่จะกังวลว่าอีกฝ่ายจะถูกชักนำไปในทางเสื่อมเสีย... ทำไมเขาจะไม่รู้ ว่าวงการที่ตัวเองอยู่ มันอันตรายแค่ไหน ถ้าเผลอก้าวขาเข้าไปสู่ทางสายนั้นเมื่อไหร่ ความเป็นไปได้ที่จะหลุดรอดออกมาเกือบเป็นศูนย์
            ยาเสพติดในวงการบันเทิงเป็นอะไรที่หาง่ายราวกับเล่นขายของ ยิ่งเจ้าตัวดันมีทัศนคติที่ดีต่อสิ่งต้องห้ามเหล่านั้นด้วยแล้ว ยิ่งต้องระวังเข้าไปใหญ่
            ถึงแม้ตอนนี้เขาจะไม่รู้ว่าไมค์ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แต่อย่างน้อย ร่างกายของไมค์ต้องรักษาไม่ให้ด่างพร้อยเพื่อเตรียมต้อนรับการกลับมาได้ทุกเมื่อ
            นี่คงเป็นวิธีหนึ่ง ที่จะไถ่โทษความผิดที่เขากระทำต่อน้องชายได้
            อย่างไรก็ตาม สำหรับเจ้าเด็กตัวใหญ่ นี่คือการเล่นสนุกอย่างหนึ่ง ที่ทำให้เขารู้สึกมีความหมาย เมื่อพี่ชายเป็นฝ่ายตามตัวแจ
            "ช่วยไม่ได้นะ นายบอกเองนี่ ว่าไม่ให้ฉันเข้าใกล้นายอีก"

            "พี่กอล์ฟ... ช่วยไมค์ด้วย..." เสียงครวญครางดังขึ้นแผ่วเบา
            ท่ามกลางความมืด เด็กหนุ่มคลำหาไม้ขีดไฟ เมื่อจุดได้ ภาพตรงหน้าก็เริ่มมีแสงสลัวๆ
            ที่นี่เป็นห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ไม่มีหน้าต่าง ได้ยินเสียงโลหะกระทบกับพื้นดังแกรกกราก บริเวณต้นเสียงนั้น มีเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังนอนหมอบอยู่ราวผ้าขี้ริ้ว
            "พี่กอล์ฟ..."
            "ไมค์... ฉันมาช่วยนายแล้ว นายไม่เป็นไรนะ" เด็กหนุ่มถลาเข้าไปหาน้องชาย
            ทว่ายังไม่ทันถึงตัว ก็มีแท่งเหล็กปลายแหลมพุ่งเข้ามาขวางจนเขาหยุดเกือบไม่ทัน เมื่อหันหลังกลับไปก็พบเด็กหนุ่มอีกคนในร่างสูงสง่า สวมเสื้อผ้างดงาม
            "ข้าจะฆ่ามัน ไอ้กบฏ ไอ้น้องสารเลว"
            เด็กหนุ่มคนนั้นมีใบหน้าพิมพ์เดียวกับเขา ทว่าสีหน้าและแววตาดุดันและโหดเหี้ยม
            "คุณเข้าใจผิดแล้ว นี่ไม่ใช่น้องของคุณ แต่เป็นน้องของผม ปล่อยเขาไปเถอะ"
            "พี่กอล์ฟ... ไมค์หนาว... ขอยา..."
            "ยา? ยาอะไรไมค์?"
            "ไอ้น้องเลว คิดฆ่าพี่ สมควรตาย"
            เมื่อกอล์ฟหันไปมองบุรุษที่หน้าเหมือนตน ก็พบว่าคนคนนั้นหยิบกริชออกมาแล้วเงื้อมือขึ้นเตรียมปักลงตรงกลางอกของเด็กหนุ่มที่สภาพร่างกายทรุดโทรมจนน่ากลัว
            "อย่า... ได้โปรด เขาคือไมค์น้องของผม ไม่เกี่ยวอะไรกับโลกของคุณ"
            ทว่าคนที่หน้าเหมือนตนหาได้ฟังไม่ โลหะแหลมคมส่องประกายแวววาวท่ามกลางความมืดแทงทะลวงเข้าที่หัวใจของเด็กหนุ่มที่ถูกล่ามโซ่ไว้อย่างจัง
            "ไมค์!"
            เสียงหัวเราะสะใจดังกึกก้อง ชายร่างสูงสง่าเดินจากไปพร้อมบริวาร ทิ้งให้ไมค์นอนหายใจรวยรินอยู่ต่อหน้าต่อตาเขา
            กอล์ฟพยายามเอื้อมมือไปคว้าอีกฝ่ายมา หวังจะกอดให้ความอบอุ่นเป็นครั้งสุดท้าย ทว่ายืดแขนสักแค่ไหน ก็เอื้อมไม่ถึง
            "ไมค์... ไมค์..."

            สัมผัสแผ่วเบาเหมือนปุยนุ่นที่ริมฝีปาก ปลุกกอล์ฟให้ฟื้นจากนิทรา เขาค่อยๆ ลืมตา พบเงาของร่างสูงใหญ่โน้มตัวเข้ามาใกล้อยู่ตรงหน้า
            ...เหมือนโดนจูบ...
            "นอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน ถึงแล้ว"
            กอล์ฟปรับสายตา ก็พบว่าพิรัชต์กำลังถอยห่างจากเขาก้าวหนึ่ง
            "ให้พี่ช่วยปลุกดีมั้ย หายเข้าไปตั้งนานสองนาน ยังไม่ตื่นอีกเหรอ" เสียงผู้จัดการแว่วมาจากข้างนอก
            จริงสิ... พวกเขาหลับกันมาในรถ เขาคงเหนื่อยเกินไป เลยปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น
            เพราะตัวแสบนี่แท้ๆ เขาจึงต้องใช้แรงงานโดยไม่จำเป็น
            กอล์ฟบ่นอุบขณะหยิบกระเป๋าเดินตามอีกฝ่ายออกไปนอกรถ
            ทันใดนั้น เสียงมือถือก็ดังขึ้น
            "เชอรี่?... ฮัลโหล กอล์ฟเองครับ"
            ร่างสูงที่เดินนำหน้าชะงักเท้ากึก เขาไม่เคยได้ยินกอล์ฟพูดเสียงหวานแบบนี้กับใครมาก่อน
            ผู้หญิงสินะ...
            "อื้ม เพิ่งถึงตึก เดี๋ยวเที่ยงๆ จะเข้าไปสัมภาษณ์ แล้วเจอกันนะครับ... อะ เดี๋ยวก่อนเชอรี่... คิดถึงนะครับ จุ๊บๆ" จากนั้นก็ตัดสายไป
            บอกได้คำเดียวเลยว่า... ไม่สบอารมณ์อย่างแรง

            พิรัชต์ยืนกอดอกอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกกับภาพตรงหน้า
            ...หนอย ระริกระรี้เชียวนะ น่าหมั่นไส้...
            หลังจากจบการสัมภาษณ์ที่รายการวิทยุ พีอาร์สาวสวยของสถานีก็เกาะติดกอล์ฟแจ จนกระทั่งกลับมายังออฟฟิศ เธอก็ตามมาคุยหัวร่อต่อกระซิกกับเด็กหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะเลิกราง่ายๆ
            อันที่จริงไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเขาพอจะคาดเดาได้ว่าเธอรู้จักกับพวกเขามาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว แต่ท่าทางสนิทสนมเกินความเอ็นดูระหว่างผู้ร่วมงานนี่สิ ที่ทำให้เขาไม่สบอารมณ์
            พิรัชต์เดินออกจากห้องแล้วปิดประตูดังปัง คาดว่าคงสร้างความงุนงงให้กับทั้งคู่ไม่น้อย
            เขาเดินออกมายังช่องระบายลมที่เก่า กลิ่นบุหรี่ยังคงคละคลุ้งอยู่ตรงนั้น แสดงถึงกิจกรรมประจำของผู้ที่มาเยือน
            "ว่าไง เจ้าตัวแสบ ทำไมมายืนตรงนี้คนเดียวล่ะ" เสียงที่คุ้นเคยทักขึ้นจากด้านหลัง
            เด็กหนุ่มหันกลับไป ก็พบรุ่นพี่ที่ปรึกษาก่อนหน้านี้ยืนหยิบบุหรี่ออกจากซองแล้วจุดไฟ ก่อนมานั่งพ่นควันที่เก้าอี้ข้างหน้าต่าง
            "เอาซักมวนมั้ย"
            เด็กหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หยิบบุหรี่จากอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ
            "เมื่อกี้เห็นเชอรี่ที่ห้องแน่ะ" เขาหมายถึงพีอาร์หน้าสวยคนนั้น
            "แล้วไง" เด็กหนุ่มถามกลับอย่างไม่แยแส
            "เปล่า... ก็เห็นยัยนั่นมาทีไร นายต้องไปเกาะแกะอยู่ข้างๆ ทุกที แล้วไหงวันนี้เปิดทางให้พี่ชายซะล่ะ"
            "งั้นเหรอ?"
            คำที่ถามกลับมานั้น สร้างความประหลาดใจให้คนฟังนิดหน่อย
            "อย่าบอกนะว่า... นายยอมแพ้พี่ชายอีกแล้ว"
            "ยอมแพ้? เรื่องอะไร เปล่าซักหน่อย"
            "ก็เวลากอล์ฟกิ๊กกั๊กกับใครนายก็ชอบเข้าไปตัดหน้าทุกที จะว่าไปยัยเชอรี่ก็ดูเหมือนจะแอบชอบนายมากกว่ากอล์ฟนะ แต่คราวนี้นายเล่นเฉยชาเหมือนปล่อยให้พี่ชายแบบนี้ ยัยนั่นเลยหันไปหากอล์ฟน่ะสิ ป่านนี้สานสัมพันธ์ถึงไหนต่อไหนแล้ว"
            พิรัชต์กลับเป็นฝ่ายแปลกใจบ้าง
            "นี่สังเกตขนาดนี้เลยเหรอ"
            ชายหนุ่มหัวเราะดังลั่นพร้อมควันที่พุ่งออกมาทางปาก
            "เรื่องของพวกนายนี่มันสนุกจะตาย ใครๆ ก็จับตามองทั้งนั้น พี่น้องชอบผู้หญิงคนเดียวกัน... บางคนถึงกับพนันเลยล่ะว่าคนไหนใครจะได้ไป"
            "แล้วเป็นไง"
            "ก็สรุปไม่ได้อยู่ดี พวกนายนี่มันแปลกๆ ว่ะ"
            "แล้ว... นายคิดว่าไง เรื่องเชอรี่"
            ชายหนุ่มทำท่าคิดครู่หนึ่ง
            "อืม... ถ้าขืนนายชักช้า คาดว่างานนี้กอล์ฟจะมาวิน นายก็รู้ว่าพี่นายเสน่ห์แพรวพราวขนาดไหน"
            นั่นสิ... ทำไมเขาจะไม่รู้ ไม่งั้นคงไม่ร้อนรนเหมือนในอกมอดไหม้ด้วยความหึงหวงแบบนี้หรอก
 
            เย็นวันนั้นเด็กหนุ่มขึ้นไปดักรอพีอาร์สาวถึงสถานีวิทยุ เขารู้มาว่าเธอจะต้องออกจากออฟฟิศเวลานี้ เพราะได้ยินเธอนัดหมายกับกอล์ฟก่อนกลับไปทำงานต่อ
            "ไมค์ มาหาใครจ๊ะ"
            เชอรี่เดินถือกระเป๋าออกจากออฟฟิศ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงกำลังเดินเข้ามา ทว่าสีหน้าแสดงอาการดีใจออกนอกหน้า
            "มาหาพี่เชอรี่นั่นแหละ... คืนนี้เหงาจัง พี่เชอรี่ว่างมั้ย"
            "บ้า... มาชวนกันกะทันหันแบบนี้พี่ก็แย่สิ วันนี้ยิ่งโทรมๆ อยู่"
            พิรัชต์หรี่ตามองอย่างเจ้าชู้
            "ตรงไหน? ก็เห็นสวยทุกวัน"
            หญิงสาวหยิกแก้มอีกฝ่ายอย่างหมั่นเขี้ยว
            "ปากหวานอีกแล้วนะ เฮ้อ... แต่ก็ค่อยยังชั่ว พี่นึกว่าไมค์โกรธอะไรพี่ซะอีก วันนี้ไม่ยอมพูดกับพี่เลย"
            "เลยไปจี๋จ๋ากอล์ฟแทน"
            "ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ไมค์อยากทำให้พี่เหงาทำไมล่ะ"
            เด็กหนุ่มยิ้มมุมปาก ก่อนกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูอีกฝ่าย
            "งั้นคืนนี้ไมค์ขอไถ่โทษที่ทำให้พี่เชอรี่เหงาแล้วกันนะ"
            หญิงสาวยิ้มเขิน
            "ว้า... เสียดายจัง พี่ดันนัดกอล์ฟไปซะแล้วสิ"
            "ก็เลิกไปซะ ไม่เห็นยาก"
            "แต่ว่า..." เธอลังเลเล็กน้อย
            "หรือว่าที่เขาลือกันเมื่อบ่ายว่าพี่ตกลงคบกับกอล์ฟเป็นเรื่องจริง"
            "อ๊ะ เปล่านะ ไปฟังมาจากไหน พี่รักไมค์คนเดียวนะ ก็ได้ๆ พี่จะเลิกนัดกอล์ฟเดี๋ยวนี้แหละ"
            เธอรีบหยิบมือถือออกมาโทร ขณะที่มืออีกข้างกุมมือใหญ่ของเด็กหนุ่มพลางเดินไปยังลานจอดรถ
            "ฮัลโหล... กอล์ฟเหรอ เย็นนี้เชอรี่ไม่ว่างแล้วนะ ขอโทษด้วยนะกอล์ฟ..."
            พิรัชต์แอบเบะปากอย่างดูแคลนขณะที่หญิงสาวกำลังกุลีกุจอโทรหาเด็กหนุ่มอีกคน ทว่ากลับพึงพอใจกับการกระทำของอีกฝ่ายอยู่ลึกๆ
            นี่คือบทลงโทษของการแอบนัดผู้หญิง แล้วทิ้งให้เขากลับบ้านคนเดียวในวันนี้...
            ขณะเดียวกัน ปลายสายของหญิงสาวที่กำลังฟังเรื่องราวและคำแก้ตัวอยู่นั้น กำลังยืนอยู่ที่มุมหนึ่งของอาคาร มองภาพน้องชายร่างสูงกับสาวร่างบอบบางในชุดทำงานสุดเปรี้ยวเดินจูงมือออกมาด้วยกัน เขาได้แต่ตอบรับอีกฝ่ายแต่โดยดีประหนึ่งกำลังนั่งรอคนที่นัดโดยไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น ทั้งที่จริงแล้วเบื้องหลังคำแก้ตัวเหล่านั้นกำลังประจักษ์แก่สายตา

            กอล์ฟกลับมาถึงบ้านเพียงลำพัง เขารู้สึกเจ็บใจไม่น้อยที่เหมือนโดนหลอกเมื่อตอนกลางวัน
            ผู้หญิงเป็นแบบนี้กันทุกคนสินะ... หันไปหาไมค์หมด ไม่สิ... คราวนี้เป็นพิรัชต์ องค์ชายจอมโหดนั่นต่างหาก
            จริงๆ เขาน่าจะดีใจที่คืนนี้จะมีเพียงเขา ครอบครองบ้านอย่างสบายใจ แต่อาการเซ็งที่ถูกแย่งสาวนี่มัน... สลัดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมออกไปง่ายๆ ซักที
            เด็กหนุ่มล้มตัวลงบนเตียงอย่างเซื่องซึม ก่อนระบายอารมณ์ด้วยการทุบหมอนอย่างบ้าคลั่งจนพอใจ จากนั้นก็ปรับอารมณ์กลับมาเป็นปกติ แล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เปิดคอมพิวเตอร์เข้าโหมดโอตาคุโดยสมบูรณ์
            นี่แหละ... โลกส่วนตัวที่แท้จริงของเขา... โลกที่เขาแทบไม่ได้สัมผัสตั้งแต่ไอ้องค์ชายตัวป่วนมาอยู่ในร่างของไมค์

            ตีสอง... เด็กหนุ่มปิดคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์อื่นๆ ในกองบัญชาการส่วนตัว ก่อนล้มตัวลงบนเตียงนุ่มเพื่อเตรียมเข้านอน ขณะกำลังเคลิ้มๆ อยู่นั้นเอง...
            ปัง ปัง ปัง!
            เสียงทุบประตูห้องจากด้านนอกดังสนั่น
            "อะไรอีกฟะ" กอล์ฟบ่นก่อนโงหัวขึ้นมามองต้นเสียง
            "ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนาย... ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้"
            ไอ้ตัวแสบกลับมาแล้วนี่เอง
            เด็กหนุ่มผลุนผลันออกไปเปิดประตูให้ เพราะกลัวว่าเสียงโวยวายนั้นจะดังรบกวนห้องใกล้เคียง
            "ทำไมไม่รู้จักพกกุญแจ" บ่นพลางเปิดบานประตู
            ร่างสูงใหญ่พุ่งกายเข้ามาหา ก่อนปิดประตูลงกลอน แล้วลากอีกฝ่ายเข้าไปข้างใน
            "โอ๊ย... เจ็บนะ อะไรของนาย กลับมาถึงก็เป็นปิศาจเลยเรอะ"
            พิรัชต์ผลักร่างที่เล็กกว่าเข้าชิดกำแพง
            "เลือกมา... ห้องนายหรือห้องฉัน"
            "เลือก? อะไรของนาย หืม... เหม็นเหล้ามาเชียว ทำไมถึงเหลวไหลอย่างนี้"
            "ถ้าไม่เลือก ฉันเลือกให้เอง"
            ร่างสูงคว้าข้อมือกอล์ฟลากเข้าห้องของตัวเอง ทันทีที่ก้าวเท้าสู่ห้องที่มืดสนิท เด็กหนุ่มก็ถูกเหวี่ยงลงไปบนเตียง ตามด้วยแรงกดที่ไหล่และข้อมือ กับร่างใหญ่โตที่โถมเข้ามาทับ
            "จะทำอะไร... ฉันไม่อยากคุยด้วยหรอกนะ วันนี้นายทั้งสูบบุหรี่ กินเหล้า เคล้านารี... สกปรกที่สุด" เสียงทุ้มสั่นเครือในคำพูดสุดท้าย แสดงความอ่อนไหวอย่างเห็นได้ชัด
            "ใช่... เมื่อกี้ฉันทั้งสูบุหรี่ กินเหล้า... แล้วก็..."
            "พอเถอะ นายจะไปทำอะไรก็ช่างนายเถอะ ฉันไม่อยากฟังอีกแล้ว"
            กอล์ฟหลับตาปี๋พลางดิ้นขัดขืน ทว่ากลับทำให้มือใหญ่ออกแรงมากขึ้นจนเขาเจ็บ
            "โกหก... นายอยากฟัง คนห่วงน้องชายอย่างนายคงอยากรู้ว่าฉันเอาร่างของไมค์ไปทำอะไรมาบ้าง... หึ แต่ต่อให้นายไม่อยากรู้ ฉันก็อยากเล่าให้นายฟัง เพราะอย่างน้อย คนที่ฉันไปด้วยคืนนี้คือคนที่นายกำลังเล็งไว้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ"
            "เพราะอย่างนั้นน่ะสิ ถึงไม่อยากฟัง ไอ้บ้า ปล่อยฉัน"
            "นายไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ... ที่ฉันออกไปกับพี่เชอรี่" เสียงทุ้มต่ำกระซิบติดข้างหู
            "รู้สึกสิ... เจ็บใจไงล่ะ นายก็น่าจะเห็นว่าฉันชอบเธออยู่ แล้วยังจะ... ฮึ นอนกับเธอไปแล้วสิท่า สาแก่ใจนายแล้วใช่มั้ย" เด็กหนุ่มตะโกนลั่น และรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสะอึกสะอื้นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
            พิรัชต์ก้มมองดูใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่น่าสงสารนั้น มือใหญ่บรรจงเช็ดให้เบาๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับสะบัดหน้าหนีและสงบลงอย่างรวดเร็ว
            "กอล์ฟ... เมื่อตอนเย็น ฉันไปกินข้าวกับพี่เชอรี่" พูดพลางไล้จมูกกับสันจมูกโด่งของคนที่อยู่ข้างใต้
            "แล้วมาเล่าให้ฉันฟังทำไม" กอล์ฟตอบกลับเสียงเรียบทว่าเย็นชาจนน่าใจหาย
            "หึ... ยัยนั่นท่าทางชอบฉันน่าดูเลยล่ะ จำได้มั้ย นายเคยบอกให้ฉันเข้าสังคมบ้าง"
            "นายเลยเข้าสังคมกินเหล้าเมายาแบบนี้น่ะเหรอ"
            "ใช่ ก็เพื่อนที่พี่เชอรี่โทรตามหลังจากนั้น มีแต่แบบนี้ทั้งนั้นนี่"
            "ถึงอย่างนั้นก็เถอะ นายอยู่ใน..."
            "ร่างของไมค์" พิรัชต์สวนทันควัน "ทำไมนะ... คนที่นี่อะไรๆ ก็ไมค์ หมอนั่นมันมีดีตรงไหนเหรอ ทั้งนาย ทั้งพวกเธอถึงได้รุมรักกันนัก"
            "ไมค์เป็นเด็กดี ไม่เมาหัวราน้ำเหมือนนายหรอก"
            มือใหญ่จับคางตรงหน้าให้หันมา แล้วบดขยี้ริมฝีปากช่างแดกดันอย่างขุ่นเคือง
            "อื้อ... อื้อ..."
            กอล์ฟดิ้นอีกครั้งกระทั่งหลุดจากจุมพิตเบื้องบน
            "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน นายเหม็นทั้งเหล้าทั้งบุหรี่ ฉันเกลียดกลิ่นพวกนี้ที่สุด"
            "ต่อให้ฉันไม่ดื่มไม่สูบ นายก็เกลียดฉันอยู่ดี"
            "..."
            เด็กหนุ่มอยากศอกกลับไปว่าใช่ แต่คำพูดนั้นกลับจุกที่อก ทำไมถึงพูดไม่ออกนะ... ทำไม
            "กอล์ฟ... ฉันขัดคำสั่งนาย ฉันไปต่อกับพี่เชอรี่ที่ผับ หึ... นายผิดเองนะ เพราะฉันบอกแล้วว่าให้ดูแลฉันให้ตลอด หลังจากนั้นพี่เชอรี่ก็พาฉันไปที่คอนโดของเธอ..."
            กอล์ฟหลับตาลงหันหน้าไปทางอื่นอย่างเมินเฉย ทำไมเขาต้องมาฟังเรื่องพรรค์นี้ด้วยนะ
            "ทันทีที่พวกเราเข้าไปถึงห้องนอน พี่เชอรี่ก็ถอดเสื้อผ้าออก"
            กอล์ฟสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือใหญ่ล่วงล้ำเข้ามาที่ใต้เสื้อของเขา
            "เธอดึงฉันล้มไปบนเตียง แล้วก็..."
            "อย่านะ"
            กอล์ฟรีบหลบริมฝีปากที่กำลังโน้มเข้ามาใกล้
            "สกปรก... สกปรกที่สุด..."
            ริมฝีปากที่เก้อจึงเปลี่ยนมาเคล้าเคลียที่ต้นคออีกฝ่ายแทน ผิวกายที่หนาวสะท้านเหมือนขนลุกซู่ขึ้นมานั้น เป็นเพราะขยะแขยงหรือเพราะอารมณ์แปลกๆ กำลังแล่นพล่านอยู่ก็ไม่อาจรู้ได้
            "ยัยนั่นเห็นหงิมๆ แบบนั้น... แต่พอเหล้าเข้าปากแล้ว เร่าร้อนใช่ย่อย"
            "อือ.... อย่า..."
            "หลังจากนั้น เธอก็เลื่อนมือมา..." พูดพลางดึงมือที่เล็กกว่าไปยังเป้ากางเกงของตน
            กอล์ฟยิ่งหลับตาแน่นกว่าเดิมเมื่อสัมผัสถึงอาการตื่นตัวเต็มที่ของคนเบื้องบนผ่านเนื้อผ้า
            "หึ... แต่มันแปลกมาก... ทั้งที่ถูกยั่วยวนขนาดนั้น แต่ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย... มันช่างต่างจากตอนนี้ เพียงแค่เห็นหน้านาย... ได้สูดกลิ่นกายของนาย... ดูสิ... ร่างกายฉันก็กระเจิดกระเจิงไปถึงไหนๆ แล้ว"
            เด็กหนุ่มเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินคำพูดที่กระซิบแผ่ว
            "หมายความว่าไง..."
            แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อกำปั้นเบื้องบนกระแทกลงบนหมอนที่ตนเองหนุนอยู่อย่างแรง
            "ฉันต่างหากที่ต้องถามนายว่ามันหมายความว่ายังไง!"
            "แปลว่านาย... ไม่ได้นอนกับเธอ..."
            "ภาพของนายลอยเข้ามาเต็มหัว แล้วจะให้ฉันไปนอนกับใครได้ล่ะ"
            ทั้งที่ตกใจกับเสียงที่ตะโกนใส่หน้า แต่เด็กหนุ่มกลับโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ทำไมกันนะ?
            "ทีนี้นายรู้รึยัง... ว่าต้องรับผิดชอบอะไรต่อไป"
            เด็กหนุ่มรีบกระถดกายหนี ทว่าก็ยังไม่พ้นอยู่ดี
            "ระ... รับผิดชอบอะไร ฉันไม่ได้ไปทำอะไรให้นายเลยนะ มีแต่นายนั่นแหละ ทำฉันอยู่ฝ่ายเดียว"
            "แล้วที่ฉันร้อนรุ่มอยู่นี่มันเพราะใครกันล่ะ ที่ฉันหงุดหงิดอารมณ์เสียตลอดทั้งวันเวลาที่เห็นนายอยู่กับแม่นั่น หัวร่อต่อกระซิกกัน ยิ่งตอนที่นายเป็นฝ่ายเอ่ยปากนัดกินข้าว... ทำไมฉันถึงใจหาย ที่ฉันรู้สึกกระสับกระส่ายทุกครั้งเวลาไม่เห็นนายอยู่ในเขตสายตาของฉัน ที่ฉันโหยหาอ้อมกอดของนายทุกคืน... มันเป็นเพราะใคร? แล้วนายยังจะมีหน้ามาบอกให้ฉันอยู่ห่างจากนายอีก ทั้งที่นายก็น่าจะรู้ดีที่สุดว่า..."
            คำพูดนั้นกลับหายไปกับความมืด
            กอล์ฟกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ นี่มันอะไรกัน... จู่ๆ คนที่แย่งผู้หญิงไปจากเขา กลับมาถึงบ้านแล้วบอกเขาว่านอนกับเธอไม่ได้ จากนั้นก็โยนความผิดทุกสิ่งอย่างมาให้เขา ทั้งที่เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายโดนทำร้าย แล้วยังจะพูดอะไรที่ฟังดูเหมือน...
            เด็กหนุ่มสะบัดศีรษะไล่ความคิดนั้นออก ก่อนที่คำต้องห้ามจะผุดขึ้นมา
            ความเงียบกริบปกคลุมห้องไปชั่ววินาที แต่ก็เพียงพอที่จะได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นส่ำของทั้งคู่
            "นายเมามากแล้วล่ะ... ถึงได้เพ้อเจ้อออกมามากมายขนาดนี้" กอล์ฟตัดบทด้วยน้ำเสียงที่พยายามใจเย็นที่สุด
            "ไม่ ตอนนี้ฉันมีสติที่สุดแล้วต่างหาก ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไร และฉันรู้ว่าฉันต้องการอะไร"
            ร่างสูงโน้มใบหน้าจุมพิตอีกฝ่าย ก่อนกระซิบข้างหูเบาๆ
            "ฉันรักนาย"
            ดวงตาเรียวโตเบิกกว้างอย่างตกตะลึง วูบหนึ่งเหมือนได้ยินเสียงระฆังจากที่ไกลแสนไกล นี่มันอะไรกัน... แล้วเขากำลังรู้สึกยังไง
            เมื่อมองกลับไป ก็พบสายตาหวานเยิ้มเปล่งประกายอยู่ในความมืด นั่นเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือไงนะ?
            "นายรู้ตัวรึเปล่า ว่าพูดอะไรออกมา"
            ร่างสูงพรมจูบอย่างอ่อนโยนทั่วใบหน้า เป็นจูบที่แตกต่างจากที่เคยได้รับอย่างสิ้นเชิง
            "รู้สิ... ถึงก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ ฉันสับสนมามากพอแล้ว จนกระทั่งเมื่อกี้... จู่ๆ ฉันก็พบคำคำนี้ในใจของฉัน แล้วทันทีที่มันผุดขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างก็กระจ่างชัดอย่างน่าอัศจรรย์ ความหงุดหงิดหายเป็นปลิดทิ้ง"
            กอล์ฟเบี่ยงหน้าหลบอย่างไม่ไว้ใจ
            "นะ... นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ"
            "อาจจะใช่" พิรัชต์พูดพลางปลดซิปกางเกงของตัวเอง
            "เฮ้ย... จะทำอะไรน่ะ ฉันไม่ยอมมีอะไรกับนายในสภาพกลิ่นเหล้าหึ่งขนาดนี้หรอกนะ"
            ร่างสูงยิ้มเจ้าเล่ห์
            "หมายความว่า ถ้าไม่มีกลิ่นเหล้าก็จะยอมแต่โดยดีใช่มั้ย"
            "มีหรือไม่มีก็ไม่ยอมทั้งนั้นแหละ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ"
            ดวงตาคู่สวยยิ่งเบิกโตขึ้น เมื่อเห็นเงาของท่อนล่างอีกฝ่ายในความมืด ขณะที่พิรัชต์ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า รีบดึงกางเกงของร่างที่โหยหาออกจากลำตัว
            "อย่านะ... ยะ... อย่างน้อย... นายไปอาบน้ำอาบท่าก่อนดีมั้ย พอร่างกายเย็นลง อะไรๆ มันก็อาจดีขึ้น"
            "ฉันบอกนายแล้วนี่ ว่าฉันรู้ว่าฉันต้องการอะไร ตอนนี้ฉันไม่ได้ต้องการอาบน้ำ"
            "แต่ฉันเหม็นนี่นา นะ... ไปอาบน้ำก่อนเถอะ"
            "ฉันไม่หลงกลนายหรอก ถ้าขืนไปอาบตอนนี้ นายก็หนีกลับห้องน่ะสิ ทนเหม็นซักสองสามทีนะจ๊ะที่รัก พอนายหมดแรงเมื่อไหร่ ฉันค่อยไปอาบแล้วมาต่ออีกกี่รอบก็ได้"
            "อะ... ไอ้บ้า ไอ้ลามก..."
            นี่กะถึงขั้นให้เขาสลบเลยเรอะ แถมยัง... จะต่ออีก
            "นายจะขืนใจฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันยังไม่เคยบอกว่ารักนายเลยซักครั้ง แบบนี้มันไม่ถูก ที่ผ่านมาก็ว่าแย่อยู่แล้ว ยังจะ..."
            ไม่ทันพูดจบ ริมฝีปากก็ถูกประกบปิด กอล์ฟดิ้นขัดขืนอยู่พักใหญ่ ทว่าเพียงไม่นานร่างกายและอารมณ์ที่คุขึ้นภายในก็ทรยศความตั้งใจของเขาจนได้
            "อือ... ยะ... อย่า..."
            "รัก... รักที่สุด..." เสียงกระซิบถ้อยคำสั้นๆ วนเวียนอยู่ข้างหูราวสะกดจิต "นายรักฉันบ้างรึเปล่า"
            "ไม่... ไม่มีวัน..." 
            ทั้งที่ร่างกายสื่อความหมายตรงกันข้าม
            "มีสิ... ฉันจะทำให้นายรักฉันให้ได้ สักวันนายจะต้องขาดฉันไม่ได้ เหมือนกับที่ฉันเป็นอยู่ในตอนนี้"
            "ไม่..."
            "หึ... มันก็ตลกสิ้นดี ทั้งที่ฉันเกลียดเสด็จพี่ยิ่งกว่าอะไร แต่ตอนนี้คนที่ฉันรักหมดหัวใจกลับเป็นคนที่เหมือนหมอนั่นยังกับแกะ"
            "อือ... ปล่อย..."
            เพียงไม่นานร่างกายที่อ่อนยวบยาบก็ถูกรุกรานอย่างง่ายดาย กอล์ฟสะดุ้งสุดตัว กลืนน้ำตาและนึกเจ็บใจในความใจง่ายของตัวเอง
            ...แค่ได้ยินคำว่ารัก... เรี่ยวแรงขัดขืนก็หายไปหมดสิ้น
            เสียงบอกรักยังคงวนเวียนอยู่ข้างหู สอดสลับกับแรงกระแทกภายในร่างกายที่เป็นจังหวะ
            เพราะคุ้นเคยหรือไงกันนะ ถึงได้เปิดทางรับอย่างไม่ตะขิดตะขวง
            ความเสียวซ่านที่แล่นพล่านเข้ามา ทำให้สติกระเจิดกระเจิง เด็กหนุ่มไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว แม้แต่กลิ่นบุหรี่และสุราจากผิวกายและลมหายใจคนเบื้องบน จำไม่ได้เลยว่าตัวเองร้องครวญครางอะไรออกไปบ้าง เขารู้แต่ว่า ตอนนี้... ร่างที่สอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน นำเอาความหฤหรรษ์จนลืมสิ้นทุกสิ่งที่อยู่รอบกาย ลืมแม้แต่... ความเกลียดชังตัวเองที่ต้องแปดเปื้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้
            "เรียกชื่อฉันสิ"
            "ไมค์..."
            "ไม่ใช่... พิรัชต์ต่างหาก เรียกสิ"
            "อือ... พิ... รัชต์..."
            ร่างสูงยิ้มอย่าพึงพอใจ ก่อนฝังใบหน้าที่ซอกคอสูดกลิ่นกายอีกฝ่าย พลางพร่ำบอกคำพูดซ้ำๆ เหมือนกำลังเห่อคำศัพท์ใหม่
            กี่ครั้งกันนะ ที่ร่างกายซึ่งฝังอยู่ภายในปลดปล่อยความเร่าร้อนออกมาจนชุ่มฉ่ำ พร้อมกับความสุขที่พุ่งทะยานขึ้นสูงสุดจนแทบหยุดหายใจ ทั้งที่กลัวแสนกลัว แต่สุดท้าย... กลับเพลิดเพลินราวกับท้าทาย
            ทั้งที่ในใจค้านตลอดเวลาว่าไม่ใช่ มันต้องไม่ลงเอยแบบนี้ ถึงอีกฝ่ายบอกรักแค่ไหน แต่สำหรับเขา มันก็ยังขาดอยู่ดี... แต่ทำไม... ทำไม... ถึงได้ปล่อยให้ตัวเองถูกหมอนี่รังแกจนกลายเป็นแบบนี้ทุกครั้ง... ทำไม...

            เสียงน้ำจากฝักบัวแว่วมาจากห้องอาบน้ำ
            กอล์ฟเผยอเปลือกตาขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน เพียงไม่นาน เสียงในห้องน้ำก็เงียบลง หลังจากประตูเปิด กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ก็โชยใกล้เข้ามา ตามด้วยพื้นผิวเตียงที่ยวบลง
            มือใหญ่ที่ยังชื้นเอื้อมไปสัมผัสเส้นผมอ่อนนุ่มของคนที่นอนบนเตียง
            เจ้าของเรือนผมอยากขยับตัวหนี แต่ร่างกายที่อ่อนล้าช่างหนักเหมือนมีภูเขาลูกใหญ่วางทับเอาไว้
            พิรัชต์ได้ยินเสียงสะอื้นที่ค่อยๆ ดังขึ้น
            เขาสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน บรรจงจูบเบาๆ ที่ไหล่ขาวเนียน แล้วไล่เรื่อยไปยังต้นคอ และข้างหู ก่อนกระซิบเสียงอ่อนโยน
            "ไม่เอาน่า... ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย แถมเมื่อคืนยังรู้สึกดีกว่าคืนไหนๆ นายเองก็น่าจะรู้แก่ใจดีนี่"
            ใช่... รู้สึกดีมากๆ เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและอ่อนโยนของอีกฝ่ายมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แต่เพราะอย่างนี้น่ะสิ เขาถึงยิ่งรับไม่ได้
            "ร่างที่นายใช้ทำแบบนี้กับฉัน คือร่างของไมค์... น้องชายของฉัน แล้วจะให้ฉันทำใจได้ยังไง" เสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด
            "ฉันแน่ใจว่าน้องชายนายก็คงอยากทำอย่างฉัน หมอนั่นทนมาได้ไงตั้งหลายปี" พูดพลางไล้ปลายนิ้วไปบนต้นแขนอีกฝ่ายราวกับจงใจยั่ว
            "เพราะเขาเป็นคนดี ไม่เหมือนกับนาย"
            "ถ้าเป็นคนดีแล้วต้องเจ็บปวดล่ะก็ ฉันขอเลวแบบนี้ดีกว่า"
            "งั้นก็ทำใจได้เลยว่า... นายจะไม่มีทางได้ความรักจากฉันไปเป็นอันขาด"
            "ฮึ... ยังกับทำดีแล้วนายจะหันมารักฉันงั้นแหละ"
            กอล์ฟถึงกับสะอึก นั่นสินะ... ถึงจะรู้ว่าไมค์ดีแสนดีแค่ไหน แต่เขาก็รักหมอนั่นแบบนั้นไม่ได้
            พิรัชต์พลิกตัวอีกฝ่ายให้หันมามองหน้า กอล์ฟถึงได้รู้ว่าร่างสูงอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำแบบหลวมๆ เผยให้เห็นแผ่นอกกำยำเพียงเล็กน้อย แต่หยดน้ำทำพราวอยู่บนเส้นผมและเรือนร่าง ทำให้ดูงดงามเหมือนภาพวาดจนน่าใจหาย
            นี่คือร่างของไมค์... แต่คนคนนี้ไม่ใช่...
            ทั้งที่เตือนตัวเองเช่นนั้น แต่เขาก็ยังเผลอรู้สึกว่าร่างกายนี้เป็นร่างขององค์ชายต่างโลกนั่นไปแล้วโดยสมบูรณ์
            นี่หมายความว่าไมค์จะไม่มีทางได้กลับมาหาเขาอีกงั้นรึ?
            "เอาล่ะ... ฉันอาบน้ำจนตัวหอมแล้ว ทีนี้ก็..."
            ริมฝีปากสีระเรื่อโน้มลงลิ้มลองความหอมหวานของผิวกายคนตรงหน้าอย่างไม่อาจรอ
            "อย่า... ไม่... ฉันไม่ไหวแล้ว"
            ร่างสูงหัวเราะหึในลำคอ
            "ไม่เอาน่า... กอล์ฟ พี่ชายผู้แข็งแรง ก่อนหน้านี้ยังซ่าปราบอันธพาลซะเรียบ"
            "มันไม่เหมือนกันนี่ นายไม่มาเป็นฉัน นายไม่รู้หรอก"
            พิรัชต์จ้องดวงตาเว้าวอนอยู่ครู่ใหญ่ ขณะที่มือซุกซนเกลี่ยเส้นผมและใบหน้าของอีกฝ่าย
            "ให้ตายเถอะ... ไม่ว่านายจะทำอะไร ก็ทำให้ฉันอยากกอดนายไปหมด"
            "ถ้ามันลำบากมากนักก็หลับตา ไม่ก็ไปอยู่ห่างๆ ซะสิ"
            กอล์ฟมองค้อนอย่างขัดเคือง เขาไม่ได้ตั้งใจจะยั่วเสียหน่อย
            "ไม่ได้หรอก... นายมันร้ายนัก เผลอแป๊บเดียวก็ไปหว่านเสน่ห์ให้คนอื่นแล้ว จะให้ฉันวางใจได้ยังไง"
            ที่สำคัญ... เขายังไม่ได้ยินคำว่ารักจากปากของอีกฝ่ายเลย ในเมื่อยังไม่มีอะไรผูกมัดหัวใจไว้ได้ เขาก็จำเป็นต้องผูกมัดร่างกายอีกฝ่ายไว้แบบนี้แหละ
            "นี่... ทำไมนายถึงดูไม่เจ็บปวดเลยล่ะ ที่ฉันไม่รักนาย"
            พิรัชต์ยักไหล่
            "อย่างน้อยฉันก็รู้ว่านายชอบเวลาฉันกอด" พูดจบก็รวบตัวอีกฝ่ายเข้ามากอด
            เพราะกลิ่นสะอาดกระมัง เด็กหนุ่มจึงเผลอซบศีรษะลงบนแผ่นอกกว้างอย่างว่าง่าย
            "งั้น... นายไม่เจ็บปวดบ้างเหรอ ที่ฉันชอบแต่เซ็กซ์ของนาย แต่ไม่ได้รักนาย แถมร่างกายนี้ยังเป็นของน้องชายฉันอีกด้วย เรียกได้ว่าไม่มีอะไรเป็นของนายเลยนะ"
            "ทำไมนายชอบคิดอะไรยากๆ จัง... ฉันรู้แต่ว่าฉันรักนาย ฉันอยากกอดนาย ฉันก็กอด ฉันอยากอยู่กับนายแบบนี้ตลอดไป ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว"
            "ตลอดไปงั้นเหรอ..." กอล์ฟพึมพำ สายตาเหม่อลอย "แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่านายจะอยู่กับฉันได้ตลอดไป สักวัน... ไมค์ก็ต้องกลับมายังร่างของเขา ส่วนนายก็ต้องกลับโลกของนายไป"
            "ไว้ถึงตอนนั้นก่อนเถอะ ถึงตอนนั้น... ฉันอาจต้องกลับไปสู่นรก มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันอยู่บนสวรรค์... อยู่กับนาย ขอใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าก่อนเถอะ"
            "ขี้โกงที่สุด" กอล์ฟน้ำตารื้อขึ้นมา "นายอยู่ที่นี่เหมือนอยู่บนสวรรค์ แต่นายทำให้โลกของฉันกลายเป็นนรก และพอนายกลับนรกของนาย นรกของฉันก็ยังคงอยู่"
            พิรัชต์จูบซับน้ำตาอย่างแผ่วเบา
            "หิวมั้ย... ฉันไปหาอะไรให้นายกินดีมั้ย"
            เด็กหนุ่มไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เมื่อกี้... ไอ้องค์ชายโรคจิตเอาแต่ใจใช้แต่คนอื่นพูดว่าอะไรนะ?
            "นายไม่มีแรงไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันไปยกอาหารเข้ามาให้"
            "จะมาไม้ไหนอีกล่ะเนี่ย"
            "ไม่ไม้ไหนทั้งนั้น ฉันอยากทำอาหารให้คนที่ฉันรักกินมันผิดตรงไหน"
            กอล์ฟรีบพลิกตัวหันหลังให้แล้วเอามืออุดหู 
            ...ว้ากกกก... อย่าพูดอะไรหวานเลี่ยนแบบนั้นด้วยใบหน้าซื่อๆ ได้มั้ย ถ้าเป็นไมค์ก็ว่าไปอย่าง ยิ่งพอคิดว่าไอ้องค์ชายบ้านี่พูดแล้วมัน... บรึ๋ย ขนลุก
            พิรัชต์ยื่นหน้าเข้าไปหอมพวงแก้มใสฟอดใหญ่ ก่อนเดินออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี
            ...นี่มันอะไรกัน ตั้งแต่หมอนี่เข้ามาในชีวิต ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงปุบปับไปหมด จนอดระแวงไม่ได้ว่า หรือจะเป็นตัวเขาเองกันแน่ ที่บ้า... หรืออาจจะใกล้บ้าแล้วในเร็ววันนี้

| ตอนต่อไป |

edit @ 28 Jul 2009 23:42:04 by ★ひまじん★

edit @ 28 Jul 2009 23:44:49 by ★ひまじん★

edit @ 28 Jul 2009 23:56:57 by ★ひまじん★